ตอนที่ 542 มาเยือน

เฉิงจิงสวมชุดจื๋อตัวสีนํ้าเงินไพลินลายเมฆมงคล ชุดที่เฉิงสวี่สวมเป็นชุดจื๋อตัวผ้าไหม หังโจวสีเขียวเข้มลายดอกสายนํ้าผึ้ง หยวนซื่อสวมชุดทงซิ่วเอ่าแขนกว้างคอป้ายสีแดงสดเหลือบ ทอง ส่วนหมิ่นเจียสวมชุดเพ่ยจื่อสีดอกกุหลาบลายแจกัน เฉิงจิงภูมิฐานผ่าเผย เฉิงสวี่สงบเสงี่ยม เรียบร้อย ผิวพรรณดียิ่ง หยวนซื่อดูเหนื่อยล้าซีดเซียว หมิ่นเจียดูหม่นหมองเงียบขรึม เหมือนกับอัญมีณีที่ผ่านมรสุมคลุกฝุ่น ดูมืดหม่นไร้สีสัน ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ไม่เพียงโจวเสาจิ่นและเฉิงเซิงที่สังเกตเห็น แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่ากัวก็ สังเกตเห็นเช่นกัน ฮูหยินผู้เฒ่าตกใจ รอพวกเขาทําความเคารพเสร็จลุกขึ้นมาแล้วถามเฉิงจิงอย่างอดรนทน ไม่ไหวเล็กน้อยว่า “ภรรยาและสะใภ้ของเจ้าเป็นอะไรหรือ” เฉิงจิงยิ้มขื่น กล่าวว่า “หกวันก่อนน้องชายเวิ่นส่งภรรยาของนั่วเกอเอ๋อร์กลับจินหลิงแล้ว ทว่าเมื่อวานซืนกลับให้คนส่งเทียบมาให้ บอกว่าเฉิงนั่วจะแต่งแม่นางคังที่หกผู้นั้นเข้าบ้าน กําหนดการคือวันนี้ขอรับ…” ขณะที่เขากล่าว หยวนซื่อหยิบเทียบมงคลใบหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ กล่าวว่า “บอกว่า นี่สําหรับมอบให้ท่านและน้องสี่ น้องรองและพวกเจิงเจี่ยเอ๋อร์เจ้าค่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวหลับตาลงด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก ครู่ใหญ่ถึงได้กล่าวขึ้นว่า “เจ้าสี่และ บุตรเขยเผิงนั่งดื่มชาอยู่ที่ห้องโถง เจ้าใหญ่และเจียซ่านเองก็ไปอยู่เป็นเพื่อนแขกเถิด!” เฉิงสวี่จึงมองเฉิงจิงครั้งหนึ่ง เฉิงจิงกลับไม่ว่อกแว่ก ขานรับคําอย่างนอบน้อมว่า “ขอรับ” แล้วถอยออกไป เฉิงสวี่รีบสาวเท้าตามไป5027 ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกล่าวกับหมิ่นเจียอย่างใจดีว่า “เจ้าเองก็ไม่ได้มาที่นี่ระยะหนึ่งแล้ว ข้าให้ อาสะใภ้เล็กของเจ้าทํานํ้าเกาลัดที่เจ้าชอบกินที่สุดเอาไว้ ไปกินกับอาเซิงสักหน่อยเถิดไป!” เห็นชัดว่าต้องการไล่บุรุษและพวกรุ่นเด็กออกไป หมิ่นเจียขานรับคําอย่างนอบน้อม ถอยออกไปกับเฉิงเซิง โจวเสาจิ่นรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เห็นหมิ่นเจียและเฉิงเซิงถอยออกไปแล้ว รีบกล่าวว่า “ท่านแม่ ข้าไปดูที่ศาลาริมนํ้าสักหน่อยนะเจ้าคะว่าเตรียมการไปถึงไหนแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวพยักหน้า