ตอนที่ 547 ล้มป่ วย

ตอนนั้นหลานชายของนายหญิงผู้เฒ่าถังโกรธจนบ้าคลั่งไปแล้ว คิดเพียงว่าตอนนี้เฉิงจิง มีตําแหน่งสูงส่งย่อมไม่อาจเสียหน้าได้ จนกระทั่งตอนที่คนของตระกูลเฉิงจับเขาไว้จะส่งเขาไปที่ ศาลซุ่นเทียนนั้น เขาก็หวาดกลัวขึ้นมา พยายามจะวิ่งหนี ฉินจื่อจี๋ยิ้มเย็น มาสร้างเรื่องวุ่นวายถึงหน้าประตูบ้านของตระกูลเฉิงบ้านสาม ไม่ดูเสียบ้างว่าที่นี่คือ สถานที่อะไร หากครั้งนี้ตระกูลเฉิงอดทนเก็บความโกรธนี้ไว้ เช่นนั้นต่อไปมิใช่ว่าใครๆ ก็ทําเลียนแบบ ได้หรอกหรือ เพียงแต่ว่าเฉิงฉือยังไม่ทันได้กลับมา เฉิงสือก็พาพ่อบ้านสองคนถือกล่องของขวัญหลาย กล่องมาด้วยตัวเอง กล่าวกับฉินจื่อจี๋ด้วยดวงหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียใจว่า “ล้วนเป็นท่านอา ของข้าผู้นี้ที่ไม่รู้ความ ขอให้เห็นแก่ท่านย่าของข้ารบกวนพ่อบ้านใหญ่ฉินอย่าได้ลดตัวไปพิพาท กับเขาเลย ทางด้านอาสะใภ้เล็ก รบกวนช่วยนําความไปแจ้งแทนข้าสักครั้งหนึ่ง ข้าอยากกล่าวขอ โทษนางแทนท่านอา” ความจริงแล้วฉินจื่อจี๋หาข้ออ้างไล่เฉิงสือออกไปได้ แต่เฉิงสือกล่าวอ้างถึงโจวเสาจิ่น เขา จึงไม่อาจตัดสินใจเองได้ ยิ้มพลางเชิญเฉิงสือไปนั่งที่โถงรับรองของลานชั้นนอก ให้คนไปขอให้ โจวเสาจิ่นชี้แนะลงมา อะไรที่ไม่ถูกกาลเทศะก็ไม่ควรฟัง เนื่องจากบ่าวรับใช้ของตระกูลเฉิงเชิญโจวเสาจิ่นออกไปพูดคุยด้วย เฉิงเซิงและคนอื่นๆ ย่อมไม่อาจถามโจวเสาจิ่นว่าตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ส่วนโจวเสาจิ่นรู้สึกว่าหลานชายห่างๆ5071 ของนายหญิงผู้เฒ่าถังผู้นั้นไม่ไปโวยวายที่ซอยซิ่งหลินและไม่ไปที่บ้านของเฉิงเว่ย กลับวิ่งมา โวยวายที่หน้าประตูบ้านของนาง ก็เป็นเพราะเลือกบีบลูกพลับนิ่มเลือกรังแกคนอ่อนแอกว่า ขาย หน้ามากเกินไปแล้ว นางไม่อาจเล่าให้พวกโจวชูจิ่นฟังได้ เห็นทุกคนล้วนเห็นแก่หน้านางไม่ สอบถามอะไร นางอดไม่ได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกไปครั้งหนึ่ง คุยกับพวกนางเรื่องสัพเพเหระใน บ้านต่อ ไม่คิดว่านางพูดยังไม่ถึงสองประโยค สาวใช้เด็กผู้นั้นก็ย้อนกลับมาอีก กล่าวว่า “ฮูหยิน ซางมามามีเรื่องต้องการขอให้ท่านช่วยชี้แนะเจ้าค่ะ” โจวเสาจิ่นไม่พอใจนัก หรือว่าหลานชายของนายหญิงผู้เฒ่าถังผู้นั้นจะทําอะไรแปลกๆ ขึ้นมา? นางกล่าวขออภัยเฉิงเซิงและคนอื่นๆ ออกจากห้องนั่งเล่นไป ซางมามาเล่าเรื่องที่เฉิงสือเร่งมาหาอยากจะกล่าวขอคําขอโทษโจวเสาจิ่นแทนท่านอา ของเขาให้โจวเสาจิ่นฟัง โจวเสาจิ่นไม่สบอารมณ์คนที่ทั้งๆ ที่รู้ว่ามีความผิดก็ยังจะตบหน้าเจ้า จากนั้นคิดว่ากล่าว ขอโทษแล้วเรื่องนี้ก็จะจบลงเป็นที่พึงพอใจของทั้งสองฝ่ายประเภทนั้นเป็นที่สุด นางกล่าว “เจ้าไปบอกเขา ชายหญิงไม่ใกล้ชิด แม้นข้าจะเป็นผู้อาวุโส แต่อายุข้าก็เท่านี้ ไม่สะดวกออกไปพบแขกจริงๆ เขามีเรื่องอะไร ให้พูดกับพ่อบ้านใหญ่ฉิน หากพ่อบ้านใหญ่ฉิน ตัดสินใจไม่ได้ เช่นนั้นก็คงต้องรอนายท่านสี่กลับมาแล้วค่อยว่ากันอีกทีแล้ว” ก่อนหน้านี้ซางมามากลัวว่าโจวเสาจิ่นจะใจอ่อน พวกเขาเพิ่งจับคนส่งไปที่ศาลซุ่นเทียน โจวเสาจิ่นเห็นเฉิงสือมากล่าวขอโทษด้วยตัวเอง รู้สึกอับอาย สุดท้ายจะให้ปล่อยตัวหลานชาย ของนายหญิงผู้เฒ่าถังไป5072 นางขานรับ “เจ้าค่ะ” อย่างยิ้มแย้ม ความยินดีต่อหายหะของผู้อื่นที่อยู่ในใจเผยออกมา ให้เห็นทางสีหน้าอย่างปิดไม่มิดโจวเสาจิ่นอดไม่ได้เม้มปากหัวเราะ กล่าวขึ้นว่า “หากพวกเจ้ารู้สึกว่ายังไม่ได้ระบายความโกรธ มิสู้ให้เขารออยู่เฉยๆ ไปเช่นนี้ อย่างไรเสียในบ้านก็ไม่มีใครตัดสินใจได้ หากเขารู้สึกไม่เป็นธรรม ก็ต้องมีคนช่วยตัดสินใจให้เขาสักคนหนึ่งมิใช่หรือ ถ้าหากเขาไม่ยอม ก็จะได้แยกย้ายกันไป เขามาขอร้องคนอื่น เรื่องแค่นี้ยังรับไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าคําพูดก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเรื่องหลอกลวงทั้งสิ้นแล้ว!”ซางมามาหัวเราะอย่างห้ามไม่อยู่โจวเสาจิ่นจึงกล่าวว่า “เฉิงสือมาถึงจิงเฉิงตั้งแต่เมื่อไรหรือ เหตุใดพวกเราถึงไม่มีใครรู้พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาพักอยู่ที่ไหน แล้วมาทําอะไรที่จิงเฉิง”ซางมามากล่าวยิ้มๆ ว่า “ก่อนหน้านี้ได้ยินเพียงว่าเขาจะเข้าร่วมการสอบขุนนางครั้งใหญ่ของปีหน้า จึงมาจิงเฉิงก่อนล่วงหน้า คํานวณเวลาแล้วน่าจะมาถึงช่วงบ่ายของวันนี้หรือไม่ก็พรุ่งนี้เช้า พักอยู่ที่โรงเตี๊ยมเกาเซิงข้างๆ สนามสอบแห่งนั้น พวกเราแค่คิดไม่ถึงว่าพอเขาได้ยินว่าท่านอาของเขาสร้างความวุ่นวายก็เร่งมาหาเลย ตามข้อตกลงของทั้งสองครอบครัวแล้ว