ตอนที่ 525 บุตรชาย

ความเจ็บปวดระลอกแล้วระลอกเล่าทําให้ความรู้สึกของโจวเสาจิ่นเปลี่ยนเป็นด้านชา ขึ้นมาเล็กน้อย จวบจนตอนที่หมอตําแยใส่จุกไม้ชิ้นหนึ่งลงไปในปากของนางเพื่อให้นางออกแรง เบ่งนั้น นางไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วตนออกแรงเบ่งไปมากขนาดไหน แต่ภายในห้องกลับมีเสียงโห่ร้อง ยินดีดังขึ้นว่า “ออกมาแล้วๆ เป็นคุณชายน้อยผู้หนึ่งเจ้าค่ะ!” โจวเสาจิ่นเพิ่งจะรู้สึกโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาอีกครั้ง ถามยํ้าๆ ว่า “เด็กปลอดภัยดีหรือไม่” “ปลอดภัยดีเจ้าค่ะ!” หมอตําแยกล่าวยิ้มๆ จากนั้นมีเสียง เพียะ ดังขึ้นครั้งหนึ่ง ทารกน้อย ร้องไห้ แง ออกมา “ดูเด็กคนนี้ ร้องไห้ได้เสียงดังฟังชัดยิ่ง!” ชิวซื่อใช้ผ้าเช็ดหน้าอุ่นเช็ดหน้าผากให้โจวเสาจิ่น ที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ บนใบหน้าปิดรอยยิ้มเอาไว้ไม่มิด “ต่อไปต้องเป็นเด็กอ้วนจํ้ามํ่าที่กินเก่ง นอนเก่งผู้หนึ่งเป็นแน่” นํ้าตาของโจวเสาจิ่นจึงไหลลงมาเป็นสาย เป็นคนมาสองชาติภพ สุดท้ายนางก็คลอดลูกออกมาได้อย่างปลอดภัย ได้เป็นแม่คนแล้ว นางยกกายขึ้นครึ่งหนึ่ง ยื่นมือออกไปทางหมอตําแยยิ้มๆ “ให้ข้าดูสักหน่อย!” หมอตําแยกล่าวยิ้มๆ ว่า “ฮูหยินรอสักครู่” จากนั้นอาบนํ้าให้ทารกด้วยความคล่องแคล่ว ว่องไว ฝานหลิวซื่อและคนอื่นๆ เองก็มิได้อยู่เฉย เริ่มช่วยเช็ดทําความสะอาดร่างกาย เปลี่ยน อาภรณ์ และเกล้าผมให้โจวเสาจิ่น กระทั่งจัดการโจวเสาจิ่นเรียบร้อยแล้ว ถึงได้อุ้มทารกน้อยที่ อาบนํ้าจนสะอาดสะอ้านเรียบร้อยดีแล้วเข้ามา4877 เด็กน้อยตัวแดงกลม หลับตา ขนตางอนงาม จมูกเล็กโด่งตั้งตรง ริมฝีปากแดงอมชมพูอิ่ม เต็ม เส้นผมดําเงา หน้าตางดงามยิ่งนัก โจวเสาจิ่นรู้สึกว่าหัวใจของตนละลายหมดแล้ว ชิวซื่อร้อง “ไอโหยว” พลางกล่าว “ทูนหัว! เหตุใดถึงได้มีหน้าตางดงามเพียงนี้! ต่อไปเมื่อ โตขึ้นแล้วไม่รู้ว่าจะเป็นภัยต่อบุตรสาวบ้านใดบ้าง!” โจวเสาจิ่นอดไม่ได้เม้มปากกลั้นหัวเราะ ลูบผมของบุตรชายเบาๆ คล้ายกับลูบสิ่งของมี ค่าที่สุดบนโลกใบนี้ เบามือเบาเท้า กลั้นหายใจด้วยความจดจ่อตั้งใจ ด้านนอกมีเสียงอึกทึกหนึ่งดังขึ้น โจวเสาจิ่นและชิวซื่อมองไปตามเสียง เห็นเพียงผ้าม่านถูกเลิกขึ้น ฮูหยินผู้เฒ่ากัวเดินเข้า มาอย่างรีบร้อน “เด็กเล่า!” ดวงหน้าของนางยากที่จะปกปิดความยินดีเอาไว้ได้ กล่าวขึ้นว่า “รีบให้ข้าดู สักหน่อยๆ!” ชิวซื่ออุ้มเด็กน้อยขึ้นมาวางลงในอ้อมแขนของฮูหยินผู้เฒ่ากัวอย่างระมัดระวัง “เด็กคนนี้ช่างมีหน้าตางดงามจริงๆ!” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวยิ้มจนตาหยีไปหมด “เหมือนเจ้าสี่ ตอนเป็นเด็กไม่มีผิด!” “จริงหรือเจ้าคะ” โจวเสาจิ่นเงยหน้าขึ้นมองลูกน้อย ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าลูกเหมือนผู้ใด แต่ถ้าเหมือนเฉิงฉือ จะต้องหล่อเหลาอย่างแน่นอน “เหมือนเจ้าสี่ราวกับออกมาจากพิมพ์เดียวกัน” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกล่าวอย่างมั่นใจยิ่ง “ไม่ เชื่อเจ้าดู รอให้ผ่านไปสักระยะเมื่อองคาพยพทั้งห้าของเขาเปิดออกแล้วเจ้าก็จะรู้เอง”4878 โจวเสาจิ่นยิ้มน้อยๆ สาวใช้ยกข้าวหมากเข้ามา ชิวซื่อป้อนให้นางดื่มด้วยตัวเอง นางจะรบกวนชิวซื่อได้อย่างไร!