ตอนที่ 5

ฟ่อ~ ฟ่อ~

เมื่อมันเห็นว่าถังเย่เป็นฝ่ายบุกเข้ามาอีกครั้ง ราชาอสรพิษยักษ์ก็เหมือนจะโกรธจัด ร่างมหึมาสั่นสะท้านก่อนที่หางยักษ์จะกวาดเข้าใส่ถังเย่อีกครั้ง

ถังเย่จ้องหางที่กวาดเข้ามาอย่างตั้งใจ แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้คิดจะหลบ พลังปราณลึกลับสีทองอ่อนในร่างพลุ่งพล่านไหลเข้าสู่หมัดขวา เขาตะโกนลั่นแล้วซัดหมัดใส่หางของราชาอสรพิษอย่างสุดแรง

ด้วยพลังยันต์ลึกลับและปราณสีทองอ่อน เส้นเลือดบนแขนของถังเย่ปูดโปนราวกับมีตัวหนอนนับไม่ถ้วน แสงสีทองอ่อนวาบขึ้นที่หมัด ทุกครั้งที่หมัดพุ่งผ่านอากาศ เสียงแหวกอากาศแหลมคมดังขึ้นต่อเนื่อง น่าตื่นตะลึงยิ่งนัก

ปัง!

หมัดกับหางปะทะกัน เกิดเสียงดังทึบ ๆ ถังเย่ถอยหลังไปหลายก้าว ส่วนหางของราชาอสรพิษกลับถูกหมัดของเขาซัดกระเด็นไป ไม่เพียงเท่านั้น ตรงจุดที่หมัดกระแทกลงไป หางยุบลงอย่างเห็นได้ชัด แสดงให้เห็นถึงพลังมหาศาลในหมัดของถังเย่!

เมื่อเห็นว่าหมัดนี้ของตนซัดหางราชาอสรพิษกระเด็นไป ถังเย่ก็ดีใจทันที ดวงตาเปล่งประกายตื่นเต้น พลังปราณในร่างพลุ่งพล่าน เขาพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง หมัดรัวลงใส่ราชาอสรพิษราวกับสายฝนกระหน่ำ

เป่าเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นถังเย่บุกจนราชาอสรพิษถอยร่นไม่หยุด แววตานางฉายแววตกใจ นางตบอกตัวเองพลางพูดเบาๆ “ยันต์พลังกลางของข้าแค่ช่วยเพิ่มพลังให้เขาเป็นสองเท่า แต่พอรวมกับปราณทองของเขา กลับเพิ่มพลังได้เกือบห้าเท่า ท่านปู่พูดถูกแล้ว ในบรรดาปราณห้าธาตุ ปราณทองรุนแรงที่สุดจริงๆ”

ถังเย่ยิ่งสู้ก็ยิ่งฮึกเหิม ทุกครั้งที่หางราชาอสรพิษฟาดใส่เขา แรงมหาศาลนั้นทำให้ร่างเขาสั่นสะเทือนไปทั้งตัว โชคดีที่มีพลังประหลาดบางอย่างคอยซ่อมแซมบาดแผลภายใน ไม่เช่นนั้นเขาคงล้มลงไปนานแล้ว

ปัง!

ชายหนุ่มกับอสรพิษยักษ์ต่อสู้กันอย่างดุเดือดอยู่นาน จู่ๆ ถังเย่ก็จับจังหวะได้ เขาพุ่งเข้าไปซัดหมัดหนักใส่หัวราชาอสรพิษ ราชาอสรพิษร้องโหยหวน ร่างสั่นสะท้าน ถังเย่เห็นดังนั้นก็เร่งโจมตีใส่หัวมัน ไม่นานราชาอสรพิษก็แน่นิ่งไป

แฮ่ก!

เมื่อเห็นราชาอสรพิษล้มลง ถังเย่ก็ทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจแรง ก่อนหน้านี้เขาโดนหางมันฟาดเข้าไปหลายที ตอนนั้นยังไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้ความเจ็บปวดและเหนื่อยล้ากลับถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นซัด ทำให้เขาแทบลุกไม่ไหว

ขณะเดียวกัน เป่าเอ๋อร์ก็วิ่งไปที่ร่างราชาอสรพิษ ก่อนจะเตะมันซ้ำๆ พร้อมกับด่า “ไล่เป่าเอ๋อร์! ไล่เป่าเอ๋อร์! ตอนนี้ตายแล้วล่ะสิ! เดี๋ยวเถอะ! เป่าเอ๋อร์จะเอาเจ้าไปกลั่น!” พูดจบ นางก็หยิบขวดหยกขาวออกมาจากถุงเล็กๆ แล้วชี้ไปที่ร่างอสรพิษ พอเปิดจุกขวด แรงดูดมหาศาลก็พุ่งออกมา ร่างยักษ์ของราชาอสรพิษกลายเป็นจุดดำแล้วถูกดูดเข้าไปในขวดหยกขาว

