บทที่ 904 สำนักราชามังกรเจ็ดดาว

เป่ยเมินเขา และพูดว่า ：“นายมาทำอะไรที่นี่?”

หลี่หงเทาหัวเราะเหอๆ ：“ผมได้ยินมาว่าพี่มีแม่ครัวฝีมือดี และก็สวยมาก ดังนั้นผมจึงมาขอทานข้าวด้วย”

อู๋เป่ย ：“ฉันให้นายมาบริหารบริษัท นายบริหารเป็นยังไงบ้าง?”

หลี่เหมย ：“ช่วงนี้ถือว่าหงเทาพยายามทำงานหนักมาก”

หลี่หงเทารีบพูดว่า ：“ใช่ๆ พี่ ช่วงนี้ผมทำงานหนักมาก พี่สะใภ้ก็รู้”

คำว่าพี่สะใภ้ ทำให้หลี่เหมยรู้สึกดีใจมาก และพูดว่า ：“อืม ก็ไม่เลว”

หลี่อวิ๋นโต้ว เสี่ยวเป่ย ปู่มาวันนี้ ก็เพื่อมาดูที่ดินที่นี่ นอกจากนี้ ปู่อยากย้ายธุรกิจและโรงงานบางส่วนของตระกูลหลี่ ไปที่เมืองอวิ๋นติ่ง เพราะที่นี่เป็นเขตใหม่ ในอนาคตการพัฒนาก็ไม่ด้อยไปกว่าอวิ๋นโจวแน่นอน เราต้องคว้าโอกาส และเตรียมการล่วงหน้า

อู๋เป่ยพยักหน้า ：“คุณปู่ ทุกอย่างดำเนินการไปตามขั้นตอน”

พวกเขาขึ้นรถ และทันทีที่ขึ้นทางด่วน ก็เห็นรถขนทรายสามคันวิ่งอยู่ข้างหน้า แม้ว่าทางด่วนเส้นนี้ จะถูกสร้างโดยตระกูลหลี่ แต่คนในพื้นที่ก็สามารถใช้งานได้ฟรี ดังนั้นรถยนต์จึงมักใช้ถนนเส้นนี้ เพราะถนนเส้นนี้เดินทางสะดวก และมีคุณภาพดี

อู๋เป่ยบีบแตรรถ แต่รถคันหน้าก็เมินเฉย และขับขี่ตามอำเภอใจ

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว เขาใช้ความพลังจิต โดยพูดข้างๆหูซ้ายของคนขับว่า ：“หลีกไปในเลนรถขับช้า！”

คนขับกำลังดูดบุหรี่ และฟังเพลง ตระกูลของเขา เป็นผู้อิทธิพลในเมืองใกล้เคียง ลักลอบขุดทรายขายจนร่ำรวย รถทั้งสามคันก็เป็นรถของครอบครัวเขา

ปัจจุบันราคาทรายแม่น้ำยังคงขึ้นสูงมาก โดยราคาสามร้อยหยวนต่อลูกบาศก์เมตร ดังนั้นปริมาณทรายหนึ่งคันรถจึงมีมูลค่านับหมื่นหยวน！และตระกูลของเขาขุดทรายวันล่ะสิบคันรถ ซึ่งทำกำไรได้วันละหนึ่งแสนหยวน！หนึ่งปีก็สามสิบกว่าล้านหยวน

เมื่อได้ยินเสียงนี้ คนขับก็ตกใจ เขามองเห็นในกระจกหลังตั้งนานแล้ว แต่เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลีกทางให้

“เกิดอะไรขึ้น?” เขาพึมพำ

“ฉันจะนับถึงสาม ถ้าแกไม่หลีกให้ ก็รับกับผลที่จะตามมาเอง” เสียงนั้นดังขึ้น

ในที่สุดชายคนนั้นก็กลัว เรื่องแบบนี้มันเกิดที่เขาจะเข้าใจได้ เขาจึงเหยียบเบรกทันที และย้ายไปอยู่ข้างหลัง

