ตอนที่ 2

บนยอดเขาแรงงานมีลานฝึกซ้อมขนาดใหญ่ที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา กินพื้นที่หลายกิโลเมตรทุกทิศทาง พื้นลานปูด้วยหินสีขาวอมเทาดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความยิ่งใหญ่ ตรงกลางลานมีดาบหินขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่

ลานฝึกซ้อมกว้างใหญ่ตรงหน้านี้ เป็นสถานที่ที่ศิษย์สำนักฝ่ายนอกมักจะมาฝึกฝนกัน และวันนี้ก็เป็นหน้าที่ของถังเย่ที่จะต้องทำความสะอาดที่นี่ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางทำคนเดียวไหว เพราะงานนี้ปกติแล้วต้องใช้แรงงานถึงสี่คนทำงานตลอดทั้งวัน

ถ้าเป็นเมื่อวานถังเย่อาจจะบ่นออกมา เพราะลานกว้างขนาดนี้ต้องใช้แรงงานสี่คนถึงจะสะอาดหมดจด และนั่นหมายความว่าในวันนี้เขาจะไม่มีเวลาฝึกฝนเลยสักนิด แต่ตอนนี้หัวใจเขาเต็มไปด้วยความหวัง ทุกอย่างจึงดูเบาสบายสำหรับเขา!

“โอ้ นั่นไม่ใช่ขยะอันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์ของพวกเราหรอกหรือ? อ้อ ใช่แล้ว ศิษย์สำนักฝ่ายนอกผู้ยิ่งใหญ่ของเรา ถังเย่ ศิษย์สำนักฝ่ายนอกของเราตื่นเช้าจังเลยนะวันนี้ ทำความสะอาดลานฝึกเสร็จแล้วหรือยัง? ฮ่าๆ...” ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

เมื่อได้ยินเสียงถากถาง ถังเย่ก็หันไปมองชายสามคนที่ยืนอยู่ทางขวา ทั้งสามคนนี้คือเพื่อนร่วมงานของเขาในวันนี้ ถังเย่มีสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ขณะมองสายตาล้อเลียนของพวกเขา

เขารู้จักชายที่ยืนอยู่ข้างหน้า ชื่อว่าตู้ซิ่ว เป็นศิษย์แรงงานเหมือนกันแต่ชื่อเสียงแย่มาก แม้จะเป็นศิษย์แรงงาน แต่ตู้ซิ่วกลับเอาแต่ใช้คนอื่นทำงานแทนตั้งแต่แรก เหตุที่เขากร่างขนาดนี้ก็เพราะมีลุงกับลูกพี่ลูกน้องคอยหนุนหลัง ลุงของเขาคือผู้จัดการสวี่แห่งฝ่ายแรงงาน ซึ่งดูแลศิษย์แรงงานกว่า 2,000 คนในสำนักกระบี่ ส่วนลูกพี่ลูกน้องก็เป็นศิษย์สำนักฝ่ายนอก!

พอมีสองคนนี้เป็นคนหนุนหลัง ตู้ซิ่วจึงทำตัวเหลิงอยู่บนยอดเขาแรงงาน มองคนอื่นต่ำต้อยไปหมด

ส่วนอีกสองคนที่อยู่ข้างตู้ซิ่ว คนซ้ายชื่อเกาชิว คนขวาชื่อหลี่เกอ ทั้งคู่ก็เป็นศิษย์แรงงานเหมือนกัน แต่มีอีกฉายาว่า “สุนัขรับใช้”

ถังเย่เก็บความคิดแล้วพูดขึ้นว่า “ไหนๆ ทุกคนก็มากันครบแล้ว งั้นแบ่งงานกันเถอะ! พวกเรามีสี่คน ก็รับผิดชอบกันคนละด้าน แบบนี้ยุติธรรมดี!”

“ฮ่าๆๆ!” หลี่เกอที่ยืนข้างขวาตู้ซิ่วหัวเราะลั่น ชี้หน้าถังเย่แล้วพูดว่า “พี่ใหญ่ตู้ ได้ยินไหม? หมอนี่กล้าจะแบ่งงานให้พี่ใหญ่ตู้ด้วยนะ! ขำจะตายอยู่แล้ว! นึกว่าหมอนี่จะรู้จักเจียมตัว ที่ไหนได้ โง่จริงๆ!”

“ผิดแล้ว!” เกาชิวทำท่าจริงจังใส่หลี่เกอ “เขาเคยเป็นศิษย์สำนักฝ่ายนอกนะ ถึงจะเป็นอดีต แต่ก็เคยอยู่ในสำนักชั้นนอก จะให้คนที่เคยเป็นศิษย์สำนักฝ่ายนอกมาทำงานต่ำต้อยแบบนี้ได้ยังไง พี่ใหญ่ตู้ ว่าไงขอรับ?”

“ฮ่าๆๆ!” หลี่เกอหัวเราะลั่น หันไปพูดกับเกาชิวว่า “เกาชิว เจ้าก็ไม่เบานี่ ประชดประชันได้แสบจริงๆ ข้าหลี่เกอยอมแพ้เลย ไม่แปลกใจที่พี่ใหญ่ตู้ชอบเจ้า!”

“ไม่หรอก ไม่หรอก!” เกาชิวแสร้งถ่อมตัว “ข้าแค่พูดเก่งเอง ส่วนเจ้าน่ะสู้เก่ง ทุกทีที่มีใครไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็เป็นเจ้าที่จัดการให้พี่ใหญ่ตู้ เจ้านี่แหละมือขวาของพี่ใหญ่ตู้!”

