ตอนที่ 3

ริมสระน้ำในหุบเขาสายลมเย็น ถังเย่กำลังนั่งขัดสมาธิหลับตาพริ้ม จิตใจของเขาดำดิ่งเข้าสู่ภายในร่างกายของตนเอง

หลังจากประสบกับความตื่นเต้นเมื่อครู่ ถังเย่ก็รู้สึกแปลกๆ เพราะไม่ว่าจะคิดยังไง มันก็ไม่น่าจะถูกต้องที่คนเราจะมีตันเถียนถึงสองแห่ง ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจสำรวจวังวนเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ลึกสุดในตันเถียนของตน

ครั้งนี้ เขามองเห็นวังวนขนาดเล็กนั่นชัดเจน มันมีขนาดแค่เท่าฝ่ามือ และกำลังดูดกลืนพลังลึกลับอย่างต่อเนื่อง แรงดูดนี้เองที่ทำให้พลังลึกลับที่เขาฝึกฝนมา ถูกดูดซึมเข้าไปในร่างกายทันที

วังวนเล็กนี้ดูดซับพลังลึกลับในตันเถียนของเขาจนหมดสิ้น ทำให้เขาไม่อาจกลายเป็นผู้ฝึกพลังลึกลับ ไม่สิ ที่จริงเขาควรจะเป็นผู้ฝึกพลังลึกลับตั้งนานแล้ว เพราะการเป็นผู้ฝึกพลังลึกลับนั้นขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ หากสามารถดูดซับพลังลึกลับผ่านการฝึกฝนร่างกายได้ ก็ถือว่าเป็นผู้ฝึกพลังลึกลับแล้ว

แต่เพราะพลังลึกลับของเขาถูกวังวนเล็กดูดไปหมดตั้งแต่แรก ทำให้เขาเข้าใจผิดมาตลอดว่าตัวเองไม่ใช่ผู้ฝึกพลังลึกลับ หากคิดตามมาตรฐานทั่วไป เขาก็นับเป็นผู้ฝึกพลังลึกลับมาตั้งนานแล้ว

ถังเย่ลองควบคุมวังวนเล็กนี้ ในความคิดของเขา เมื่อมันอยู่ในร่างกายของเขา ก็ควรจะเป็นของเขาและควบคุมได้ แต่ผิดคาด ทุกครั้งที่เขาพยายามดึงพลังลึกลับออกมาจากวังวนเล็กนั้น วังวนกลับหมุนเร็วขึ้นเหมือนถูกกระตุ้น ทำให้เขาไม่สามารถดึงพลังลึกลับออกมาได้แม้แต่น้อย

“พลังลึกลับนั่นเป็นของข้า!” หลังจากพยายามอยู่นาน ถังเย่ก็เริ่มหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าวังวนเล็กยังไม่ยอมปล่อยพลังลึกลับ เขาสบถในใจ ถ้าเขาควบคุมวังวนนี้ไม่ได้ งั้นตลอดชีวิตเขาก็ต้องทำงานให้วังวนนี้งั้นหรือ?

ที่สำคัญ ถ้าไม่มีพลังลึกลับ เขาจะเพิ่มความเข้มข้นในการฝึกได้อย่างไร? เพราะตอนนี้เขาฝึกจนถึงขีดจำกัดแล้ว หากไม่มีทรัพยากรหรือพลังลึกลับช่วยฟื้นฟู การฝึกหนักกว่านี้อาจทำให้ร่างกายเสียหายถาวร

“ขอหน่อยเถอะ แค่นิดเดียวก็พอ เจ้าก็รู้ว่าถ้าไม่มีข้า เจ้าก็จะดูดซับพลังลึกลับไม่ได้ ถ้าให้นิดเดียว ข้าจะดูดซับมาให้อีกเยอะเลย สุดท้ายพลังลึกลับที่ข้าดูดซับมาก็เป็นของเจ้าอยู่ดี จริงไหม? ถ้าร่วมมือกันก็ได้ประโยชน์ทั้งคู่ ถ้าไม่ร่วมมือก็เสียประโยชน์ทั้งคู่!”

