ตอนที่ 522 ชีวิตใหม่

แม้นหมิ่นเจียจะปรับอารมณ์ความรู้สึกเสร็จแล้วถึงเข้าไป แต่ดูแล้วอารมณ์กลับยังคงดู แข็งกระด้างเล็กน้อยอยู่ดี โจวเสาจิ่นเงยหน้าขึ้นเห็นนาง อดไม่ได้ถามเฉิงเซิงว่า “นี่นางเป็นอะไรหรือ เมื่อครู่ก็ทํา หน้าเคร่ง” ไม่สบายก็อย่ามา ในเมื่อมาแล้วก็ไม่ควรจะวางสีหน้าให้พวกเขาเห็น เฉิงเซิงกระซิบกล่าว “อาจเป็นเพราะเรื่องบ้านเดิม…ฟางเซวียนกลับบ้านเดิมอีกแล้ว นี่ก็ เกือบจะหนึ่งเดือนเข้าไปแล้ว ได้ยินว่าทะเลาะกับพี่สะใภ้ใหญ่ของนาง” อีกแล้วหรือ! โจวเสาจิ่นกล่าว “อาจเพราะเป็นบุตรสาวคนเดียวกระมัง” “อื้อ!” เฉิงเซิงกระซิบกล่าวยิ้มๆ ว่า “ได้ยินว่าหมิ่นจวี่เหรินผู้นั้นนอกจากพี่ชายร่วมอุทร อย่างหมิ่นจ้วงหยวนของตนแล้ว ยังไม่เคยเห็นผู้ใดอยู่ในสายตาเลย!” โจวเสาจิ่นหัวเราะ ไม่กล่าวอะไรอีก ไปดูอาเป่ากับอาเหริน เด็กน้อยทั้งสองคนนั่งอยู่หน้าโต๊ะที่จัดให้พวกเขาโดยเฉพาะอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มีพวกแม่นมคอยปรนนิบัติดูแลกินข้าว เห็นนางเดินเข้ามา เด็กน้อยทั้งสองคนต่างเรียกนาง “ท่านย่า” ด้วยดวงหน้ายิ้มตาหยี โจวเสาจิ่นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เฉิงเซิงที่ตามเข้ามาหัวเราะจนเอวบิดเอวงอ4851 โจวเสาจิ่นจึงหยิกที่เอวของเฉิงเซิงครั้งหนึ่ง พลางกล่าว “เจ้ายังจะหัวเราะอีก!” เฉิงเซิงหัวเราะร่าพร้อมกับวิ่งหนีออกไป ซบที่หัวไหล่ของฮูหยินผู้เฒ่ากัวพลางกล่าว “ท่าน ย่า บุตรสะใภ้ของท่านตีข้าเจ้าค่ะ!” โจวเสาจิ่นที่เดินออกมาจากห้องรับแขกได้ยินแล้วหน้าซับสีแดงเรื่อ ดวงหน้าราวกับปทุม แดง เฉิงสวี่ที่ได้ยินความเคลื่อนไหวเงยหน้าขึ้นมาพอดี ตะลึงงันไปเล็กน้อย ตะเกียบของหมิ่นเจียปักลงไปในข้าวสวยในชามข้าวอย่างลึก หยวนซื่อปรายตามองเฉิงสวี่เป็นการเตือนครั้งหนึ่ง น่าเสียดายที่สายตาของเฉิงสวี่เคลื่อน ไปตกอยู่บนร่างของโจวเสาจิ่นจึงไม่เห็น ชิวซื่อเองก็มองไม่เห็นเช่นกัน นางต่อว่าเฉิงเซิงยิ้มๆ ว่า “เป็นแม่คนแล้ว เหตุใดถึงยังเป็นเหมือนเด็ก ให้จิ่นเจียงเห็นจน กลายเป็นอะไรไปแล้ว” ขณะที่กล่าว ก็คล้ายกับกลัวว่าบุตรเขยจะตําหนิ ชี้ไปที่ไข่นํ้าปลาเงินบน โต๊ะ กล่าวยิ้มๆ ว่า “เจ้าลองชิมดู ครอบครัวของใต้เท้าอู๋ส่งมาให้เป็นพิเศษ” ปลาเงินเป็นของเฉพาะถิ่นของเจียงหนาน