ตอนที่ 538 ญาติสนิท

โจวเสาจิ่นจึงพูดคุยกับหลี่ซื่อเรื่องจิปาถะในบ้านขึ้นมา พูดถึงเรื่องน่าขบขันของโย่วจิ่น และจงจิ่น ดวงหน้าของหลี่ซื่อแย้มรอยยิ้มออกมา เห็นบิดาและหลี่ซื่อใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข เช่นนี้ โจวเสาจิ่นเองก็ดีใจแทนพวกเขาด้วย ไม่นาน โย่วจิ่นและจงจิ่นก็ตื่น พวกแม่นมแต่งตัวให้ทั้งสองคนเรียบร้อยแล้วก็พาออกมาพบโจวเสาจิ่น จงจิ่นไม่เคยเจอโจวเสาจิ่นมาก่อน แม้นโย่วจิ่นจะเคยพบโจวเสาจิ่นมาก่อน ทว่าเวลานั้น ยังเล็ก จึงจําไม่ได้แล้ว เด็กทั้งสองคนมองโจวเสาจิ่นอย่างสงสัยใคร่รู้ มีแม่นมของแต่ละคนพาไปโขกศีรษะให้ โจวเสาจิ่น ของขวัญพบหน้าที่โจวเสาจิ่นมอบให้โจวจงจิ่นคือสร้อยคอทองคําห้อยจี้กุญแจอายุยืน ของโจวโย่วจิ่นเป็นพู่อัญมณีลํ้าค่า นอกจากนี้ยังมีอุปกรณ์เครื่องเขียนและอุปกรณ์เย็บปักถักร้อย บรรจุเต็มหีบหนึ่งหีบ เด็กทั้งสองคนกล่าวขอบคุณ ยืนข้างหลี่ซื่อซ้ายคนหนึ่งขวาคนหนึ่ง ดูเรียบร้อยเชื่อฟังยิ่ง นัก ทว่าดวงตาคู่หนึ่งกลับเอาแต่มองมาที่อวิ้นเกอเอ๋อร์ไม่หยุด โจวเสาจิ่นเห็นแล้วเม้มปากกลั้นยิ้ม ชี้ไปที่เด็กทั้งสองกล่าวกับอวิ้นเกอเอ๋อร์ว่า “นี่คือน้า ชาย ส่วนนี่คือน้าหญิง” กล่าวกับเด็กทั้งสองอีกว่า “รอให้เขาโตอีกสักหน่อย ข้าจะให้เขาโขกศีรษะ ให้พวกเจ้า” โจวจงจิ่นซุกดวงหน้าแอบอยู่ในอ้อมกอดของหลี่ซื่ออย่างขัดเขิน โจวโย่วจิ่นกลับกล่าวขึ้น ว่า “เช่นนั้นพวกเราก็ต้องให้ของขวัญพบหน้าด้วยใช่หรือไม่ คราวก่อนท่านลุงของข้ามาที่บ้านให้4992 ปลาเหลืองข้ามาตัวหนึ่ง ทุกคนต่างพูดกันว่าสวย ถึงเวลาให้เขาเป็นของขวัญพบหน้าได้หรือไม่ เจ้าคะ” ประโยคสุดท้ายกลับเงยหน้าขึ้นถามหลี่ซื่อ หลี่ซื่อพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง ลูบศีรษะของโจวโย่วจิ่นอย่างยิ้มแย้ม กล่าวชมนางติดๆ กัน ว่า “เจ้าเป็นผู้อาวุโส ต่อไปอยู่กับอวิ้นเกอเอ๋อร์ต้องดูแลเขาให้ดี เข้าใจหรือไม่” โจวโย่วจิ่นพยักหน้า ก้าวออกไปจับมืออวิ้นเกอเอ๋อร์ไว้ กล่าวว่า “แม่นมของข้าทําขนม ดอกกุ้ยฮวาให้ข้า พวกเราไปกินขนมดอกกุ้ยฮวากันดีหรือไม่” อวิ้นเกอเอ๋อร์หันร่างหนีไม่ยอมให้นางดึงมือตน โจวโย่วจิ่นเสียใจเล็กน้อย โจวเสาจิ่นกลับรู้สึกเอ็นดูยิ่ง กล่าวกับโจวโย่วจิ่นเสียงนุ่มว่า “ตอนนี้อวิ้นเกอเอ๋อร์ยังกิน อะไรไม่ได้ รอให้เขาโตก็กินขนมดอกกุ้ยฮวาของเจ้าได้แล้ว” กล่าวจบ กล่าวกับหลี่ซื่อยิ้มๆ ว่า “ตอนนั้นโยว่จิ่นไม่พูด ข้าและท่านพี่เป็นห่วงนางยิ่งนัก คิดไม่ถึงว่าตอนนี้นางไม่เพียงกล่าวได้ อย่างชัดถ้อยชัดคํา ยังเป็นตัวของตัวเองไม่ขลาดกลัว นี่ช่างตรงกับที่ว่าเด็กสาวเติบโตสิบแปดครั้ง นั่นจริงๆ ยิ่งโตก็ยิ่งงดงาม!” หลี่ซื่อได้ยินแล้วก็ดีใจเป็นอย่างมาก กล่าวยิ้มๆ ว่า “นี่ก็เป็นเพราะนายท่านสั่งสอนมาดี นายท่านจ้างคนมาสองคน มาพูดคุยกับโย่วจิ่นทุกวัน โย่วจิ่นจึงค่อยๆ เริ่มพูดขึ้นมา” ขณะที่ทั้งสองกําลังพูดคุยกันอยู่ มีสาวใช้เด็กวิ่งเข้ามา กล่าวว่า “สะใภ้ใหญ่เลี่ยวที่ซอ ยอวี๋ซู่มาเจ้าค่ะ” คาดว่าคงมาเยี่ยมหลี่ซื่อ โจวเสาจิ่นรีบกล่าว “รีบเชิญเข้ามา!” ออกไปต้อนรับโจวชูจิ่นกับหลี่ซื่อ4993 ผู้ใดจะรู้ว่าอวิ้นเกอเอ๋อร์กลับโอบคอของโจวเสาจิ่นไว้ไม่ปล่อย แม่นมจะมาอุ้มเขา เขาจึง แผดเสียงร้องไห้ออกมา สั่นคลอนหัวใจคนจนเจ็บไปหมด โจวเสาจิ่นได้แต่กล่าวกับหลี่ซื่อที่มองนางด้วยดวงหน้าอันเต็มไปด้วยแววขออภัยยิ้มๆ ว่า“ไม่เป็นไร ข้าอุ้มเขาไว้ก็ได้แล้ว”หลี่ซื่อเห็นอวิ้นเกอเอ๋อร์เศร้าเสียใจจริงๆ ก็รู้สึกปวดใจไม่น้อย จึงไม่บีบคั้นโจวเสาจิ่นกล่าวเพียงว่าหากรู้สึกหนัก นางจะช่วยอุ้มอวิ้นเกอเออร์ด้วยก็แล้วกันโจวเสาจิ่นกล่าวขอบคุณยิ้มๆอวิ้นเกอเอ๋อร์เห็นว่าไม่มีใครมาอุ้มเขาแล้ว ไม่นานก็หยุดร้องไห้อย่างรวดเร็วโจวเสาจิ่นเห็นหางตาของเขามีนํ้าตาหยดใหญ่ประดับอยู่ หอมบุตรชายครั้งหนึ่งอย่างอดไม่ได้ กล่าวยิ้มๆ เสียงเบาประโยคหนึ่งว่า “เจ้าตัวแสบ”อวิ้นเกอเอ๋อร์มองนางพร้อมกับยิ้มทะเล้นโจวเสาจิ่นพ่ายแพ้แล้วโจวชูจิ่นไม่เพียงนําของขวัญมาเป็นจํานวนมาก ยังพากวนเกอที่อายุสามขวบแล้วมาด้วยกวนเกอเอ๋อร์และโจวโย่วจิ่นเล่นด้วยกันอย่างรวดเร็ว เดินตามหลังโจวโย่วจิ่นเรียก “น้าสาวเล็ก น้าสาวเล็ก” โจวจงจิ่นที่อยู่ในอ้อมแขนของแม่นมดีดดิ้นอย่างอดรนทนไม่ได้ไม่หยุดโจวเสาจิ่นและคนอื่นๆ มองแล้วต่างหัวเราะดังลั่นไม่หยุดโจวชูจิ่นจึงเอ่ยถึงเลี่ยวเส้าถังขึ้นมา “…รอให้ผ่านพ้นเทศกาลไหว้พระจันทร์ไป ก็จะไม่ไปที่สํานักฮั่นหลินแล้ว เขาต้องเตรียมตัวลงสนามสอบปีหน้า