ตอนที่513 ตั้ งครรภ์

เฉิงฉือได้ยินแล้วก็หัวเราะขึ้นมา กอดนางอย่างรักใคร่พลางกล่าวว่า “พูดจาเลื่อนเปื้อนอีก แล้ว! ข้าบอกเมื่อไรว่าไม่ชอบ! เจ้าพยายามใส่ร้ายข้าอยู่กระมัง!” ขณะที่เขาพูด ในใจลอบมีความอบอุ่นพรั่งพรูออกมา เดี๋ยวนี้เสาจิ่นก็รู้จักกระเง้ากระงอดกับเขาแล้วเช่นกัน ทั้งยังกล้าทําตัวเอาแต่ใจต่อหน้า เขาอีกด้วย! เฉิงฉือเอาคางเกยศีรษะของโจวเสาจิ่น พลางกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “เจ้าเด็กโง่ เจ้า อายุเท่าไร แล้วข้าอายุเท่าไรกัน บุตรชายของคนอื่นที่มีอายุเท่าข้าล้วนต้องพูดคุยเรื่องลูกสะใภ้กัน แล้ว แต่บุตรของข้ายังไม่รู้ว่าอยู่ที่ใดเลย เจ้าว่าข้าอยากให้มีหรือไม่ เฝ้ารอคอยหรือไม่” โจวเสาจิ่นกระดากอายเล็กน้อย ในใจก็นึกถึงเรื่องที่เขาไม่อยากมีลูกก่อนหน้านี้ เฉิงฉือกล่าวยิ้มๆ ว่า “หากรอให้เจ้าโตขึ้นอีกสักสองสามปี ข้าจะทําให้เจ้าเคืองแค้นอย่าง นั้นหรือ” แน่นอนว่าโจวเสาจิ่นเข้าใจเจตนาของเฉิงฉือ เพียงแต่อยากฟังเฉิงฉือหลอกล่อตนเอง เท่านั้น ดังนั้นจึงพูดกับเฉิงฉือไปเช่นนั้น ตอนนี้ได้ยินเฉิงฉือเอ่ยคําว่า ‘เคืองแค้น’ บ้างหรือ ‘ไม่เคือง แค้น’ บ้าง ในใจก็รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม บุ้ยปากอย่างไม่พอใจพลางกล่าวว่า “ข้าเคืองแค้น ท่านเมื่อใดกัน ท่านต่างหากที่ใส่ร้ายข้า!” เฉิงฉือหัวเราะร่วน ทั้งสองคนต่อล้อต่อเถียงกันครึ่งค่อนวัน แล้วจึงเข้านอนด้วยจิตใจที่เปี่ยมด้วยความ คาดหวัง เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นก็เชิญท่านหมอมาตรวจชีพจร4772 หมอวินิจฉัยว่าเป็นชีพจรมงคล ต้นเดือนห้าของปีหน้าเฉิงฉือกับโจวเสาจิ่นก็จะเป็นพ่อแม่คนแล้ว! โจวเสาจิ่นปลาบปลื้มยินดีจนร้องไห้ออกมา มีชีวิตอยู่สองชาติภพ อายุยี่สิบกว่าปี ไม่ง่ายเลยกว่าจะมีบุตรคนหนึ่ง ครั้งนี้นางจักต้องปกป้องเขาดีๆ ให้จงได้! มองดูเขาโตขึ้น อ่านหนังสือเป็นเพื่อนเขา และมองดูเขาแต่งภรรยาหรือออกเรือนไป! นางซุกตัวในอ้อมแขนของเฉิงฉือ แล้วรํ่าไห้ขึ้นมา เฉิงฉือตะลึงงัน เสาจิ่นมีอายุน้อยขนาดนี้ กลับอยากเป็นแม่คนสุดใจ หญิงสาวที่อายุเท่ากับนางมักจะค่อนข้างหวาดกลัวการเป็นแม่คนกันหมด