ทางเหนือไม่มี เผิงเจ่าและเฉิงเซิงเป็นคู่สามีภรรยาอายุน้อย ฐานะเหมาะสม ความสนใจคล้ายคลึงกัน ความสัมพันธ์จึงดียิ่ง ภรรยาเป็นเช่นนี้ มีแต่รู้สึกว่ามีชีวิตชีวา มิได้รู้สึกว่ามีอะไรที่ไม่ดีแต่อย่างใด เขามิได้ใส่ใจ เม้มปากกลั้นยิ้ม กล่าวขึ้นว่า “เจ้าอย่าก่อกวนท่านอาสะใภ้สี่ ท่านอาสะใภ้ สี่กําลังตั้งครรภ์อยู่!”4852 ฮูหยินผู้เฒ่ากัวเองก็แสร้งทําเป็นตีมือของเฉิงเซิงอย่างไม่พอใจ กล่าวขึ้นว่า “อาสะใภ้สี่ ของเจ้านิสัยอ่อนโยนยิ่ง ข้ารู้อยู่แล้วว่าเป็นเจ้าที่กําลังเสแสร้งแกล้งทํา!” เฉิงเซิงร้องครวญอย่างไม่พอใจว่า “ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกท่านล้วนปกป้องท่านอาสะใภ้สี่กัน ทั้งนั้น เห็นๆ อยู่ว่าเป็นข้าที่เสียเปรียบ พวกท่านก็ยังจะเข้าข้างนาง” “เจ้าอายุเท่าไรแล้ว!” ชิวซื่ออดหัวเราะไม่ได้ “ยังจะเอาชนะอาสะใภ้ของเจ้าอีก” ขณะที่ กล่าวก็ดึงตัวนางครั้งหนึ่ง กล่าวว่า “รีบกินข้าวของเจ้าเสีย มิเช่นนั้นต่อไปไม่อนุญาตให้กลับบ้าน เดิมอีกแล้ว” เฉิงเซิงหันไปพูดกับโจวเสาจิ่นว่า “เจ้าดู ท่านแม่ของข้าเอ็นดูเจ้ามาก แม้แต่ข้าก็ไม่ต้องการแล้ว”โจวเสาจิ่นจึงกล่าวว่า “ดูว่าต่อไปเจ้ายังจะกล้ารังแกข้าอีกหรือไม่!”ฮูหยินผู้เฒ่ากัวและอีกหลายคนต่างหัวเราะดังลั่น แม้แต่เฉิงสวี่ก็อดหัวเราะขึ้นมาด้วยไม่ได้ มีเพียงหยวนซื่อและหมิ่นเจียเท่านั้นที่สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาตินัก หมิ่นเจียยิ่งแล้วใหญ่รู้สึกว่านางอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้อีกแม้แต่เค่อเดียว เอ่ยประโยคหนึ่งว่า “ข้าขอตัวสักครู่” แล้วก็รีบออกจากห้องโถงไปทุกคนเข้าใจว่านางไปห้องทางการจึงไม่ได้ใส่ใจนักหยวนซื่อดึงตัวเฉิงสวี่ไปคุยกันข้างๆเฉิงสวี่เปล่งเสียง “อืม” สองคําก็ทิ้งฮูหยินหยวนไว้เดินไปหาฮูหยินผู้เฒ่ากัวที่กําลังหยอกล้อกับอาเป่าและอาเหริน “ท่านย่า ช่วงบ่ายข้ายังต้องไปที่สํานักศึกษา ขอตัวไปก่อนแล้วขอรับ อีกสองวันมีเวลาว่างแล้วค่อยมาเยี่ยมท่านใหม่!”4853เผิงเจ่าเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจว่า “หิมะตกหนักขนาดนี้ อาจารย์ของพวกเจ้ามิให้พวกเจ้าหยุดพักหรือ”“ให้หยุดแล้ว” เฉิงสวี่กล่าวยิ้มๆ “เพียงแต่ว่าตอนจากมาอาจารย์บอกว่ามีธุระกับข้าเล็กน้อย