ตอนที่ 9

ตามชื่อของมัน สนามประลองเป็นตาย คือสถานที่ที่ชี้ชะตาระหว่างความเป็นและความตาย

ในหมู่ศิษย์ของแต่ละสำนักย่อมหลีกเลี่ยงความบาดหมางกันไม่ได้ ดังนั้นเมื่อเกิดเรื่องขึ้นก็ต้องจัดการให้ถูกต้อง เหตุผลที่สำนักกระบี่ตั้งสนามประลองเป็นตายขึ้นมา ก็เพื่อให้ศิษย์ที่มีความแค้นต่อกันได้สะสางกันอย่างยุติธรรม หากความแค้นนั้นรุนแรงจนไม่อาจประนีประนอมได้ ศิษย์ทั้งสองฝ่ายก็สามารถท้าทายกันได้ แน่นอนว่าผู้ท้าทายจะมีระดับพลังสูงกว่าผู้ถูกท้าได้ไม่เกินสองขั้นเท่านั้น

เดิมที ถังเย่ไม่ได้คิดจะท้าประลองในสนามประลองเป็นตาย แต่เมื่อเห็นต้วนจวิ้นลงมือหมายเอาชีวิต เขาก็รู้ทันทีว่าต้วนจวิ้นไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่ อีกทั้งหากสู้กันตรงนั้น ไม่ว่าเขาจะแพ้หรือชนะ สุดท้ายก็ต้องเสียเปรียบอยู่ดี

ถ้าแพ้ก็ชัดเจน ต้วนจวิ้นจะทรมานและฆ่าเขา แต่ถ้าชนะ เขาก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร แถมยังฆ่าต้วนจวิ้นไม่ได้อีกด้วย แม้แต่แค่ทำร้ายต้วนจวิ้นก็อาจเป็นปัญหา เพราะเขายังเป็นแค่ศิษย์แรงงาน มีเพียงในสนามประลองเป็นตายเท่านั้น ที่เขาจะได้ต่อสู้กับต้วนจวิ้นอย่างยุติธรรม และสามารถฆ่าต้วนจวิ้นได้!

“ฮ่าๆๆ!!” หลังได้สติ ต้วนจวิ้นก็หัวเราะลั่น ชี้หน้าถังเย่ด้วยสายตาดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง “ข้าขำจะตายอยู่แล้ว! ขยะอันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์กล้าท้าข้าบนสนามประลองเป็นตาย? เจ้าคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์อะไรมาท้าข้า? เพราะเจ้าเป็นขยะอันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์งั้นหรือ?”

ถังเย่ไม่ใส่ใจสายตาดูถูกของต้วนจวิ้นแม้แต่น้อย เขาตอบกลับอย่างเยือกเย็น “ตามกฎของสำนักกระบี่ หากผู้มีพลังต่ำกว่าท้าผู้มีพลังสูงกว่า อีกฝ่ายไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ แน่นอน หากเจ้าจะปฏิเสธก็ได้ แต่แบบนั้นข่าวลือว่าต้วนจวิ้นไม่กล้ารับคำท้าจากศิษย์แรงงานคงแพร่ไปทั่วสำนักกระบี่แน่!”

“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังยั่วโมโหข้า!” ต้วนจวิ้นหัวเราะเย็นชา “แต่ข้ารับคำท้าของเจ้า ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า แต่จะหักกระดูกเจ้าทีละท่อนต่อหน้าทุกคนในสำนักกระบี่ ให้ทุกคนรู้ว่าขยะก็คือขยะ ถึงจะเป็นผู้ฝึกตนขั้นลึกล้ำก็ยังเป็นขยะอยู่ดี!”

“พูดจบหรือยัง? ถ้าจบแล้ว ไว้เจอกันบนสนามประลองเป็นตาย!” ถังเย่มองต้วนจวิ้นอย่างไร้อารมณ์ จากนั้นก็หันหลังเดินไปยังสนามประลอง

เมื่อเห็นท่าทีไม่สะทกสะท้านของถังเย่ แววอาฆาตในดวงตาของต้วนจวิ้นก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น ขยะอย่างเจ้ากล้าทำตัวเป็นยอดฝีมือ? ถังเย่ไม่เพียงแต่ทำลายแหล่งรายได้ของเขา แต่ยังกล้าท้าทายเขาต่อหน้าผู้คนอีกด้วย การถูกศิษย์แรงงานท้าทายถือเป็นความอัปยศสำหรับเขา ข้าจะให้เจ้าชดใช้!

......

“ถังเย่ท้าศิษย์สำนักฝ่ายนอกประลองในสนามประลองเป็นตาย ไปเร็ว ไปดูให้เห็นกับตา!”

“อะไรนะ? แน่ใจหรือว่าถังเย่ท้าศิษย์สำนักฝ่ายนอก? หรือสมองเขามีปัญหา?”

“สมองเจ้าสิที่มีปัญหา ทั้งบ้านเจ้าก็มีปัญหา! เมื่อกี้ญาติของเจ้าตู้ซิ่วไปหาเรื่องถังเย่ แต่ใครจะคิดว่าถังเย่กลายเป็นผู้ฝึกตนขั้นลึกล้ำแล้ว แถมยังท้าญาติของตู้ซิ่วต่อหน้าทุกคน ตอนนี้ทั้งคู่มุ่งหน้าไปสนามประลองเป็นตายแล้ว รีบไปดูเร็ว!”

“ถังเย่เป็นผู้ฝึกตนขั้นลึกล้ำแล้วเหรอ? ดีเลย ไปให้กำลังใจถังเย่กัน...”

ยอดเขาศิษย์สำนักฝ่ายนอก

“อะไรนะ? ศิษย์แรงงานกล้าท้าศิษย์สำนักฝ่ายนอกอย่างพวกเรา? แถมยังเป็นขยะอันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์นั่นอีก? แน่ใจหรือ? ขยะอันดับหนึ่งนั่นยังไม่ใช่ผู้ฝึกตนขั้นลึกล้ำด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่รู้สิ ยังไงตอนนี้ทั้งคู่ไปสนามประลองเป็นตายแล้ว รีบไปดูเถอะ ถ้าช้าเกินไป ศิษย์แรงงานนั่นอาจถูกฆ่าไปแล้ว จะอดดูของสนุก ข้าไปบอกคนอื่นก่อน”

“ศิษย์แรงงานกล้าท้าศิษย์สำนักฝ่ายนอกอย่างพวกเรา? แถมยังท้าสู้ในสนามประลองเป็นตายอีกด้วย? เขาคงคิดว่าตัวเองเก่งเกินไปแล้ว ไปดูสิว่าศิษย์สำนักฝ่ายนอกจะสั่งสอนเขายังไง!”

ไม่นานนัก ข่าวที่ถังเย่ท้าศิษย์สำนักฝ่ายนอกประลองในสนามประลองเป็นตายก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งยอดเขาศิษย์แรงงานและยอดเขาศิษย์สำนักฝ่ายนอก ศิษย์แรงงานนับพันและศิษย์สำนักฝ่ายนอกนับร้อยต่างพากันมุ่งหน้าไปยังสนามประลอง

......

บนสนามประลองเป็นตาย ชายชราผู้หนึ่งในชุดคลุมเขียวขาวยืนมองถังเย่กับชายชุดเขียว แต่สายตาส่วนใหญ่ของเขากลับจับจ้องไปที่ถังเย่ ชายชราผู้นี้ชื่อเฉาโหว เป็นผู้อาวุโสฝ่ายศิษย์สำนักฝ่ายนอกของสำนักกระบี่ ดูแลกลุ่มบังคับบัญชาในศิษย์สำนักฝ่ายนอก ตลอดชีวิตเขาเห็นการประลองในสนามนี้มานับไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เห็นศิษย์แรงงานกล้าท้าศิษย์สำนักฝ่ายนอก

เฉาโหวโบกมือขวา ส่งหินพลังงานใสสองก้อนลอยไปหาถังเย่กับต้วนจวิ้น “ในสนามประลองเป็นตาย ไม่มีข้อจำกัดใดๆ พวกเจ้าสามารถใช้ทุกวิธีได้ เพื่อความยุติธรรม พวกเจ้าควรเติมพลังลึกล้ำให้เต็มก่อน แล้วค่อยเริ่ม” พูดจบ ร่างชายชราก็ถอยไปด้านข้าง

“เจ้าตายแน่!” ต้วนจวิ้นมองถังเย่ด้วยสายตาเย็นชา

ถังเย่ไม่ตอบอะไร เขาเดินไปที่ชั้นวางอาวุธ เลือกดาบเล่มหนึ่ง ดาบยาวเมตรครึ่ง กว้างสองนิ้ว หลอมจากเหล็กธรรมดาที่ผ่านการกลั่นร้อยครั้ง ไม่ใช่อาวุธชั้นดี และไม่มีระดับใดๆ

“ดาบต่อยผึ้งเขียว ระดับเหลืองชั้นต่ำ คมกริบฟันเหล็กได้เหมือนฟันโคลน” ต้วนจวิ้นหยิบดาบออกมาเช่นกัน เขามองถังเย่ “แต่ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า ข้าจะตัดเอ็นแขนขา หักกระดูกทั้งตัว แล้วให้คนส่งเจ้ากลับบ้าน ให้เจ้ากับครอบครัวทนทุกข์ไปด้วยกัน! เห็นไหม ข้าใจดีแค่ไหน?”

ถังเย่สะบัดดาบในมือเบาๆ แล้วพูดอย่างไร้อารมณ์ “ไม่ต้องห่วง ข้าก็จะใจดีต่อเจ้าด้วย!” พูดจบ ถังเย่ก็นั่งขัดสมาธิ ดูดซับพลังจากหินพลังงาน

แววอาฆาตในดวงตาของต้วนจวิ้นยิ่งเย็นเยียบ เขาก็นั่งขัดสมาธิดูดซับพลังเช่นกัน

ขณะนั้น ศิษย์สำนักฝ่ายนอกกว่าร้อยคนยืนดูถังเย่กับชายชุดเขียวอยู่ข้างสนามประลอง คนหน้ายาวคนหนึ่งพูดกับศิษย์ข้างๆ “เจียงชิวสุ่ย ต้วนจวิ้นอยู่ขั้นที่แปดของแดนมนุษย์ ข้าไม่รู้ว่าศิษย์แรงงานนั่นอยู่ขั้นไหน แต่ข้าว่าต้วนจวิ้นจะตัดหัวเขาได้ในสิบกระบวนท่าแน่”

“ข้าว่าแค่ห้ากระบวนท่าก็พอ!” เจียงชิวสุ่ยหันไปมองชายหน้ายาว “พนันกันยี่สิบหินพลังงาน กล้ารับคำท้าข้าไหม?”

“เจ้าดูถูกศิษย์แรงงานคนนั้นเกินไปหรือเปล่า?” ชายหน้ายาวยิ้ม

“เข้ามาสองปี เพิ่งจะเป็นผู้ฝึกตนขั้นลึกล้ำ ศิษย์ขยะแบบนี้จะให้ข้าคาดหวังอะไร?” เจียงชิวสุ่ยพูดอย่างดูแคลน “เอาไง จะพนันไหม ข้าพนันยี่สิบหินพลังงานว่าต้วนจวิ้นจะตัดหัวเขาได้ในห้ากระบวนท่า กล้ารับไหม?”