ตอนที่ 527 ไร้ที่พึ่ง

อู๋เป่ าจางไม่ชอบโจวเสาจิ่นมาโดยตลอดตั้งแต่อดีตถึงจนถึงปัจจุบัน เรื่องที่ทําให้โจวเสา จิ่นขุ่นเคืองใจนางย่อมกระตือรือร้นไม่อิดออด แต่ให้ระบายเรื่องน่าขายหน้าเช่นนี้ให้โจวเสาจิ่นฟัง ตีนางให้ตายนางก็ไม่มีวันทํา ได้ยินโจวเสาจิ่นกล่าวเช่นนั้น นํ้าตาของอู๋เป่าจางพลันหยุดลงในทันใด “เจ้าแต่งเข้าตระกูลเฉิงมานานเท่าใดหรือ” นางปรายตามองโจวเสาจิ่น กล่าวด้วยท่าทาง ดูถูกดูแคลนโจวเสาจิ่นว่า “ต่อให้ข้าบอกเจ้า เจ้าช่วยแก้ปัญหาให้ข้าได้หรือ” ถ้าไม่จําเป็น โจวเสาจิ่นไม่อยากติดต่อกับอู๋เป่าจางมากนัก เห็นอู๋เป่ าจางกร่างและหยิ่งทะนง นางก็ยิ่งไม่อยากสนใจอู๋เป่ าจาง จึงลุกขึ้นกล่าวเสียง เรียบเฉยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะให้คนส่งเจ้าไปพบพี่สะใภ้ใหญ่ที่ซอยซิ่งหลิน” จากนั้นไม่รอ ให้อู๋เป่าจางได้กล่าวอะไร ก็สั่งการเสียงหนึ่งว่า “ส่งแขก” แล้วลุกขึ้นออกจากห้องโถงไป “เจ้า!” อู๋เป่าจางโกรธจนหน้าแดงกํ่า ไม่อยากระบายให้โจวเสาจิ่นฟังก็เรื่องหนึ่ง ถูกโจวเสาจิ่นไล่ออกมาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง นางก้าวออกไปสองสามก้าวหมายจะต่อว่าโจวเสาจิ่นสักสองสามประโยค แต่เสียดายที่ นางยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูกมามาที่ภายนอกยิ้มภายในไม่ยิ้มผู้หนึ่งมาขวางเอาไว้ กล่าวขึ้นว่า “สะใภ้ใหญ่นั่ว ท่านเองก็ได้ยินคําของฮูหยินแล้ว ฮูหยินหยวนมิใช่คนที่พูดง่ายนัก ไม่แน่ว่าสุดท้าย แล้วท่านอาจจะยังต้องมาขอร้องฮูหยินผู้เฒ่าของพวกข้าอีกก็เป็นได้ หากข้าเป็นท่าน จะไม่ทําให้ ฮูหยินของพวกข้าขุ่นเคือง มิเช่นนั้นเกรงว่าแม้แต่หน้าของฮูหยินผู้เฒ่าท่านก็จะไม่ได้พบอีก!” อู๋เป่าจางจําได้ว่านี่คือซางมามาคนข้างกายของโจวเสาจิ่น4895 นางโกรธจนกัดฟันกรอด อยากจะตอกกลับป้ารับใช้ผู้นี้สักสองสามประโยค ทว่าเห็นข้า รับใช้ที่ปรนนิบัติอยู่ในห้องโถงต่างหันมามองนางด้วยสายตาดูแคลน และนางก็พาสาวใช้มาด้วย เพียงคนเดียว สาวใช้ผู้นี้ยังถูกสาวใช้ของตระกูลเฉิงพาออกไปตามระเบียบแล้ว เล็บของอู๋เป่ าจางจิกลงไปจนถึงเนื้อข้างใน ถึงได้อดกลั้นความโกรธนี้เอาไว้ได้ รีบก้าว ออกไปจากประตูเฉาหยาง มุ่งหน้าไปที่ซอยซิ่งหลิน โจวเสาจิ่นกลับมาถึงลานทิงเซียง ฮูหยินผู้เฒ่ากัวยื่นนิ้วมือของตนไปที่ข้างมือของอวิ้นเกอเอ๋อร์หลอกล่อให้อวิ้นเกอเอ๋อร์จับ นิ้วของนางไปด้วย พลางกล่าวไปด้วยว่า “ภรรยาของนั่วเกอเอ๋อร์มาทําไมหรือ” “นางไม่บอกเจ้าค่ะ” โจวเสาจิ่นนั่งลงข้างเตียงเตา อวิ้นเกอเอ๋อร์ถีบขาขณะไปคว้านิ้วของ แม่สามี นางกล่าวยิ้มๆ ว่า “อาจเป็นเพราะข้าอายุยังน้อย บางเรื่องไม่อาจพูดกับข้าได้ จึงไปที่ซอย ซิ่งหลินแล้วเจ้าค่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวพยักหน้า ไม่กล่าวถึงเรื่องนี้อีก หยวนซื่อฟังถ้อยคําของอู๋เป่าจางแล้ว ตะลึงงันไปครู่ใหญ่ถึงได้สติคืนกลับมา ถามอู๋เป่า จางเพื่อความแน่ใจว่า “เจ้าบอกว่านั่วเกอเอ๋อร์เลี้ยงสตรีผู้หนึ่งไว้ข้างนอก นอกจากนี้ยังซื้อบ้าน หลังหนึ่งที่อยู่ซอยข้างๆ ให้สตรีผู้นั้นด้วย…นี่ นี่เป็นไปไม่ได้กระมัง ปีนี้นั่วเกอเอ๋อร์เพิ่งจะอายุ เท่าไรเอง” ปัญหาคือ ที่นางเข้าใจมานั้น เฉิงเวิ่นไม่มีเงินในมือมากมายพอจะให้อนุข้างนอกผู้นั้นใช้ จ่ายสักเท่าไร แล้วเฉิงนั่วจะมีเงินในมือไปซื้อบ้านให้อนุข้างนอกได้อย่างไร แม้แต่บ้านที่พวกเฉิง เวิ่นอาศัยอยู่ตอนนี้ ยังยืมเงินส่วนหนึ่งของเฉิงฉือไปซื้อมาเลย หยวนซื่อสงสัยเป็นอย่างยิ่ง4896 อู๋เป่ าจางเห็นแล้วก็ร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง “ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านไม่รู้อะไร ตั้งแต่เข้าฤดูใบไม้ผลิของปีนี้เป็นต้นมาเขาก็ทําการค้าสําเร็จไปหลายครั้ง ทําเงินได้หลายพันเหลี่ยงแล้วเจ้าค่ะ…”เฉิงนั่วมีสตรีอะไรนั้น นางไม่สนใจเลยสักนิด แต่เฉิงนั่วเลี้ยงสตรีผู้นั้นไว้ข้างนอกโดยไม่บอกกล่าวนาง ยังเอาเงินไปให้สตรีผู้นั้นใช้อีก นางแต่งเข้าตระกูลเฉิงมานานหลายปีขนาดนี้นอกจากเงินกองกลางแล้ว เฉิงนั่วยังไม่เคยให้เงินนางเป็นการส่วนตัวเลยแม้แต่แดงเดียว นางจึงไม่อาจอดทนอดกลั้นต่อไปได้แล้วเวลานี้อู๋เป่าจางพลันเข้าใจฮูหยินใหญ่เวิ่นบ้างเล็กน้อยแล้วเหตุใดถึงเอาของที่นางควรจะได้เสวยสุขไปให้อนุราคาถูกข้างนอกผู้นั้นใช้ด้วยแค่ฟังหยวนซื่อก็รู้สึกไม่ดีเล็กน้อยแล้วนางเกลียดเรื่องเลี้ยงอนุไว้ข้างนอกเหล่านี้เป็นที่สุดเฉิงเวิ่นเป็นเช่นนี้ คิดไม่ถึงว่าเฉิงนั่วอายุน้อยขนาดนี้ก็จะเลียนแบบอย่างตามไปด้วย!นางรีบกล่าว “เรื่องนี้เจ้าอย่าเพิ่งรีบร้อน ข้าจะสอบถามพ่อสามีของเจ้าดูก่อน เนื่องจากนี่เป็นเรื่องภายในครอบครัวของพวกเจ้า ข้ายุ่งมากไปก็ไม่ดี รอฟังพ่อสามีของเจ้าว่าจะพูดอย่างไรบ้างก่อนจะดีกว่า!”