ตอนที่ 6

หลังจากที่ถังเย่กลับมาจากหุบเขาสายลมเย็นถึงยอดเขาแรงงาน เขาก็เดินตรงไปยังโรงอาหาร ทันทีที่เขาก้าวเข้าไป สายตาของคนครึ่งหนึ่งในนั้นก็จับจ้องมาที่เขา บรรดาศิษย์แรงงานบางคนยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร ขณะที่อีกหลายคนกลับหัวเราะเยาะชะตากรรมของเขา

ถังเย่พยักหน้าให้กับศิษย์แรงงานที่ยิ้มให้เขาอย่างมีไมตรี และกำลังจะไปตักอาหาร ทันใดนั้นเสียงตะโกนเย็นชาก็ดังขึ้นจากข้างหลัง

“ถังเย่ หยุดเดี๋ยวนี้!”

ถังเย่ขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินเสียง เพราะเขาคุ้นเคยกับเสียงนี้ดี มันคือเสียงของผู้จัดการสวี่ เขารู้ทันทีว่าปัญหากำลังมาเยือน

ถังเย่หันกลับไปมองผู้จัดการสวี่ เขาเป็นชายวัยสี่สิบกว่า รูปร่างอ้วนท้วน ใบหน้ากลมจนหากยืนห่างออกไปก็แทบมองไม่เห็นดวงตา เสื้อผ้าของยอดเขาแรงงานที่เขาสวมคับแน่นไปกับเนื้อหนัง ไหล่และหลังของเขาแดงระเรื่อ

ในสำนักกระบี่ ผู้จัดการสวี่มีอีกฉายาหนึ่งว่า “สวี่ถลกหนัง” เพราะหากศิษย์คนใดขัดใจเขา อย่างน้อยก็ต้องโดนถลกหนังไปหนึ่งชั้น

ข้างกายเขายังมีตู้ซิ่วกับพวกอีกสองคนยืนอยู่ด้วย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏที่มุมปากของทั้งสาม

เมื่อศิษย์แรงงานในโรงอาหารเห็นกลุ่มของผู้จัดการสวี่ สีหน้าหลายคนก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและขุ่นเคือง เพราะคนทั้งสี่นี้เอาเปรียบพวกเขามาตลอด แต่ก็ได้แค่โกรธในใจ ไม่กล้าพูดออกมา

“รู้อยู่แล้วว่าถังเย่ซัดตู้ซิ่วแบบนั้น สวี่ถลกหนังไม่มีทางปล่อยเขาแน่ คราวนี้ถังเย่ตายแน่...”

“ใช่ เมื่อก่อนก็มีคนกล้าขวางสวี่ถลกหนัง สุดท้ายโดนทั้งสี่รุมซ้อมตายคาที่ เฮ้อ ถังเย่น่าจะอดทนไว้หน่อย วัยรุ่นนี่ใจร้อนจริงๆ ใจร้อนแบบนี้ไม่ดีเลย...”

“ชู่ เงียบไว้เถอะ เดี๋ยวสวี่ถลกหนังได้ยินเข้าจะโดนเฆี่ยนเอา”

กลุ่มของผู้จัดการสวี่เดินตรงมาหาถังเย่ พอถึงตัวเขา แส้เส้นหนึ่งก็ปรากฏในมือของผู้จัดการสวี่ เขามองถังเย่ที่ยังคงสีหน้าเยือกเย็น ก่อนจะยิ้มเหี้ยมเกรียมแล้วพูดว่า “ถังเย่ คนเราต้องรู้จักยอมรับความจริง แกเคยเป็นศิษย์ฝ่ายนอก แต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกแล้ว เมื่อมาอยู่ในถิ่นของข้า ก็ต้องทำตามกฎของข้า ในเมื่อแกกล้าตีหลานข้า งั้นบอกมาสิ ว่าควรจะจัดการเรื่องนี้ยังไงดี?”

“ลุง จะพูดกับมันให้เสียเวลาทำไม ฆ่ามันเลย!” ตู้ซิ่วที่ยืนข้างๆ มองถังเย่ด้วยแววตาอาฆาต เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เพราะวันนั้นเขาเสียหน้าจนลืมไม่ลง

ถังเย่มองตู้ซิ่วอย่างเย็นชา แล้วหันไปมองผู้จัดการสวี่ “ว่ามา จะให้จัดการยังไง?”