โจวเสาจิ่นพยายามลุกขึ้นชิวซื่อรีบประคองนาง กล่าวขึ้นว่า “มีอะไรหรือ ว่ากันตามสถานะ ข้าเป็นพี่สะใภ้รองของเจ้า ว่ากันตามอายุ เจ้าอายุน้อยกว่าอาเซิงเสียอีก ข้าดูแลเจ้าก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว”ฮูหยินผู้เฒ่ากัวได้ยินแล้วพยักหน้าน้อยๆ กล่าวกับโจวเสาจิ่นว่า “เจ้าไม่จําเป็นต้องเกรงใจพี่สะใภ้รองของเจ้าขนาดนี้ ขอเพียงเจ้าจดจําความดีของพี่สะใภ้รองของเจ้าเอาไว้ให้ดีต่อไปยามเห็นพวกอาเซิงมีปัญหาอะไร ก็ช่วยเหลืออย่างใจกว้างก็พอ”โจวเสาจิ่นจําเอาไว้ในใจสายตาของฮูหยินผู้เฒ่ากัวเคลื่อนไปตกอยู่บนใบหน้าของเด็กน้อยอย่างยิ้มแย้มอีกครั้งถามหลี่ว์มามาว่า “ให้คนนําจดหมายไปส่งให้เจ้าสี่หรือยัง”ต้องรอให้ถึงปลายเดือนหกเฉิงฉือถึงจะส่งมอบงานเสร็จและกลับเมืองหลวงได้ โจวเสาจิ่นคลอดบุตร เขาไม่อาจเร่งกลับมาได้หลี่ว์มามารีบกล่าวยิ้มๆ ว่า “พอคุณชายน้อยเกิดก็ให้คนส่งจดหมายด่วนไปที่ไคเฟิ งแล้วเจ้าค่ะ”ฮูหยินผู้เฒ่ากัวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ4879หลี่ว์มามายังรีบแจ้งข่าวดีไปให้ซอยซิ่งหลิน ซอยซวงอวี๋ ซอยอวี๋ซู่ของโจวชูจิ่น ตระกูลกู้บ้านสามีของเฉิงเจิง ตระกูลหยวนบ้านสามีของเฉิงเซียว ตระกูลเผิงบ้านสามีของเฉิงเซิงและญาติสนิทมิตรสหายต่างๆ ด้วยไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม โจวชูจิ่นก็อุ้มกวนเกอ และเฉิงเซิงอุ้มรุ่ยเกอเอ๋อร์มาหาตามลําดับไม่นานเฉิงเจิงและเฉิงเซียวก็พาลูกๆ มาหาตามกันติดๆอาเหรินยิ่งแล้วใหญ่วิ่งไปมาอยู่ภายในห้องกับกวนเกอเอ๋อร์ภายในห้องพลันครึกครื้นขึ้นมาโจวเสาจิ่นที่อยู่หลังฉากกั้นจินตนาการถึงสีหน้าของทุกคนได้ แม้นจะเสียงดังไปบ้าง แต่ก็ทําให้นางรู้สึกอบอุ่นยิ่งนางหอมแก้มอมชมพูของบุตรชายเบาๆ หลับไปด้วยหัวใจที่อิ่มเอมชีวิตหลังจากนั้นวุ่นวายเล็กน้อยให้นมเป็นครั้งแรก อุ้มลูกเป็นครั้งแรก กล่อมลูกนอนเป็นครั้งแรก…แม้นจะกล่าวว่ามีบ่าวรับใช้คอยช่วยเหลืออยู่ข้างกาย แต่สุดท้ายในใจก็ยังคงเป็นกังวล ไม่อาจสะบัดมือไม่สนใจได้ไม่ง่ายเลยกว่าจะจัดการทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทางได้ จดหมายของเฉิงฉือก็มาถึงแล้วเช่นกันเขาตั้งชื่อให้ลูกหนึ่งตัวอักษรว่า ‘อวิ้น’ ทว่ามิได้บอกว่าเขาจะได้กลับมาเมื่อไรโจวเสาจิ่นลอบเป็นกังวลใจ4880ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกลับพยักหน้าหงึก กล่าวขึ้นว่า “ชื่อนี้ตั้งได้ดียิ่ง ศิลาที่ซุกซ่อนหยกไว้ขุนเขาย่อมเปล่งประกาย ตอนนี้ตระกูลเฉิงของพวกเราก็กําลังซุกซ่อนความสามารถรอวันฉายแสงเฉกเช่นเดียวกันแล้ว”โจวเสาจิ่นเองก็รู้สึกว่าชื่อนี้ตั้งได้ดีมากเช่นกันนี่เป็นลูกคนแรกของนางกับเฉิงฉือ และยังเป็นบุตรชายคนโต หากเป็นคนดีมีจิตใจกว้างขวาง ดูแลปกป้องน้องชายน้องสาวได้ก็ยิ่งดีแล้วฮูหยินผู้เฒ่ากัวจึงหารือกับนางเรื่องงานวันครบรอบเดือน “…มิสู้เชิญคนในบ้านมาสนุกสนานกัน รอให้ถึงตอนครบรอบร้อยวันของเด็กน้อยค่อยจัดงานเลี้ยงให้ญาติสนิทมิตรสหายของครอบครัว ถึงเวลานั้นเจ้าสี่เองก็น่าจะส่งมอบงานเรียบร้อยแล้ว”โจวเสาจิ่นพยักหน้ายิ้มๆ กล่าวขึ้นว่า “ข้าแล้วแต่ท่านแม่เจ้าค่ะ!”ฮูหยินผู้เฒ่ากัวยิ้มร่า ดีใจมีความสุขยิ่ง