ตอนที่510 เปิ ดเผยความจริง

ขณะที่อู๋เป่าจางกําลังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึกๆ ข้างใน ทางด้านเฉิงลู่ที่ออกจากตระกูลเฉิง กําลังเดินบนถนนจูเชวี่ยตามลําพัง ความมืดมิดยามราตรีปกคลุมรอบด้าน ถนนเงียบงันไร้สุ้มเสียง สองข้างทางของถนน ซอกซอยค่อยๆ จุดโคมไฟขึ้น ทําให้แสงไฟดวงเล็กๆ ส่วนนี้ดูโอ่อ่าหลายส่วน นี่ถึงจะเป็นชีวิตที่เขาอยากจะมี ขณะที่เฉิงลู่ครุ่นคิดอยู่ก็หยุดฝีก้าว เฉิงฉือไล่ล่าเขาไม่ปล่อย เขานึกถึงของมีค่าที่นําออกมาจากบ้านก่อนหน้านี้และเงินที่ ได้รับหลังจากนั้นค่อยๆ ร่อยหรอจนหมดระหว่างที่หลบหนีทุกๆ ครั้ง แต่เขากลับไม่นึกไม่ฝันว่าตนจะมีวันหนึ่งที่ยื่นมือไปหาอู๋เป่ าจางเพื่อเงินสองร้อยเหลี่ยง ยิ่งไม่คาดคิดว่าเขาจะมีวันหนึ่งที่ใช้ชีวิตโดยพึ่งพาอาศัยผู้หญิง! เขาตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไรกันนะ แววตาของเฉิงลู่เปลี่ยนเป็นหม่นหมองลง เขาหมุนกายไปแล้วค่อยๆ เดินไปที่ซอยซิ่งหลิน ข้างหน้าเรือนของเฉิงจิงที่ตั้งอยู่ที่ซอยซิ่งหลินปลูกต้นแป๊ ะก๊วยไว้สองต้น ลําต้นสูงตระหง่าน ใบไม้ละเอียดอ่อน พลิ้วไหวกลางสายลมยามคํ่าคืนดังซ่าๆ เฉิงลู่เหม่อมองประตูหรูอี้สีแดงสดของตระกูลเฉิง

4746

ครั้งหนึ่ง เขาเคยยืนอยู่ที่ประตูด้วยความอิจฉาเหลือแสน คิดว่าตนจะมีวันหนึ่งที่สอบผ่าน ได้ยศจิ้นซื่อแล้วสวมชุดขุนนางสีเขียวใหม่เอี่ยมขณะที่พ่อบ้านตระกูลเฉิงต้อนรับเข้าไป แล้วนั่ง สนทนากับเฉิงจิงด้วยความเคารพนับถือในห้องรับรองแขกที่กว้างขวางและสว่างไสว… ทว่าบัดนี้ นี่กลับกลายเป็นเพียงความฝันเท่านั้น ไม่มียศจิ้นซื่อขั้นสอง หรือสถานะเป็นบุตรหลานของตระกูลเฉิงแห่งซอยจิ่วหรู หรือความ โดดเด่นเหนือกว่าผู้อื่นที่ฮึกเหิมอาจหาญอีกต่อไปแล้ว… ตอนนี้เขาเป็นเพียงสุนัขไร้บ้านที่ถูก ตระกูลเฉิงขับไล่ออกไปจนมีบ้านแต่กลับไม่ได้ มีญาติแต่ติดต่อไม่ได้ตัวหนึ่งเท่านั้น เขาจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปเช่นนี้อย่างแน่นอน! เขาจะไม่ปล่อยเฉิงฉือกับโจวเสาจิ่นไปอย่างแน่นอน! และเขาจะไม่ให้เฉิงสวี่มีชีวิตที่ดีอย่างแน่นอน! เฉิงลู่หมุนกายไป แล้วสาวเท้าออกจากซอยซิ่งหลินภายในเรือนปีกตะวันออกของตระกูลเฉิงแห่งซอยซิ่งหลิน หมิ่นเจียรับถาดสีแดงวาดลาย ดอกไห่ถังด้วยสีทองจากมือของซู่เย่ว์สาวใช้ พลางกระซิบถามว่า “คุณชายใหญ่ยังอ่านหนังสืออยู่ หรือ” ซู่เย่ว์พยักหน้าพร้อมกับตอบเสียงค่อยว่า “คุณชายใหญ่ไม่ได้ขยับไปไหนมาสองชั่วยาม แล้วเจ้าค่ะ นี่เป็นต้มเม็ดบัวใส่ไป่ เหอที่ข้าให้ครัวต้มเอาไว้ จะดีจะร้ายสะใภ้ใหญ่ก็ควรโน้มน้าวให้ คุณชายใหญ่กินสักหน่อย หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าไม่รอให้สอบผ่านร่างกายก็คงจะล้มป่ วย เสียก่อนนะเจ้าคะ”