สองปีนี้ได้รับการดูแลจากใต้เท้าเฉิงข้าตั้งใจว่าประเดี๋ยวจะไปกล่าวขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่ากัวสักครั้ง และบอกกล่าวเรื่องนี้กับนางด้วย”4994โจวเสาจิ่นพยักหน้าพลางขานตอบยิ้มๆ ว่า “เจ้าค่ะ” กล่าวว่า “ข้ายังมีหมึกดีๆ อยู่อีกหลายแท่ง นายท่านสี่สะสมเอาไว้ ประเดี๋ยวจะไปหามาให้ท่าน ให้พี่เขยใช้ตอนลงสนามสอบ”การสอบขุนนางให้ความสําคัญกับตัวอักษรเป็นอย่างมาก มีหมึกดี ตัวอักษรที่เขียนออกมาก็งดงามกว่าปกติ นอกจากนี้ยังเป็นของที่เฉิงฉือสะสมมาอีกโจวชูจิ่นจึงไม่เกรงใจน้องสาวทั้งสามคนพูดคุยกันครู่หนึ่ง จากนั้นไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่ากัวด้วยกันฮูหยินผู้เฒ่ากัวมองห้องที่เต็มไปด้วยเด็กๆ ต่างคนต่างมีความงดงามของตัวเอง ดวงหน้าจึงแต้มไปด้วยรอยยิ้มตาหยี รีบให้สาวใช้ไปหยิบขนมมาให้พวกโย่วจิ่นกิน รั้งให้หลี่ซื่อพักอยู่ที่บ้านสักสองสามวัน อีกทั้งนัดแนะกันว่าอีกสองวันจะไปวัดต้าเซียงกั๋ว ไปไหว้พระและกินอาหารเจที่วัดไป๋ อวิ๋นก้วนชั่วขณะนั้นภายในเรือนทิงเซียงเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและหัวเราะเฉิงฉือยืนอยู่หน้าประตูของเรือนทิงเซียงได้ยินเสียงหัวเราะจากด้านใน ดวงหน้าปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาบางๆ บอกบ่าวชายไม่ต้องรบกวนฮูหยินผู้เฒ่ากัว กลับไปที่ห้องหนังสือไหวซานนํากระดาษหนึ่งกองใหญ่วางลงตรงหน้าเฉิงฉือเงียบๆ กล่าวว่า “องค์ชายรองความสามารถน้อย องค์ชายสามความคิดจิตใจคับแคบ องค์ชายห้าขี้ขลาดตาขาว องค์ชายเจ็ดกระทําสิ่งใดจริงจัง มาตรฐานสูงทว่าความสามารถตํ่า…สู้องค์ชายสี่ไม่ได้เลยขอรับ!”เฉิงฉือร้อง “หึ” เสียงหนึ่ง กล่าวว่า “ข้ามิใช่องค์ฮ่องเต้ และนี่ก็มิใช่อาณาจักรของข้า!”ความหมายก็คือ สิ่งที่เขาต้องการคือความตกตํ่าขององค์ชายสี่ ส่วนเรื่องที่ผู้ใดจะเป็นฮ่องเต้นั้น เกี่ยวอะไรกับเขาด้วย!4995ไหวซานอยากจะกล่าวอะไรแต่ก็หยุดไปเฉิงฉือจึงกล่าวว่า “ฮูหยินทราบเรื่องนี้แล้ว”ไหวซานจําต้องถอยออกไปด้วยสีหน้าหดหู่เฉิงฉือเริ่มอ่านข้อมูลที่เขาให้ฮั่วตงถิงไปตรวจสอบเกี่ยวองค์ชายทั้งหลายมาไหวซานเดินเข้ามาอีกครั้ง กล่าวขึ้นด้วยสีหน้าแปลกๆ เล็กน้อยว่า “นายท่านสี่ ใต้เท้าสือควนของตําหนักองค์ชายสี่อยากเชิญท่านไปกินข้าวที่บ้านของเขาเย็นวันพรุ่งนี้ขอรับ”