รถทางขวามือ เมื่อเห็นรถเพื่อนไปอยู่ด้านหลัง ก็ไม่เข้าใจ เพราะเขาขับรถไม่เคยหลีกทางให้ใครเลย

รถคันหน้าหลีกทางให้ อู๋เป่ยก็เหยียบคันเร่ง พยายามขับแซงขึ้นไป แต่อีกฝ่ายยังคงไร้มารยาท แต่เขาก็ไม่คิดจะติดใจเอาความ

จากนั้น เขาก็ขับแซงไปช่วงหนึ่ง จู่ๆรถขนทรายที่วิ่งอยู่ทางขวามือก็เลี้ยวมาทางซ้าย แล้วเบียดเข้ามาหาเขา ปรากฏว่า คนขับคนนี้เห็นเพื่อนของตัวเองหลีกทางให้ จึงอยากโอ้อวด และจงใจทำให้อู๋เป่ยหวาดกลัว

อู๋เป่ยเกรี้ยวกราดมาก และระเบิดพลังรอบตัวออกมา รถเร่งความเร็วขึ้นทันที และแซงหน้ารถคันนั้นไป

“เหยียนหยาง ไปสั่งสอนไอ้สารเลวสองคนนั้น” เขาพูดอย่างเย็นชา

เหยียนหยางลอยออกจากหน้าต่างรถ กลายเป็นผิวหนังแผ่นใหญ่ หล่นลงมาจากฟ้า คลุมหัวหน้าคนขับรถคันที่อยู่อีกเลนแล้วบิดอย่างแรง จนหัวหน้าคนขับรถหัก

คนขับกรีดร้อง ในห้องโดยสารมืดสนิท จากนั้นก็เกิดการพลิกคว่ำ

คนขับคันข้างหลังตกใจ และรีบเหยียบเบรก เขามองรถที่วิ่งออกไปไกลแล้ว จู่ๆก็ตบหัวตัวเอง แล้วตะโกนว่า ：“รถของตระกูลอู๋！”

เหยียนหยางนำหัวรถ ไปทิ้งบนยอดเขาที่สูงที่สุด บริเวณโดยรอบสูงชันมาก คนที่อยู่ข้างในตกใจจนร้องไห้ เขาร้องไห้และคุยโทรศัพท์ แต่สถานที่แห่งนี้อยู่ในถิ่นทุรกันดาร ไม่มีสัญญาณเลย

คนขับซึ่งได้รับการเตือนจากอู๋เป่ย รีบโทรศัพท์หาทางบ้าน คนที่รับสาย คือหัวหน้าของตระกูล ชื่อว่าวั่งหู่ หลังจากได้ยินคำพูด สีหน้าของวั่งหู่ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ：“รถของตระกูลอู๋? แกดูดีๆแล้วเหรอ?”

คนขับพูดว่า ：“พี่หู่ ใช่ ฉันดูไม่ผิดแน่ รถกันกระสุนคันนั้นมีคันเดียวในเขตนี้”

วั่งหู่พูดด้วยความโกรธ ：“เจ้าพวกโง่ทั้งหลาย ไอ้สารเลว ไปหาเรื่องตระกูลอู๋ทำไม? แกรู้ไหมว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหน? ผู้มีอิทธิพลหลายคนในเขตนี้ ถูกเขาจัดการหมดแล้ว！”

คนขับร้องไห้และพูดว่า ：“พี่หู่ มีสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ มีบางอย่างหล่นลงมาจากฟ้า และจับตัวหัวหน้าคนขับรถไป ไม่รู้ว่าตอนนี้ถูกจับตัวไปไว้ที่ไหน”

เรื่องนี้ อยู่เหนือความเข้าใจของวั่งหู่ เขาตกตะลึง จากนั้นก็ถามรายละเอียด หลังจากที่ได้ฟัง เขาก็ถอนหายใจ แล้วพูดว่า ：“อีกสักพัก ฉันจะไปขอขมาที่ตระกูลอู๋ หวังว่าตระกูลอู่จะยกโทษให้เรา”

รถของอู๋เป่ยยังคงขับต่อไป หลี่อวิ๋นโต้วก็ไม่ได้สนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น