ถังเย่ถึงกับตาค้างเมื่อเห็นฉากนี้ เขาขยี้ตาแล้วมองดูอีกที ก็พบว่าอสรพิษยักษ์หายไปจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีเลือดกองอยู่ เขาคงคิดว่าตัวเองสู้กับอากาศ

หลังเก็บขวดหยกขาว เป่าเอ๋อร์ก็เดินมาหาถังเย่ แล้วหยิบยันต์สีเขียวแผ่นหนึ่งแปะลงบนตัวเขา

ทันทีที่ยันต์สัมผัสร่าง มันก็กลายเป็นแสงสีเขียวไหลเข้าสู่ร่างถังเย่ พลังประหลาดไหลเวียนในร่างเขาอีกครั้ง ไม่นานความเหนื่อยล้าก็หายไปหมด

“เจ้า... เจ้าเป็นจอมยันต์หรือ?” ถังเย่มองเป่าเอ๋อร์ที่กำลังสำรวจเขาอย่างตั้งใจแล้วถามเบาๆ

เป่าเอ๋อร์ยิ้มมุมปากอย่างภูมิใจ “แน่นอน ข้าเป็นอัจฉริยะ! อัจฉริยะหนึ่งเดียวของสำนักกระบี่ที่เป็นจอมยันต์ระดับห้าตั้งแต่อายุ 14 ปี ว่าไงล่ะ เจ๋งไหม?”

ถังเย่สูดหายใจลึกเมื่อได้ยินคำตอบของเป่าเอ๋อร์ สีหน้าตกตะลึงอย่างปิดไม่มิด

แม้เขาจะอ่อนแอ แต่ก็พอมีความรู้บ้าง จึงรู้ดีว่าจอมยันต์คืออะไร

จอมยันต์มีสถานะสูงส่งมากในดินแดนทางใต้ เพราะสิ่งที่พวกเขาสร้างขึ้นทำให้ผู้ฝึกปราณนับไม่ถ้วนคลั่งไคล้ อย่างเช่นยันต์ที่ใช้ก่อนหน้านี้ สามารถเพิ่มพลังต่อสู้ได้ทันทีโดยไม่มีผลข้างเคียง ยันต์แบบนี้ช่วยชีวิตได้ในยามคับขัน!

ไม่ใช่แค่ยันต์เท่านั้น จอมยันต์ยังสามารถสลักลายยันต์ลงบนอาวุธหรือเกราะได้ด้วย หากอาวุธใดถูกจอมยันต์สลักยันต์ลงไป พลังของมันจะเพิ่มขึ้นมหาศาล มูลค่าก็สูงขึ้นกว่าสิบเท่า!

และยันต์กับการสลักสมบัติเหล่านี้ก็เป็นแค่ยอดภูเขาน้ำแข็ง ตามตำนาน จอมยันต์ยังสามารถสลักวิชาได้ด้วย หมายความว่าสามารถสลักวิชาลึกลับต่างๆ ลงบนอาวุธหรือเกราะได้ ขอแค่ผู้ฝึกปราณใช้พลังปราณกระตุ้น วิชาที่สลักไว้ก็จะทำงานเอง แน่นอนว่าถังเย่ไม่เคยเห็นสมบัติแบบนั้นมาก่อน

ไม่เพียงแต่ไม่เคยเห็นสมบัติแบบนั้น ถังเย่ยังไม่เคยเห็นจอมยันต์ตัวเป็นๆ มาก่อนเลยในชีวิต และคนตรงหน้าเขาก็คือคนแรก เหตุผลที่จอมยันต์มีสถานะสูงส่งก็เพราะพวกเขาหายากมากๆ อย่างในเมืองหนานผิงที่มีประชากรเกือบล้าน ยังไม่มีจอมยันต์สักคนเดียว

แต่ตอนนี้ เขากลับได้เจอจอมยันต์ตัวจริง แถมยังได้ใช้ยันต์ล้ำค่ามากมายอีกด้วย คิดแล้วถังเย่ก็อดเจ็บใจไม่ได้ เพราะถ้าเอายันต์เหล่านั้นไปขาย แค่แผ่นเดียวก็อยู่กินได้ทั้งชีวิต!

“เมื่อกี้ทำไมเจ้าไม่หนี?” เป่าเอ๋อร์มองถังเย่ถามอย่างจริงจัง

“หมายความว่าไง?” ถังเย่ชะงัก

“ก็เมื่อกี้น่ะ เจ้าอ่อนแอขนาดนี้ ทำไมไม่หนีไป กลับไปสู้กับงูยักษ์นั่นแทน?” เป่าเอ๋อร์ถามซ้ำ ใบหน้าเล็กๆ จริงจังมาก