ตอนที่ 539 ส่งตัวกลับ

เฉิงฉือจึงถูจมูกโจวเสาจิ่นเบาๆ กล่าวยิ้มๆ ว่า “เชื่อฟังเจ้า พวกเราไม่ไป” โจวเสาจิ่นยิ้มตาหยี กล่าวอย่างออดอ้อนว่า “ไม่ควรไปตั้งแต่แรกอยู่แล้วเจ้าค่ะ” เฉิงฉือกอดโจวเสาจิ่น อดทอดถอนใจอยู่ในใจไม่ได้ ในที่สุดสาวน้อยของเขาก็รู้จักกล่าวคําว่า “ไม่” กับเขาแล้ว เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น สองสามีภรรยาพาอวิ้นเกอเอ๋อร์ไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่ากัว คิดไม่ถึงว่าฮู หยินผู้เฒ่ากัวจะมีคนอยู่ในห้องด้วย เจินจูกระซิบกล่าวเสียงเบาว่า “เป็นหมัวมัวแม่บ้านที่ฮูหยินหยวนส่งมาเจ้าค่ะ บอกว่า สะใภ้ใหญ่นั่วที่ประตูซีจื๋อทางด้านโน้นแขวนคอตัวเองแต่ไม่สําเร็จ แม้ตอนนี้จะช่วยลงมาได้แล้ว แต่อารมณ์ร้ายยิ่ง ร้องไห้โวยวายกว่าครึ่งค่อนคืน รบกวนไปถึงนายท่านใหญ่และคุณชายใหญ่ ต่างไปเกลี้ยกล่อมนายท่านใหญ่เวิ่นอยู่ที่ประตูซีจื๋อทางโน้น นายท่านใหญ่ยังให้บ่าวข้างกายเร่ง กลับไปหยิบชุดที่ซอยซิ่งหลินล้างหน้าล้างตาอย่างรีบร้อนครั้งหนึ่งแล้วก็ไปที่ท้องพระโรงเลยเจ้า ค่ะ” เฉิงฉือขมวดคิ้วมุ่น กล่าวกับโจวเสาจิ่นยิ้มๆ ว่า “ไม่แปลกที่ผู้อื่นล้วนกล่าวกันว่าภรรยาดี คือความสงบสุขครึ่งหนึ่ง” ถึงกับกล่าวเรื่องพวกนี้ต่อหน้าข้ารับใช้ในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่ากัว โจวเสาจิ่นหน้าแดงซ่าน แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธว่าในใจเต็มไปด้วยความหอมหวาน ด้านเฉินเซียงกลับรีบไปรายงานฮูหยินผู้เฒ่ากัว5001 ไม่นาน หมัวมัวแม่บ้านของซอยซิ่งหลินก็ออกมาจากภายในห้อง ย่อเข่าทําความเคารพ และทักทายโจวเสาจิ่นกับเฉิงฉือ จากนั้นได้เฉินเซียงพาถอยออกไป เจินจูเลิกผ้าม่านขึ้น โจวเสาจิ่นอุ้มอวิ้นเกอเอ๋อร์เดินตามหลังเฉิงฉือเข้าไปในห้อง เนื่องจากเพิ่งตื่นนอน หน้าต่างภายในห้องล้วนเปิดออกให้อากาศไหลเวียน อากาศเย็น เล็กน้อยให้ความรู้สึกสะอาดและสดชื่น ทําให้คนสูดเข้าไปแล้วสดชื่นมีชีวิตชีวา ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกลับรีบสั่งการเจินจูว่า “รีบปิดหน้าต่างเสีย อวิ้นเกอเอ๋อร์มาแล้ว ระวังจะ ทําให้เขาหนาวจนแข็งได้” แล้วก็หันไปยื่นมือให้อวิ้นเกอเอ๋อร์ “เด็กดี มาหาย่ามา” อวิ้นเกอเอ๋อร์ยิ้มกว้าง