เมื่อใช้กำลังไม่ได้ผล ถังเย่จึงลองเจรจา แม้จะรู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง เพราะพลังลึกลับเหล่านี้เป็นผลจากความพยายามของเขาเอง แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะพลังลึกลับคือกุญแจสำคัญที่จะทำให้เขาเป็นผู้ฝึกพลังลึกลับที่แท้จริง และมีโอกาสเป็นศิษย์สำนักฝ่ายนอก เขาจึงต้องยอมกลืนความภาคภูมิใจลงไป

เวลาผ่านไปไม่นาน วังวนเล็กก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แต่พอถังเย่กำลังจะสบถออกมา จู่ๆ ก็มีสายพลังลึกลับสีทองอ่อนไหลออกมาจากวังวนเล็กนั้น พอเห็นดังนี้ ถังเย่แทบจะกระโดดด้วยความดีใจ ไม่นานก็มีสายที่สองไหลออกมา จากนั้นสายพลังลึกลับสีทองอ่อนก็ไหลออกมาเรื่อยๆ จนกระทั่งครบยี่สิบสาย วังวนเล็กจึงหยุด

พลังลึกลับสีทองอ่อนไหลเข้าสู่ตันเถียนปกติของเขา ถังเย่กำลังจะร้องออกมาด้วยความดีใจ แต่พลังลึกลับนั้นกลับไหลเข้าสู่เส้นลมปราณทั่วร่างกาย แล้วค่อยๆ ซึมเข้าสู่กล้ามเนื้อของเขา ทันใดนั้น ถังเย่รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเชียร์จากเซลล์นับไม่ถ้วนในกล้ามเนื้อ ความเมื่อยล้าและอ่อนเพลียก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยพลังงานที่เอ่อล้น

ขณะที่ถังเย่กำลังงุนงง จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไต่ไปทั่วร่าง รีบถอดเสื้อผ้าออกแล้วก้มลงดู ตาของถังเย่ก็เบิกกว้างทันที เขาเห็นผิวหนังของตัวเองกำลังลอกออกอย่างรวดเร็ว!

ผิวหนังของเขากำลังผลัดเปลี่ยน!

นี่คือสัญญาณของการบรรลุขั้นที่สี่ของวิชาฝึกกาย! หมายความว่าเขาเป็นผู้ฝึกพลังลึกลับระดับสี่แล้ว!

“ฮ่าๆๆ!!” พอคิดได้ดังนี้ ถังเย่ก็ลุกขึ้นหัวเราะเสียงดัง แต่หัวเราะได้ไม่นานก็รู้สึกแปลกๆ จึงรีบหยุดแล้วก้มดูร่างกายตัวเอง

เมื่อเห็นว่าผิวหนังยังคงลอกออก ถังเย่ก็รีบถอดเสื้อผ้าทั้งหมดแล้วกระโดดลงสระน้ำ หลังจากผิวหนังลอกหมด เขาก็ว่ายน้ำพลิกตัวไปมา ก่อนจะกระโดดขึ้นจากน้ำ เขาลูบผิวหนังที่หน้าอกเบาๆ ทุกจุดที่มือสัมผัสให้ความรู้สึกแน่นหนาเหมือนหินเรียบ

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ถังเย่พยายามข่มความตื่นเต้น หยิบกิ่งไม้ขึ้นมาจากพื้นแล้วร่ายท่าดาบพื้นฐานทันที ขณะร่ายท่า เสียงลมดังฟึ่บฟั่บจนฝุ่นดินลอยขึ้นจากพื้น พลังที่ส่งออกมานั้นเทียบกับเมื่อก่อนไม่ได้เลย

หลังจากเสร็จสิ้น ถังเย่ก็รีบหลับตาดำดิ่งสู่ร่างกายอีกครั้ง ไม่นานนัก สีหน้าก็เปี่ยมไปด้วยความยินดี ใช่ เขาไม่ได้ตาฝาด เขาบรรลุระดับสี่ของแดนมนุษย์จริงๆ!