ผู้จัดการสวี่หัวเราะเสียงดัง แล้วหยิบซองจดหมายที่เปิดอ่านแล้วออกมาจากอกเสื้อ เขาดึงจดหมายออกมาแล้วยิ้ม “ถังเย่ ได้ยินมาว่าแกมีน้องสาวอายุแค่สิบกว่าขวบ ยังไม่ได้แต่งงานใช่ไหม? ว่าแต่คิดยังไงกับข้าล่ะ? ข้าชอบเด็กสาวแบบนี้ ให้แกไปบอกน้องสาวมาเป็นอนุของข้า แล้วคุกเข่าขอโทษตู้ซิ่วซะ...”

ทันใดนั้น เสียงของผู้จัดการสวี่ก็ขาดหายไป เพราะหมัดมหึมากำลังฟาดลงมาใส่เขา

ทันทีที่ได้ยินคำพูดหยามเกียรติน้องสาว ถังเย่ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นดุร้าย หมัดของเขาพุ่งเข้าใส่ทันที น้องสาวกับแม่คือจุดอ่อนของเขา ใครแตะต้องไม่ได้เด็ดขาด

ผัวะ!

ผู้จัดการสวี่ไม่ทันตั้งตัวเลยโดนหมัดของถังเย่เข้าเต็มหน้า ร่างอ้วนล้มลงกับพื้น เลือดสดไหลออกจากปากและจมูก

แต่ถังเย่ไม่หยุด เขาพุ่งเข้าใส่ผู้จัดการสวี่ หลีกแส้ในมือ แล้วซัดหมัดใส่ร่างอ้วนอย่างไม่ยั้ง

“ไอ้ขยะ! แกคู่ควรกับน้องสาวข้าด้วยเหรอ? ข้าจะฆ่าแกให้ตาย!!” ถังเย่ตะโกนด้วยความโกรธ คว้าแส้มาเฆี่ยนผู้จัดการสวี่อย่างบ้าคลั่ง

“อ๊ากกกก! ถังเย่ แกตายแน่! กล้าตีข้าเหรอ! อ๊ากกก! หยุด! อ๊ากกก! ท่านถัง! อย่าตีข้าอีกเลย ข้าผิดไปแล้ว...”

เสียงร้องโหยหวนของผู้จัดการสวี่ทำให้ทุกคนในโรงอาหารตกตะลึง ไม่มีใครคาดคิดว่าถังเย่จะกล้าตีสวี่ถลกหนัง เพราะเขาคือผู้จัดการที่สำนักกระบี่แต่งตั้ง! แต่ไม่นาน ศิษย์แรงงานทุกคนก็เลิกคิด เพราะสิ่งที่ถังเย่ทำคือสิ่งที่พวกเขาไม่กล้าทำมาตลอด

ศิษย์แรงงานหลายคนกำหมัดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“ถังเย่ ปล่อยลุงข้าซะ ไม่งั้นแกตายแน่...” ตู้ซิ่วที่เพิ่งหายจากอาการตกใจตะโกนขู่ แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่งเพราะกลัวพลังของถังเย่

ถังเย่ไม่สนใจตู้ซิ่ว เขากลับยิ่งลงมือหนักขึ้น เฆี่ยนผู้จัดการสวี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในเวลาไม่นาน ร่างอ้วนของผู้จัดการสวี่ก็เต็มไปด้วยรอยเลือด น่ากลัวจนขนลุก

สำหรับถังเย่ หากใครรังแกเขา เขาอาจจะอดทนได้ แต่ถ้าใครกล้าทำร้ายครอบครัวเขา เขาจะกลายเป็นปีศาจทันที ผู้จัดการสวี่กล้าคิดจะเอาน้องสาวเขา เรื่องนี้ไม่มีวันให้อภัย!

อ๊ากกก! อ๊ากกก!

เสียงร้องโหยหวนของผู้จัดการสวี่ดังก้องไปทั่วโรงอาหาร ศิษย์แรงงานทุกคน (ยกเว้นกลุ่มตู้ซิ่ว) ต่างรู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง

ผู้จัดการสวี่เอาเปรียบพวกเขามาตลอด ไม่เพียงแต่โกงค่าแรง ยังชอบเฆี่ยนตีศิษย์แรงงานที่ขัดขืน ในบรรดาศิษย์แรงงานนับพันบนยอดเขาแรงงาน มากกว่าร้อยละ 90 เคยโดนสวี่ถลกหนังซ้อมมาแล้ว!