เขาน่าจะไปเยี่ยมนายท่านใหญ่วันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ”ตอนแยกตระกูลกันในตอนนั้นทั้งสองจวนมีข้อตกลงกันว่าจวนหลักต้องช่วยเหลือเฉิงสือเรื่องสอบขุนนางแน่นอนว่า เรื่องนี้ใครๆ ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ก็เป็นเพียงการถอยเพื่อขอสิ่งที่ดีกว่าเท่านั้นหวังว่าจวนหลักจะไม่มีเจตนาขัดขวางเฉิงสือก็พอ5073โจวเสาจิ่นกล่าวยิ้มๆ ว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็ยิ่งควรให้เขารอสักหน่อยดีแล้ว พวกเราทั้งไม่ได้บอกว่าจะไม่ปล่อยคน และไม่ได้บอกว่าจะไม่พบเขา เพียงแต่สถานการณ์มีการเปลี่ยนแปลง ก็ต้องรอสักหน่อยถึงจะถูก”บีบคั้นให้คนสวมรองเท้าคับ ผู้ใดทําไม่ได้บ้าง!ซางมามายิ้มพลางเดินไปที่ลานด้านหน้าโจวเสาจิ่นกลับเรือนหลักไปด้วยความขุ่นเคืองเนื่องจากโจวชูจิ่นเป็นพี่น้องกับโจวเสาจิ่น จึงหาโอกาสหนึ่งถามสาเหตุจากนางอย่างอดไม่ได้โจวเสาจิ่นคิดว่าเนื่องจากเฉิงสือมาถึงบ้านแล้ว ต่อให้นางอยากปิดบังเรื่องนี้ไว้ก็เป็นไปไม่ได้แล้ว จึงเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้เฉิงเซิงและคนอื่นๆ ฟังทุกคนต่างประหลาดใจเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเฉิงเซียว เบิกดวงตากว้างพลางกล่าว“ข้าจําได้ว่าเมื่อก่อนจวนรองไม่ได้เป็นเช่นนี้…เหตุใดตอนนี้ถึงเหมือนเศรษฐีใหม่ที่ระงับอารมณ์ตัวเองไม่ได้ไปแล้ว?”“เพราะฉะนั้นถึงได้มีคํากล่าวว่าความจริงใจแท้ปรากฏในยามยากลําบาก” โจวชูจิ่นทอดถอนใจกล่าว “เมื่อก่อนซอยจิ่วหรูมีอํานาจรุ่งโรจน์ สดใสสวยงามประหนึ่งดอกไม้สด ไม่ว่าเวลาใดล้วนสงบราบรื่น ผู้ใดก็ไม่อาจกระทําตัวหยิ่งทะนง โอ้อวดความยิ่งใหญ่ ตอนนี้พระอาทิตย์จวนเจียนอัสดง บางเรื่องก็ทะเลาะเบาะแว้งกันขึ้นมา หารู้ไม่ว่าการกระทําเช่นนี้ยิ่งไม่น่าดู”ทุกคนอดทอดถอนใจไม่ได้ ไม่อยากวนเวียนอยู่ที่หัวข้อนี้อีก จึงเปลี่ยนไปพูดคุยเรื่องการถักพู่ของสตรีในวังที่กําลังเป็นที่นิยมของจิงเฉิงในช่วงนี้แทน5074แต่เฉิงสือที่ห้องโถงรับรองเมื่อได้รับคําบอกกล่าวจากซางมามาแล้วก็โกรธจนมือกําหมัดแน่นแต่เขายังคงกล่าวขอบคุณซางมามาอย่างยิ้มแย้ม อดทนรอเฉิงฉือกลับมาด้วยความสงบนับตั้งแต่ซอยจิ่วหรูแยกตระกูลเป็นต้นมา เขาพานพบกับเรื่องเช่นนี้มามากกว่าหนึ่งครั้งหากรู้เช่นนี้แต่เนิ่นๆ ไม่ว่าอย่างไรก็คงไม่ยอมตกลงเรื่องแยกตระกูล