ทั้งสองคนต่างชมกันไปมา

ถังเย่มองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา ปล่อยให้ทั้งคู่ประจบกันไป

ตู้ซิ่วเดินเข้ามาหาถังเย่ ยื่นมือมาตบไหล่เขาแล้วยิ้มกว้าง “ไอ้หนู วันนี้พวกเราสามคนรู้สึกไม่ค่อยดี งั้นเจ้าทำความสะอาดลานฝึกเองคนเดียวก็แล้วกัน ตกลงไหม?”

“ไม่!” ถังเย่ปัดมือของตู้ซิ่วออกจากไหล่ แล้วเดินไปหาหลี่เกอกับเกาชิว “ข้ารู้ว่าพวกเจ้าอิจฉาที่ข้าเคยเป็นศิษย์สำนักฝ่ายนอก พวกเจ้าก็แค่หมั่นไส้ เพราะเมื่อก่อนพวกเจ้าต่ำต้อยยิ่งกว่าสุนัขในสายตาศิษย์สำนักฝ่ายนอก พอข้าร่วงลงมาเป็นศิษย์แรงงาน พวกเจ้าก็อยากใช้ข้าเป็นเครื่องมือกอบกู้ศักดิ์ศรีที่เสียไป ข้าเข้าใจดี!” พูดจบ ถังเย่ก็หยิบไม้กวาดแล้วเดินไปยังลานฝึก

คำพูดตรงไปตรงมาของถังเย่ทำให้หน้าหลี่เกอกับเกาชิวซีดสลับแดงด้วยความโกรธราวกับถูกพิษ ส่วนตู้ซิ่วที่ยืนข้างๆ ก็ตาเหลือบลง สีหน้ามืดมน เพราะในบรรดาศิษย์แรงงานเกือบสามพันคน ไม่เคยมีใครกล้าหักหน้าเขาแบบนี้มาก่อน

สำหรับสุนัขรับใช้ การรู้จักดูสีหน้าคนเป็นทักษะที่จำเป็น เมื่อเห็นสีหน้าตู้ซิ่ว หลี่เกอก็เข้าใจทันที รีบพุ่งไปขวางหน้าถังเย่แล้วชี้หน้าด่า “ถังเย่ คิดว่าตัวเองยังเป็นศิษย์สำนักฝ่ายนอกหรือไง? เจ้ามันก็แค่ขยะที่ฝึกทั้งปีแล้วยังไม่ถึงขั้นแรกของแดนมนุษย์ เป็นขยะอันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์! ที่พี่ใหญ่ตู้ให้โอกาสเจ้าทำความสะอาดแทน ก็เพราะเห็นว่าเจ้ายังมีค่า อย่าทำตัวให้มันเกินไปนัก!”

“ข้ามันขยะ!” ถังเย่หยุดแล้วพูด “แต่ก็ยังดีกว่าทาสที่รู้จักแต่จะเป็นสุนัขให้ผู้อื่น เวลาเจ้านายพอใจก็ประจบ เวลาเจ้านายไม่พอใจก็ออกมาเห่าใส่คนอื่น!”

“อัดมันเลย! อัดให้ตาย! ข้ารับผิดชอบเอง!” ตู้ซิ่วพูดเสียงเย็นชา ไม่เคยมีใครในฝ่ายแรงงานกล้าดูถูกศักดิ์ศรีเขาแบบนี้ ทั้งในอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต เขาไม่มีวันยอมให้ใครเป็นข้อยกเว้น!

ได้ยินคำสั่งของตู้ซิ่ว หลี่เกอที่ยืนขวางหน้าถังเย่ก็หัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม ก่อนจะชกหน้าถังเย่เต็มแรง เขาอยากลงมือกับถังเย่มานานแล้ว แต่ไม่กล้าทำถ้าไม่ได้รับคำสั่ง เพราะถ้าฆ่าคนขึ้นมา เขาเองก็รับผิดชอบไม่ไหว แต่ตอนนี้ตู้ซิ่วสั่งแล้ว เขาจึงไม่ลังเลอีกต่อไป

ถังเย่เห็นหลี่เกอพุ่งเข้ามา ใบหน้าก็เคร่งขรึม เขาก้าวถอยหลังสองก้าวหลบหมัดของหลี่เกอ แล้วเหวี่ยงไม้กวาดในมือฟาดไปที่หัวของอีกฝ่าย

เพี๊ยะ! หมัดของหลี่เกอพลาดเป้า หัวกลับโดนไม้กวาดของถังเย่ฟาดเข้าเต็มๆ เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ความเจ็บแสบแล่นไปทั่วใบหน้า เขาถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะทรุดลงกับพื้น เอามือขยี้ตาไม่หยุด ไม้กวาดเต็มไปด้วยฝุ่นทำให้ฝุ่นปลิวเข้าตาเขาเต็มๆ ดวงตาคนทนฝุ่นไม่ได้ น้ำตาหลี่เกอไหลแทบทะลัก

“ไอ้สารเลว!” เห็นถังเย่กล้าตอบโต้ ตู้ซิ่วก็แสดงสีหน้าเหี้ยมเกรียม รีบพุ่งเข้าใส่ถังเย่จากด้านหลังหมายจะชกหัวเขาให้จมดิน ขยะอันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์คนนี้กล้าดูถูกศักดิ์ศรีเขาแบบนี้ไม่ได้ นอกจากลุงแล้ว เขาคือเจ้าถิ่นบนยอดเขาแรงงาน ทุกคนต้องฟังเขา!

ถังเย่รู้สึกถึงการโจมตีจากด้านหลัง เขาไม่ใช่คนชอบหาเรื่อง แต่ก็ไม่ได้กลัวปัญหา สามคนนี้ทั้งดูถูกเขาด้วยคำพูด ทั้งโยนงานหนักให้เขาคนเดียว แล้วยังกล้าลงมือกับเขาอีก ความโกรธจึงปะทุขึ้น!