ตอนที่ 544 กะทันหัน

โจวเสาจิ่นตกใจอยู่ครึ่งค่อนคืน เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร ชาติก่อน องค์รัชทายาทเสด็จสวรรคตช่วงฤดูหนาวของรัชศกจื้อเต๋อปีที่ยี่สิบเจ็ด ตอนนี้ เพิ่งจะรัชศกจื้อเต๋อปีที่ยี่สิบสามเอง…องค์รัชทายาทเสด็จสวรรคตก่อนถึงสี่ปี ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ โจวเสาจิ่นไปหาเฉิงฉืออย่างร้อนรน เฉิงฉือกลับสังเกตเห็นว่าเฉิงเซ่าเป็นคนเขียนพระราชโองการ ซึ่งก็หมายความว่า ที่เฉิงเซ่าถูกเรียกตัวให้เข้าวังไปนั้นอาจมิใช่ไปเพื่อเดินหมาก แต่ไป เพื่อจัดการเรื่องการเสด็จสวรรคตขององค์รัชทายาท องค์รัชทายาทเสด็จสวรรคตตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว แต่เหตุใดองค์รัชทายาทถึงไม่ประทับอยู่ที่วังบูรพา ไปประชวรอย่างกะทันหันอยู่ที่ ตําหนักฉือหนิงได้อย่างไร นอกจากนี้พระราชนัดดาองค์โตก็ทรงประทับอยู่ด้วย ผู้อื่นอาจไม่รู้ แต่ไทเฮาและพระราชนัดดาองค์โตล้วนทรงทราบดีว่าองค์รัชทายาททรง ประชวรเป็นโรคทางหัวใจ แล้วเรื่องอะไรที่ทําให้องค์รัชทายาททรงประชวรกะทันหันได้? เฉิงฉือออกมาก็ถามกู้ซวี่ที่มาหาเขาว่า “ที่วังบูรพามีความผิดปกติอะไรหรือไม่”5044 กู้ซวี่ยิ้มขื่น “วังบูรพายุ่งวุ่นวายยิ่งนัก ไหนเลยจะมีคําสั่งตามปกติได้! พระราชนัดดาองค์ โตยังประทับอยู่ในวังหลวง พระชายาองค์รัชทายาททรงกันแสงจนเป็นลมล้มพับไปแล้ว พระสนม เหลียงตี้ขององค์รัชทายาทดูแลพระชายาอยู่ข้างๆ เดิมทีพระสนมเหลียงตี้ผู้นั้นเป็นนางกํานัลอยู่ ในวังหลวง ปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างกายองค์รัชทายาทมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ ทั้งยังให้กําเนิด พระธิดาองค์โตให้องค์รัชทายาท องค์รัชทายาทจึงแต่งตั้งให้เป็นเหลียงตี้ นอกเหนือไปจากนี้ องค์ รัชทายาทก็ไม่มีพระสนมคนอื่นๆ แล้ว พระนางขี้ขลาดอ่อนแอ ปกตินอกจากไปจุดธูปที่วัดแล้ว ก็ ไม่ออกจากตําหนักไปไหนเลยแม้แต่ก้าวเดียว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องคาดหวังให้ออกหน้ามาจัดการ สถานการณ์ทุกอย่าง แม้แต่เรื่องธรรมดาทั่วไปประจําวันเมื่อเรื่องกลับไปถึงนางนางก็พูดไม่รู้ ความแล้ว…” “เช่นนั้นคงได้แต่ต้องรอท่านอารองกลับมาก่อนค่อยว่ากันอีกทีแล้ว” เฉิงฉือครุ่นคิด กล่าว แนะนํากู้ซวี่ว่า “โชคดีที่องค์รัชทายาทไม่ได้สิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันที่วังบูรพา สิ่งเดียวที่เจ้าทํา ได้ในตอนนี้ก็คือ ‘อดทน’ เท่านั้นแล้ว ร้องไห้ไว้ทุกข์ให้องค์รัชทายาททั้งวันคืน