ทําเอาฮูหยินผู้เฒ่ากัวหัวใจละลายไปหมด รีบสั่งการเจินจูและคน อื่นๆ ว่า “ไป รีบไปหยิบขนมเกาลัดที่นายท่านใหญ่เอามาให้เมื่อหลายวันก่อนนั้นเข้ามา” เป็นของที่องค์ฮ่องเต้ประทานให้ตอนที่เฉิงจิงไปปฏิบัติหน้าที่ในวังหลวง รู้ว่าดีสําหรับคน มีอายุ จึงให้คนส่งมาให้เป็นพิเศษ โจวเสาจิ่นรีบกล่าวยิ้มๆ ว่า “ท่านแม่ อวิ้นเกอเอ๋อร์ยังกินของพวกนี้ไม่ได้เจ้าค่ะ!” ขณะที่ กล่าว ก็อุ้มอวิ้นเกอเอ๋อร์เข้าไปให้ “ดูความจําข้าสิ!” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวยิ้มพลางรับอวิ้นเกอเอ๋อร์มาอุ้มไว้ กล่าวกับเจินจูว่า “เช่นนั้นก็ไปเทนมแพะมาให้อวิ้นเกอเอ๋อร์ของพวกข้าสักถ้วย” อวิ้นเกอเอ๋อร์นั้นแม้แต่นมของแม่นมยังไม่ยอมกิน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนมแพะเลย โจวเสาจิ่นไม่กล้าห้ามปรามฮูหยินผู้เฒ่ากัวอีก หันไปมองเฉิงฉือ5002 เฉิงฉือมีท่าทางสงบ กล่าวขึ้นว่า “ท่านแม่ อวิ้นเกอเอ๋อร์เพิ่งกินนมมา ท่านนึกขึ้นได้ก็จะ ป้อนนมให้เขาเช่นนี้ ประเดี๋ยวเขาก็ไม่กินนมอีก ท่านป้อนนํ้าเปล่าให้เขาสักหน่อยก่อนดีกว่า วันนี้ ตื่นเช้ามาจนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้ดื่มนํ้าสักหยดเลย เด็กคนนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ไม่ยอมดื่มนํ้าขอรับ”ฮูหยินผู้เฒ่ากัวได้ยินแล้วก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา กล่าวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า “นั่นเป็นเพราะพวกเจ้าป้อนไม่เป็นต่างหาก!” จากนั้นตะโกนบอกให้เจินจูรินนํ้าเจินจูและคนอื่นๆ ไหนเลยจะกล้าชักช้า รีบยกนํ้าอุ่นเข้ามาฮูหยินผู้เฒ่ากัวรองผ้าเช็ดหน้าเนื้อบางละเอียดให้อวิ้นเกอเอ๋อร์ด้วยตัวเอง ใช้ช้อนเงินทรงใบแปะก๊วยป้อนนํ้าให้อวิ้นเกอเอ๋อร์อวิ้นเกอเอ๋อร์ชิมไปครึ่งคํา ถุยนํ้าที่เหลืออยู่ออกมาฮูหยินผู้เฒ่าใช้ตุ๊กตาผ้าลายเสือหลอกล่อให้อวิ้นเกอเอ๋อร์ดื่มนํ้า แล้วก็ใช้ใบแปะก๊วยเงินบนช้อนหยอกล้ออวิ้นเกอเอ๋อร์เล่น แต่ไม่ว่าทําอย่างไร อวิ้นเกอเอ๋อร์ก็ไม่ยอมดื่มนํ้า ต่อให้บังเอิญป้อนเข้าไปได้หนึ่งคํา เขาก็ถุยออกมาทันทีฮูหยินผู้เฒ่ากัวเช็ดนํ้าลายให้เขา หัวเราะร่าพลางกล่าวกับเฉิงฉือว่า “เจ้าว่าเหตุใดเขาถึงเฉลียวฉลาดขนาดนี้ รู้ว่านี่คือนํ้าเปล่า ไม่มีรสชาติ จึงไม่ชอบดื่ม!”