ช่วงบ่ายให้ข้าไปหาอีกสักครั้งหนึ่ง”เฉิงสวี่เป็นบุตรชายของขุนนางใหญ่ อาจารย์เป็นบัณฑิตผู้รอบรู้ ในบรรดาบัณฑิตผู้รอบรู้นี้ไม่มีผู้ใดที่ไม่อยากประสบความสําเร็จในเส้นทางราชการสักคนเผิงเจ่าไม่กล่าวอะไรอีก ออกไปส่งเฉิงสวี่ที่ประตูพร้อมกับเฉิงรั่งหมิ่นเจียนั่งอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ลุกขึ้นกล่าวอําลาเช่นกัน กล่าวว่า “หิมะนี้ยิ่งตกก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ ข้ากลับไปดูสักหน่อยจะดีกว่า เรือนเสริมด้านหลังของที่บ้านมิได้ซ่อมแซมมาหลายปีแล้วข้ากลัวว่าหิมะจะกดทับจนหลังคาถล่มลงมา”หยวนซื่อได้ยินแล้วก็ไม่มีใจอยู่ที่นี่ต่อไปแล้วเช่นกันชิวซื่อจึงเป็นตัวแทนฮูหยินผู้เฒ่ากัวออกไปส่งพวกนางสองแม่สามีลูกสะใภ้ที่ประตูหมิ่นเจียหยั่งเชิงหยวนซื่อ “เมื่อครู่ท่านแม่คุยอะไรกับสามีหรือเจ้าคะ ข้าเห็นท่าทางสามีดูไม่ค่อยเบิกบานนัก ต้องการให้ข้าเกลี้ยกล่อมสามีสักหน่อยหรือไม่”“ไม่เป็นไร!” ท่าทีของหยวนซื่อแข็งค้าง กล่าวว่า “ข้าเพียงถามเรื่องเรียนของเขาเท่านั้น”หมิ่นเจียไม่เชื่อโดยธรรมชาติแล้วเฉิงสวี่เป็นคนที่ค่อนข้างอบอุ่นอ่อนโยนผู้หนึ่งแต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเฉิงสวี่และโจวเสาจิ่นนั้น นางกลับสืบข่าวคราวอะไรไม่ได้เลยมาโดยตลอด4854เฉิงสวี่ไม่มีทางทําให้ตัวเองเปื้อนโคลนอย่างแน่นอนเช่นนั้นก็เพราะเรื่องนี้ถูกปิดผนึกเอาไว้แล้วคนที่รู้เรื่องก็ไม่ทํางานอยู่ที่ตระกูลเฉิงแล้ว และคนที่รู้เรื่องของตระกูลเฉิงก็ปิดปากแน่นสนิท ไม่มีทางพูดกับคนภายนอกอย่างแน่นอนตามหลักแล้ว นางควรจะหยุดที่ตรงนี้แล้วถึงจะถูกแต่นางเป็นคนที่ดื้อดึงมาตั้งแต่เด็กผู้หนึ่ง ไม่สืบเรื่องราวให้กระจ่าง นางไม่มีทางอยู่กับเฉิงสวี่ต่อไปได้บางทีอาจเป็นเพราะในใจของนาง ก็เพียงอยากหาข้ออ้างให้เฉิงสวี่สักข้อหนึ่งเพื่อให้นางยอมรับเฉิงสวี่ก็เท่านั้นนึกถึงสิ่งเหล่านี้ หมิ่นเจียรู้สึกสลดหดหู่ใจยิ่งนักประตูเฉาหยางทางด้านนี้กลับมิได้สนุกสนานน้อยลงเนื่องด้วยการจากไปของเฉิงสวี่ทั้งครอบครัวเลย ในทางตรงกันข้ามเพราะเผิงเจ่าซักถามเรื่องการเรียนจากฮูหยินผู้เฒ่ากัวด้วยความจริงใจ โจวเสาจิ่นและเฉิงเซิงเล่นเป็นเพื่อนอาเป่ ากับอาเหรินอย่างครึกครื้นยิ่ง แม้แต่เฉิงรั่งเองก็