พบผู้คนก็ครํ่าครวญ อย่างเจ็บปวดกับการสิ้นพระชนม์ขององค์รัชทายาท ผู้ใดแสดงความจงรักภักดีออกมาได้มาก ที่สุด ผู้นั้นก็จะอดทนจนผ่านพ้นพระพิโรธขององค์ฮ่องเต้ไปได้ ผู้นั้นก็จะอดทนผ่านพ้นความ ยากลําบากและอดทนจนประสบความสําเร็จได้” “ข้าเองก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน!” กู้ซวี่กล่าวอย่างไร้ทางเลือก “เพียงแต่ว่าการสิ้นพระชนม์ ขององค์รัชทายาทแปลกประหลาดมากเกินไป ทําให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง ท่านว่า ตํา หนักฉือหนิงนี้เป็นสถานที่อะไรกัน ต่อให้มีอาการปวดศีรษะหรือตัวร้อน ตําหนักอื่นๆ อาจเชิญ หมอหรือขอยาไม่ได้ แต่เรื่องของตําหนักฉือหนิงนั้นผู้ใดจะกล้ายึกยักล่าช้าแม้แต่นิดเดียว องค์รัช ทายาทจะสิ้นพระชนม์ไปง่ายๆ เช่นนั้นได้อย่างไร ผู้อื่นข้าเองก็ไม่กล้าไปพูดด้วย ไม่กล้าไป สอบถาม ได้แต่ต้องขอร้องท่านอาฉือช่วยสอบถามจากท่านปู่รองให้ข้าสักครั้งหนึ่งแล้ว” ก็ไม่โทษที่เขาจะสลดหดหู่ใจ5045 จักรพรรดิพระองค์ใหม่ก็ย่อมมีขุนนางชุดใหม่ เช่นเดียวกัน รัชทายาทหนึ่งพระองค์ก็มีขุนนางจานซื่อดูแลเรื่องภายในของรัชทายาทหนึ่ง คน อนาคตอันสดใสก่อนหน้านี้พลันเปลี่ยนเป็นมืดมัวอับแสง ไม่ทราบอนาคตแล้ว เพราะ การสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันขององค์รัชทายาท เฉิงฉือนึกถึงการให้เกียรติและความเคารพที่กู้ซวี่มีต่อตนก่อนหน้านี้ จึงกล่าวว่า “เจ้า วางใจเถิด ข้าเองก็อยากรู้เช่นกันว่าตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่” กล่าวถึงตรงนี้ เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง กล่าวต่อว่า “เวลานี้ เจ้ามีเรื่องอะไรก็สอบถามพระราชนัดดาองค์โต จะด้วยหลักและเหตุผลแล้วล้วนไม่ถือว่าผิด”กู้ซวี่ฟังแล้วแววตาแข็งค้างเล็กน้อย กล่าวอย่างลังเลว่า “ท่านอาฉือหมายถึง องค์ฮ่องเต้อาจจะทรงมีพระราชดําริแต่งตั้งพระราชนัดดาองค์โตเป็นรัชทายาทหรือ”เฉิงฉือเองก็ไม่กล้ารับประกัน แต่โจวเสาจิ่นบอกว่า ชาติก่อนองค์ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งพระราชนัดดาองค์โตเป็นรัชทายาทถึงแม้ตอนนี้สถานการณ์จะเปลี่ยนแปลงไปเป็นอย่างมาก แต่ผู้ใดจะรับประกันได้ว่าองค์ฮ่องเต้จะทรงไม่แต่งตั้งพระราชนัดดาองค์โตเป็นรัชทายาท?