เฉิงฉือไม่กล่าวอะไร เห็นว่าเวลาไม่เช้าแล้ว จึงลุกขึ้นไปที่ว่าการโจวเสาจิ่นไปส่งเฉิงฉือที่ประตูเฉิงฉือกระซิบกล่าวกับนางว่า “ไม่อาจให้ท่านแม่เลี้ยงลูก คิดถึงเมื่อก่อน หากพวกข้ากล้าถุยของที่กินเข้าปากไปแล้วออกมา ก็รอถูกฟาดด้วยไม้เรียวได้เลย! เจ้าดูที่ท่านแม่ทํากับอวิ้นเกอเอ๋อร์ อะไรก็ดีไปหมด หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าจะเลี้ยงจนกลายเป็นคนเสเพลไม่เอาไหนเป็น5003แน่ เรื่องลูก เป็นเจ้าดูแลให้มาก พยายามเลี้ยงด้วยตัวเองให้มากที่สุดดีกว่า รอเขาอายุสามขวบแล้ว ข้าจะมาสอนเขาเอง”ให้เขาเลี้ยงด้วยตัวเองโจวเสาจิ่นรู้สึกว่าเฉิงฉือทําเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปเล็กน้อยบุตรชายคนเล็กหลานชายคนโตล้วนเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฮูหยินผู้เฒ่า ตอนนี้ลูกยังเล็ก ตามใจสักหน่อยก็ไม่เป็นไร ขอเพียงไม่ลืมกฎระเบียบก็พอแล้วแต่เฉิงฉือสั่งการลงมาแล้ว ต่อไปนางจะเล่นเป็นเพื่อนลูกให้มากก็แล้วกันโจวเสาจิ่นขานรับคํา “เจ้าค่ะ” อย่างเชื่อฟัง มองเฉิงฉือขึ้นเกี้ยวแล้วถึงได้กลับไปที่เรือนทิงเซียงภายในเรือน ฮูหยินผู้เฒ่ากัวยังคงป้อนนํ้าให้อวิ้นเกอเอ๋อร์อย่างใจเย็น อวิ้นเกอเอ๋อร์กลับเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมา ปัดชามที่ฮูหยินผู้เฒ่ากัวถืออยู่ในมือควํ่า นํ้าหกลงบนเตียงเตาโจวเสาจิ่นตกใจเป็นการใหญ่ ร้องขึ้นเสียงหนึ่งว่า “อวิ้นเกอเอ๋อร์” ด้วยใบหน้าเคร่งอวิ้นเกอเอ๋อร์คล้ายกับรู้ว่าตนทําให้มารดาโกรธแล้ว ปากน้อยๆ เบะออก ร้องไห้แงออกมาฮูหยินผู้เฒ่ากัวรีบกล่าว “เด็กยังไม่รู้เรื่อง ทําชามควํ่ามีอะไรให้ต้องตื่นตระหนกกัน เจ้าทําให้ลูกตกใจเช่นนี้คุ้มค่าแล้วหรือ” จากนั้นหมุนกายไปตบอวิ้นเกอเอ๋อร์เบาๆ พลางปลอบเขาเสียงอบอุ่นว่า “อวิ้นเกอเอ๋อร์ของพวกเราเป็นบุรุษผู้กล้า ไม่ร้องนะไม่ร้อง ย่าจะซื้อขนมให้เจ้ากิน”กล่าวจบ คงนึกได้ว่าอวิ้นเกอเอ๋อร์ยังกินขนมไม่ได้ จึงกล่าวอีกว่า “รอให้อวิ้นเกอเอ๋อร์โตขึ้นแล้วย่าจะซื้อของอร่อยๆ มาให้เจ้ากินเยอะๆ”แม้นอวิ้นเกอเอ๋อร์ยังเล็ก แต่ก็สัมผัสได้ถึงอารมณ์ของพวกผู้ใหญ่5004รู้ว่าเวลานี้โจวเสาจิ่นกําลังโกรธ เขาจึงพาดตัวร้องไห้เสียงดังอยู่บนหัวไหล่ของฮูหยินผู้เฒ่ากัว