โจวเสาจิ่นรีบเดินออกไปอย่างรีบร้อน แต่คนยังเดินไม่พ้นฉากกั้น ก็ได้ยินเสียง ปัง หนึ่งดังมาจากด้านหลัง ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกล่าว เสียงดุดันว่า “เจ้าแต่งบุตรสะใภ้เสร็จก็สติเลอะเลือนไปแล้วใช่หรือไม่! อู๋ซื่อตายหรือถูกขับไล่ไป แล้วอย่างนั้นหรือ แต่งบุตรสะใภ้ เฉิงเวิ่นไม่รู้จักความเหมาะสม ความถูกต้อง ความซื่อสัตย์และ เกียรติ เจ้าเองก็ไม่รู้จักตามเขาไปด้วยอย่างนั้นหรือ เทียบเชิญเช่นนี้ เจ้าเห็นแล้วก็ควรจะไล่คน ที่มาส่งเทียบเชิญออกจากบ้านไปถึงจะถูก นี่เจ้ายังจะรับเอาไว้ นอกจากรับเอาไว้แล้ว ยังเอามาที่ ประตูเฉาหยางอีก! เจ้าไม่ชอบที่ชีวิตในบ้านปรกติสุขเกินไป ต้องการสร้างปัญหาให้ทุกคน ประณามใช่หรือไม่! ยังไม่รีบเอาเทียบนี้ไปเผาอีก!” หยวนซื่อถูกด่าจนเหมือนกับสุนัขที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด นางคิดไม่ถึงว่าปฏิกิริยาของฮูหยินผู้เฒ่ากัวจะรุนแรงเช่นนี้ รีบหยิบเทียบจะไปเผาอย่าง ร้อนรน เฉินเซียงและคนอื่นๆ จะกล้าให้นางลงมือทําเองได้อย่างไร รีบรับไปจัดการให้5028 หยวนซื่อพึมพํากล่าวขอบคุณ ก้มศีรษะลงกล่าวขอโทษฮูหยินผู้เฒ่ากัว “ท่านแม่ เรื่องนี้เป็นข้าที่เลอะเลือน ต่อไปข้าจะไม่ตัดสินใจเองแล้ว ต่อไปมีเรื่องอะไรจะมาถามท่านก่อนเจ้าค่ะ”“เจ้ามีเรื่องแล้วมาถามข้าทําไม” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวแสยะยิ้มเย็น “เจ้าแต่งเข้ามาในบ้านของพวกข้าก็สามสิบกว่าปีแล้ว แล้วก็แต่งบุตรสะใภ้ใกล้จะได้เป็นย่าคนแล้ว แต่เจ้าดูเรื่องที่เจ้าทําพวกนี้ ต่อให้ข้าอยากไว้หน้าเจ้าเจ้าก็ต้องให้ข้ามีคําอธิบายหนึ่งด้วยกระมัง เรื่องเล็กน้อยพวกนี้จนถึงตอนนี้เจ้าก็ยังจะให้ข้าชี้แนะเจ้าอีก เจ้าจะให้ข้าทําอย่างไรดี”หยวนซื่ออดไม่ได้กล่าวแย้งเสียงเบาว่า “ตระกูลอู๋ไม่เห็นด้วยให้ส่งอู๋ซื่อกลับไป อู๋ซื่อไม่มีบุตรชาย อีกทั้งยังถูกส่งกลับไปอยู่เป็นเพื่อนฮูหยินใหญ่เวิ่นที่จินหลิง ต่อไปไหนเลยจะยังมีวันให้โงหัวขึ้นมาได้ แต่แม่นางคังที่หกผู้นั้นไม่เหมือนกัน ได้ยินว่านางอายุสิบสี่ปีก็รับช่วงดูแลกิจการของครอบครัวแล้ว ที่อาของนางปกป้องดูแลนางเพราะว่านางเก่งกาจมากเกินไป หากทุกคนทะเลาะกันอย่างเปิดเผยอาของนางมีแต่จะเสียเปรียบเท่านั้น…”“ดังนั้นเจ้ากลัวว่าเมื่อแม่นางคังที่หกผู้นั้นคลอดบุตรชายแล้วจะมีอํานาจ? ดังนั้นเจ้าก็เลยประจบคนสูงส่งเหยียบยํ่าคนตํ่าต้อยอย่างสตรีไร้สามัญสํานึกอย่างนั้นหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกล่าวด้วยดวงตาโกรธเกรี้ยว “เจ้าเป็นฮูหยินของขุนนางใหญ่ ได้รับพระราชทานยศขั้นสาม ยังกลัวว่าจะทําให้สตรีแม่ค้าผู้หนึ่งขุ่นเคืองใจอีกอย่างนั้นหรือ! หากเจ้าคิดเช่นนี้ มิสู้เจ้าให้เจ้าใหญ่ลาออกจากราชการไปทําการค้ากับตระกูลคังนั่นเสียดีกว่า ขุนนางใหญ่เป็นพ่อค้า นั่นต้องเป็นการลงทุนเล็กน้อยที่ได้กําไรมหาศาลเป็นแน่แล้ว”หยวนซื่ออับอายจนหน้าแดงกํ่า รีบกล่าวว่า “ท่านแม่ ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น ข้าเพียงคิดว่าในหมู่ญาติพี่น้องยิ่งแข็งแกร่งก็ยิ่งช่วยเหลือกันได้…”“เพ้ย!” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกล่าวหยันหยวนซื่อว่า “นั่นก็ต้องดูว่าเป็นการช่วยเหลืออย่างไร ชวีหยวนผู้นั้นเป็นพ่อภรรยาของเกาเย่า! คนไม่มีหน้าไม่มีตาอย่างตระกูลคังนี้ พวกเขาจะช่วยอะไร5029เจ้าได้ หากเจ้ายังแยกผิดถูก แยกหนักเบาไม่ออกเช่นนี้ ข้าว่าเจ้าก็อย่าเป็นนายหญิงของบ้านนี้เลย จะได้ไม่สร้างปัญหาให้เจ้าใหญ่ ถือโอกาสให้ภรรยาของเจียซ่านมาดูแลงานในบ้านแต่เนิ่นๆเถอะ!”“ท่านแม่!” หยวนซื่อหน้าซีดถ้าหมิ่นเจียมีลูกช่วงเวลานี้ นางส่งมอบอํานาจดูแลบ้านให้ยังพูดได้ว่าเพราะเป็นย่าแล้วต้องการใช้เวลาบั้นปลายของชีวิตเล่นกับหลาน วันนี้หมิ่นเจียยังไม่มีวี่แววแม้แต่นิดเดียว กําลังอยู่ในช่วงบํารุงร่างกายหาวิธีตั้งครรภ์อยู่ นางยกอํานาจดูแลบ้านให้หมิ่นเจียจะนับเป็นเรื่องอะไรไปแล้วไม่พูดถึงผู้อื่น กลัวแต่ว่าคนตระกูลหมิ่นจะชี้หลังนางต่อว่าว่านางรังแกบุตรสะใภ้ ที่หมิ่นเจียไม่มีลูกเสียทีก็เป็นเพราะแม่สามีอย่างนางสร้างความลําบากให้!ฮูหยินผู้เฒ่ากัวเองก็คร้านจะว่านางแล้ว กําลังจะให้นางถอยออกไปนั้น มีสาวใช้เด็กรายงานอยู่นอกผ้าม่าน บอกว่าชิวซื่อพาอาเป่ากับอาเหรินมาแล้ว“รีบเชิญพวกเขาเข้ามา” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวบอกสาวใช้เด็กยิ้มๆ ทว่าหุบยิ้มกล่าวกับหยวนซื่อว่า “น้องสะใภ้และหลานชายของเจ้ากําลังจะมาแล้ว เจ้าออกไปต้อนรับเถอะ!”หยวนซื่อโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง รีบหมุนกายไปเลิกผ้าม่านขึ้นโจวเสาจิ่น เฉิงเซิงและหมิ่นเจียล้วนมิได้ไปไหนไกล กําลังทักทายชิวซื่ออยู่ เห็นหยวนซื่อเดินออกมาต้อนรับยิ้มๆ ราวกับได้ปลดภาระอันหนักอึ้งออกไป จึงเดินห้อมล้อมหยวนซื่อและชิวซื่อเข้าไปในห้องแต่เรื่องนี้กลับยังไม่จบ5030