แม้ว่าเมื่อก่อนนางก็มักจะพูดต่อหน้าเขาอยู่บ่อยๆ แต่เขานึกไม่ถึงว่าโจวเสาจิ่นจะเฝ้า ปรารถนาถึงเพียงนี้ คิดถึงตรงนี้ เฉิงฉือก็ใจกระตุก หรือว่าเด็กน้อยยังมีเรื่องอะไรปิดบังเขาอยู่ สายตาของเขาก็มีแสงเยียบเย็นดุจหิมะวาบผ่านสายหนึ่ง แต่ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้เสาจิ่นก็ตั้งครรภ์แล้ว เขากําลังจะเป็นพ่อคนแล้ว เป็นเรื่องที่ทําให้ คนปีติยินดีเหลือคณา เฉิงฉือให้คนส่งจดหมายไปแจ้งฮูหยินผู้เฒ่ากัวในทันที4773 เพียงครึ่งชั่วยาม ฮูหยินผู้เฒ่ากัวก็เร่งรุดกลับมา ชิวซื่อที่มากับนางก็เป็นกังวลยิ่ง กําชับฮูหยินผู้เฒ่ากัวไม่หยุดว่า “ท่านช้าๆ หน่อยเจ้าค่ะ” ทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากัวกลับปกปิดความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่ ทําหูทวนลมต่อถ้อยคําของชิวซื่อ ยิ่งเดินก็ยิ่งสาวเท้าเร็วขึ้น ชิวซื่อกระทืบเท้าไม่หยุด ฮูหยินผู้เฒ่ากัวไม่รอให้สาวใช้ที่อยู่เวรรายงาน ก็เลิกผ้าม่านขึ้นแล้วเดินเข้าไปโจวเสาจิ่นได้ยินคนกล่าวกันว่าตอนที่เพิ่งจะตั้งครรภ์ง่ายต่อการแท้งบุตรยิ่ง ตอนนี้นางตั้งครรภ์แล้ว นางก็ต้องระมัดระวังตัว หลังจากที่ท่านหมอออกไปแล้วก็นอนลงไปตามใจตนเองเฉิงฉือเห็นสีหน้าเหนื่อยอ่อนของนาง ก็คิดว่านางอายุยังน้อยแต่ยอมแตกกิ่งก้านสาขาเพื่อตนเอง ในใจพลันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ย่อมทําตามใจโจวเสาจิ่นทุกอย่างเป็นธรรมดา ไม่ต้องพูดถึงหากนางอยากพักผ่อนเท่านั้น ต่อให้อยากกินตับมังกรดีหงส์ เขาก็จะหาทางทํามาให้นาง ณ เดี๋ยวนั้น ดังนั้นพอเห็นโจเวสาจิ่นที่อยากจะนอนหลับอีก นอกจากเขาจะไม่ห้าม ในทางกลับกันยังยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมาวางข้างเตียงแล้วนวดมือนาง อยู่เป็นเพื่อนนางอีกด้วยแม้จะรู้สึกค่อนข้างน่าเบื่อ แต่ก็ทําให้คนรู้สึกหวานหยดย้อยโจวเสาจิ่นก็เอาแก้มแนบมือของเฉิงฉือ…ทันใดนั้นผ้าม่านห้องนอนก็ถูกเลิกขึ้นมา ฮูหยินผู้เฒ่ากัวพรวดเข้ามานางตกใจสะดุ้งโหยงทว่ายังไม่รอให้นางลุกขึ้นมา ฮูหยินผู้เฒ่ากัวก็สาวเท้าเดินมาถึงหน้าเตียงแล้ว พลางกล่าวยิ้มๆ ว่า “เด็กดี ข้ารู้ว่าเจ้าลําบาก ไม่ต้องลุกขึ้นมาต้อนรับข้าหรอก อีกทั้งข้ามิใช่คนนอก