“รอฟังพ่อสามีของข้าหรือเจ้าคะ!” อู๋เป่ าจางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดนํ้าตาไม่หยุด กล่าวว่า“เดิมทีแล้วบุตรชายไม่กล่าวโทษบิดา แต่ท่านมิใช่คนอื่นไกล พ่อสามีของข้าผู้นั้นทําอะไรบ้างท่านรู้ดียิ่งกว่าข้า รอฟังพ่อสามีของข้า เขาจะกล่าวอะไรได้เจ้าคะ ไม่อย่างนั้นข้าจะบากหน้ามาหาท่านป้าสะใภ้ใหญ่ได้อย่างไร…”4897หยวนซื่อรู้สึกว่าเรื่องนี้อู๋เป่าจางเองก็จัดการได้ไม่เลวนัก นางถึงถามอู๋เป่าจางว่า “สตรีผู้นั้นเจ้ารู้รายละเอียดของนางหรือไม่”“ทราบเจ้าค่ะ” เพราะอู๋เป่ าจางรู้ถึงได้รู้สึกกรุ่นโกรธ กล่าวว่า “สตรีผู้นั้นแซ่คัง เนื่องจากเป็นคนลําดับที่หกของครอบครัว ทุกคนล้วนเรียกขานนางว่าแม่นางคังที่หก เป็นบุตรสาวของครอบครัวพ่อค้าครอบครัวหนึ่งที่ฮุยเซี่ยน บิดามารดาเสียชีวิตไปตั้งแต่ยังเล็ก เติบโตมากับย่าตระกูลของพวกเขามีร้านขายผ้าอยู่ที่ประตูซีจื๋อหลายร้าน อยู่ติดกับร้านขายใบชาของพวกข้าเป็นกิจการของท่านลุงใหญ่ของนาง ให้พี่ชายรองที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของนางเป็นคนดูแล ปีที่แล้วพี่สะใภ้รองของนางคลอดบุตรชาย จึงให้นางมาดูแลช่วงอยู่เดือน ไปๆ มาๆ ก็เกี่ยวสามีไปไว้ในมือหลอกล่อให้สามีซื้อบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากซอยบ้านของพวกข้าให้นางหลังหนึ่ง แม้นจะเป็นบ้านที่มีเพียงหนึ่งทางเข้า ทว่าก็ใช้เงินไปเกือบหนึ่งพันเหลี่ยง…”ประโยคสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค อู๋เป่ าจางก็เอ่ยถึงเรื่องที่เฉิงนั่วซื้อบ้านให้สตรีแซ่คังผู้นั้นไปถึงสองครั้งแล้วเกรงว่ามิใช่เสียใจที่เฉิงนั่วไปหาคนรักคนใหม่ แต่เสียดายที่เงินในกระเป๋ าตัวเองไปตกอยู่ในกระเป๋ าของผู้อื่นมากกว่ากระมังนี่มันฮูหยินใหญ่เวิ่นอีกผู้หนึ่งแล้วหยวนซื่อวิพากษ์อยู่ในใจ ทว่ามิได้แสดงออกมาทางสีหน้า กล่าวเสียงอบอุ่นว่า “เรื่องนี้หากพ่อสามีของเจ้าช่วยออกหน้าให้ได้จะดีที่สุด เนื่องจากข้าเป็นพี่สะใภ้ บางคําพูดก็ไม่อาจพูดกับพ่อสามีของเจ้าได้ ข้าว่ามิสู้เจ้ากลับไปก่อน ทําใจให้สงบ อย่าโหวกเหวกโวยวาย รอให้ข้าปรึกษากับท่านลุงใหญ่ของเจ้าก่อนแล้วค่อยตัดสินใจอีกทีว่าจะทําอย่างไรก็แล้วกัน”อู๋เป่าจางจําต้องพยักหน้าด้วยนํ้าตา กลับไปที่ประตูซีจื๋อ4898ภายในบ้านเงียบเชียบ พ่อสามีไปร้านขายใบชา เฉิงนั่วไปโรงนํ้าชา