4747

นางเป็นสาวใช้ที่หมิ่นเจียพามาจากตระกูลหมิ่น บุตรหลานของตระกูลหมิ่นตรากตรํา อ่านตําราอย่างไร เข้าร่วมการสอบขุนนางอย่างไร นางเห็นมามากแล้ว หมิ่นเจียพยักหน้าพลางกล่าวว่า “เจ้าไปพักผ่อนเถอะ! ต้มเม็ดบัวใส่ไป่เหอนี้ข้าจะยกเข้า ไปเองก็แล้วกัน” ซู่เย่ว์พยักหน้า กระซิบบอกหมิ่นเจียว่า “ตอนเที่ยงฮูหยินเข้าไปแล้ว ปิดประตูสนทนากับคุณชายใหญ่นานครึ่งค่อนวัน หลังจากฮูหยินออกไปแล้ว สีหน้าของคุณชายใหญ่ก็ไม่น่าดูยิ่งนักสะใภ้ใหญ่ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ”หมิ่นเจียอดย่นหัวคิ้วไม่ได้แม่สามีของนางผู้นี้ ทั้งที่บุตรชายแต่งงานแล้วก็ยังมายุ่งวุ่นวายอยู่เรื่อยๆ“ข้าเข้าใจแล้ว!” ขณะที่นางตอบก็ผลักประตูเข้าไปเบาๆตั้งแต่กลับมาจากพิธีครบเดือนของบุตรชายเฉิงเซิงวันนั้น เฉิงสวี่ก็ไม่ได้พูดกับนางอีกเลยยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องร่วมเตียงเคียงหมอนกันเลยเดิมทีนางคิดว่าเรื่องนี้มิใช่ความผิดของนาง เขาอยากจะโกรธก็ปล่อยให้เขาโกรธไป ทว่านางทนคํารบเร้าของแม่นมไม่ได้ “ต่อให้ท่านตั้งมั่นในความคิดแล้วอย่างไรเจ้าคะ ท่านกับคุณชายใหญ่เป็นสามีภรรยากันแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยานี้ก็ควรจะรักใคร่กลมเกลียวกัน ต่อให้มิอาจรักใคร่กันได้ ก็ต้องให้เกียรติกันเสมือนเป็นแขก ท่านทําตัวอย่างนี้ มีแต่จะทําให้แม่สามีไม่พอใจ ทําให้สามีห่างเหินนะเจ้าคะ…”หมิ่นเจียนึกถึงตนเองที่แต่งงานเข้าตระกูลเฉิงยังไม่ถึงครึ่งปี ข้างกายยังคงว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ครั้นไตร่ตรองดูแล้ว สุดท้ายก็ยอมประนีประนอม

4748

แต่สิ่งที่ทําให้นางคาดไม่ถึงก็คือ ท่าทีสงบเสงี่ยมของนางมิได้ทําให้เฉิงสวี่ใจอ่อนลงแต่อย่างใด ในทางกลับกันเขาชําเลืองมองนางอย่างเย็นชาทีหนึ่ง ชี้ไปที่มุมโต๊ะหนังสือมุมหนึ่งพลางกล่าวว่า “วางของไว้ก็พอแล้ว”ก็ได้! เรื่องที่พาโจวเสาจิ่นไปพบเขาเป็นตนเองที่ผิด นางไม่ควรจะหยั่งเชิงเขาในสถานการณ์เช่นนั้น มีเรื่องอะไรก็ควรกลับมาก่อนแล้วสองตระกูลปิดประตูพูดคุยกันให้กระจ่างชัดเจน ความไม่พอใจที่เขามีต่อนางนางก็อดทนอดกลั้นแล้วหมิ่นเจียก้มหน้าลงพร้อมกับวางต้มเม็ดบัวใส่ไป่เหอลงบนโต๊ะหนังสือจากนั้นนางก็ได้ยินเสียงของเฉิงสวี่ดังขึ้นอีกครั้งว่า “ต่อไปอย่าให้สาวใช้เหล่านั้นนําอาหารมาที่ห้องหนังสืออีก ที่นี่เป็นสถานที่อ่านหนังสือ ทําให้ทั้งห้องมีแต่กลิ่นอาหารจะเหมือนเป็นห้องอะไร อีกทั้งต้มหวานนี้ วางไว้ที่ใดก็เหนียวเหนอะหนะไปหมด…”หมิ่นเจียสะกดอารมณ์เอาไว้ ถึงได้ไม่ทําถาดใบนั้นตกลงพื้นเขากับโจวเสาจิ่นมีความสัมพันธ์ลับต่อกันแล้วติดค้างโจวเสาจิ่น แต่ก็หาได้เป็นความผิดของนางไม่ เขามีสิทธิ์ไปถอนหมั้นกับพ่อแม่ของตน!ทําไมถึงต้องระบายโทสะใส่นางทําไมถึงต้องชักสีหน้าให้นางเห็น!หมิ่นเจียอดยิ้มเย็นไม่ได้ กล่าวขึ้นว่า “หากสามีไม่พอใจอะไร ก็บอกแม่สามีโดยตรงก็พอแล้ว ทุกวันต้องยกชามาให้ท่านเวลาใด ยกของว่างมาให้ท่านเวลาใด วันหนึ่งต้องกินกี่มื้อความจริงแล้วล้วนเป็นแม่สามีที่กําหนดเอาไว้ พวกข้าก็เพียงทําตามเท่านั้น! สุดท้ายข้าเป็นเพียงลูกสะใภ้ ทั้งเพิ่งเข้าเรือนมาใหม่ ไม่รู้ว่าในบ้านมีกฏระเบียบอะไรบ้าง ทําให้สามีได้รับความลําบากเสียแล้วเจ้าค่ะ!”

4749

ถ้อยคําแฝงนัยถากกางคํารบนั้นของนางทําให้เฉิงสวี่เงยหน้าขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่สายตาเผยรอยตะลึงงันสีหน้าของหมิ่นเจียเยียบเย็นยิ่งขึ้น พลางกล่าวว่า “นี่คือต้มเม็ดบัวใส่ไป่ เหอ สามีจะกิน