4774

อะไร ตอนนี้เจ้าดูแลตนเองให้ดีถึงจะเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ไม่ต้องมารักษาพิธีรีตองเหล่านั้นกับข้าถึงจะถูก” ขณะที่กล่าว ก็ชําเลืองมองชิวซื่อด้วยหางตา ทั้งยังตัดสินใจกล่าวแทนชิวซื่ออีกว่า “พี่สะใภ้รองของเจ้าเป็นผู้ที่โอนอ่อนคนหนึ่ง จะไม่กล่าวโทษเจ้าที่ไม่ต้อนรับนางหรอก เจ้าเพียงนอนลงดีๆก็พอแล้ว”โจวเสาจิ่นรู้สึกว่าตนยังดี เพียงมีอาการง่วงนอนเล็กน้อยเท่านั้นฮูหยินผู้เฒ่ากัวเข้ามาอย่างกะทันหันถึงเพียงนั้น ต่อให้นางง่วงนอนเพียงใดความง่วงนั้นก็ถูกขับไล่จนหมดสิ้นนางยังคงหยัดกายขึ้นนั่งทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากัวกลับกดนางไว้ในผ้าห่ม ขณะกล่าวว่า “เชื่อฟังดีๆ”นี่คือแม่สามีของนางที่ต่อให้อยู่ต่อหน้าท่านผู้นําตระกูลจากจวนรองก็ไม่ยอมลงให้แม้ครึ่งเดียวผู้นั้นหรือชิวซื่อเห็นแล้วก็ปากอ้าตาค้างฮูหยินผู้เฒ่ากัวเอ่ยถามเฉิงฉือแล้วว่า “ท่านหมอมาแล้วว่าอย่างไร ชีพจรเป็นอย่างไร มีจุดใดที่ควรระวังหรือไม่ ได้เชิญนักพรตเต๋ามาดูธาตุทั้งห้าแล้วหรือยัง ตอนเช้าตื่นขึ้นมาแล้วอ้วกหรือไม่ เมื่อครู่กินอาหารเช้าอะไรไปบ้าง กินได้หรือไม่ รู้สึกหอมไม่หอม มีของอะไรที่ชอบกินเป็นพิเศษหรือไม่”ยิงคําถามเป็นชุดอย่างนี้ ต่อให้เป็นเฉิงฉือ ก็ต้องสงบอารมณ์ก่อนแล้วจึงจะเริ่มตอบคําถามได้พอรู้ว่านอกจากอาการง่วงนอนแล้วโจวเสาจิ่นไม่มีความผิดปรกติอื่นใด ฮูหยินผู้เฒ่ากัวก็ดีใจยิ่งนัก กล่าวว่า “แปดถึงเก้าในสิบส่วนเสาจิ่นเป็นผู้ที่มีครรภ์ดีคนหนึ่ง ต่อไปก็คลอดบุตรได้

4775

มากมาย! ไม่เหมือนพี่สะใภ้รองของเจ้า ทันทีที่ตั้งครรภ์บุตรคนหนึ่งนางก็กินอะไรเข้าไปก็อ้วกสิ่งนั้นออกมา วุ่นวายตลอดเจ็ดแปดเดือน ตัวคนก็อิดอ่อนโรยแรง…” ไม่ต้องพูดถึงตอนที่คลอดบุตรเลยตอนที่นางคลอดเฉิงรั่งกับเฉิงเซิงก็เกือบจะเสียชีวิตเลยทีเดียวชิวซื่อย่อมรู้ว่าแม่สามีพูดถึงผู้ใด ดวงหน้าของนางขึ้นสีแดงเรื่อ อดกล่าวในใจไม่ได้ว่า ฮูหยินผู้เฒ่าผู้นี้อยากเพิ่มจํานวนคนในครอบครัวเหลือหลาย บุตรของน้องรองและน้องสะใภ้รองนี้ยังไม่รู้ว่าอยู่ที่ใด ก็อยากให้คลอดบุตรอีกหลายคนในภายหน้าเสียแล้ว…