เฉิงฉือกล่าวเป็นนัยว่า “อะไรก็เกิดขึ้นได้ เก็บมือเพิ่มข้างหนึ่ง ก็เท่ากับมีทางเดินเพิ่มอีกทางหนึ่ง”กู้ซวี่จมจ่อมอยู่ในห้วงความคิดชิงเฟิงเข้ามารายงานว่าโจวเสาจิ่นมาหา5046กู้ซวี่จึงลุกขึ้นกล่าวอําลาเฉิงฉือส่งเขาจนถึงหน้าประตูลานถึงได้ย้อนกลับมาโจวเสาจิ่นมาถึงแล้ว กําลังนั่งดูภาพวาดหยาดพิรุณตกต้องบนใบกล้วยที่เขาเพิ่งวาดเสร็จเมื่อครู่อยู่ตรงหน้าโต๊ะหนังสือตัวใหญ่“ซื่อหลางอารมณ์ไม่สงบหรือ” นางชี้ไปที่หยดนํ้าฝนที่กําลังจะตกแหล่ไม่ตกแหล่อยู่บนใบกล้วยพลางกล่าว “หยดนํ้าฝนนี้ลงฝีแปรงอย่างลังเล ดูหนาและหนักเล็กน้อย”เฉิงฉือโอบไหล่ของโจวเสาจิ่นยิ้มๆ สายตามองตามไปที่หยดนํ้าฝนที่ตกลงบนใบกล้วยที่นางพูดถึงหยดนั้น กล่าวว่า “ทําให้เจ้ามองออกแล้วหรือ!”โจวเสาจิ่นพยักหน้าเบาๆ กล่าวเสียงนุ่มว่า “ซื่อหลาง ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเรื่องราวในชาตินี้กับเรื่องที่ข้าเคยรู้เมื่อก่อนถึงไม่เหมือนกัน…”“นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า” นํ้าเสียงของเฉิงฉือยิ่งเบาและนุ่ม กระซิบกล่าวที่ข้างหูนางว่า“ชาติก่อนพวกเราไม่รู้อะไรสักอย่าง จึงไม่ได้ทําอะไรเลย ชาตินี้พวกเราไม่เพียงใช้ประโยชน์จากพรรคเจ็ดดาราเริ่มติดต่อกับองค์ชายหลายพระองค์ครั้งแล้วครั้งเล่าเท่านั้น และเพราะการเปิดเผยความสามารถอันโดดเด่นของข้ายังทําให้องค์ชายสี่สนใจ คราวก่อนสือควนเชิญข้าไปกินข้าว เอ่ยถึงการจัดการเรื่องต่างๆ ขององค์ชายสี่หลายต่อหลายครั้ง และเรื่องขององค์ชายเจ็ดก็ให้องค์ชายพระองค์อื่นรู้แล้ว ความจริงแล้วไม่ใช่ทุกคนที่ยินดีกับการให้องค์รัชทายาทเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ คนที่คิดต่างก็มีเป็นจํานวนมาก……เดิมทีข้าคิดว่าอาการประชวรขององค์รัชทายาทมีเพียงองค์ฮ่องเต้ พระราชนัดดาองค์โตและคนใกล้ชิดที่สุดเท่านั้นที่รู้เรื่อง ต่อมาค้นพบว่าท่านอารองเองก็ทราบเรื่องด้วย…5047…เนื่องจากแม้แต่ท่านอารองยังทราบเรื่อง จึงไม่อาจตัดความเป็นไปได้ที่ว่าผู้อื่นก็อาจทราบเรื่องออกไป……บนเศียรขององค์รัชทายาทเทียบเท่ากับมีดาบเล่มหนึ่งแขวนอยู่ กระทําสิ่งใดต้องเฉลียวฉลาด วิธีการโดยมากนําเขาสู่ความตายได้……ข้าคิดว่า บางทีอาจเป็นเพราะชาตินี้กับชาติก่อนไม่เหมือนกัน ดังนั้นองค์รัชทายาทถึงได้เสด็จสวรรคตไปก่อนที่ควรจะเป็น……เรื่องนี้รอท่านอารองกลับมาพวกเราก็จะได้รู้แล้ว……เจ้าเองก็ไม่ต้องร้อนใจ! กู้ซวี่เองก็อยากให้ข้าสอบถามเรื่องขององค์รัชทายาทจากท่านอารองให้เขาด้วยเช่นกัน…”โจวเสาจิ่นหมุนกายกอดเฉิงฉือเอาไว้แน่น พิงอยู่ในอ้อมกอดเขา หลับตาฟังเสียงหัวใจของเขาเต้นนี่เป็นเรื่องที่เพิ่งค้นพบเมื่อเร็วๆ นี้เองเพียงได้ฟังเสียงหัวใจของเขาเต้นอยู่ในอ้อมกอดของเฉิงฉือเช่นนี้ ไม่นานหัวใจที่