ตอนที่515 วาสนาดี

ฮูหยินผู้เฒ่ากัวกําลังฝึกคัดอักษรอยู่ นอกจากนี้ยังเป็นอักษรหวัดอีกด้วย ข้อมือยกขึ้นกลางอากาศ ตวัดพู่กันราวกับมังกรเหินหาว ทรงพลังดุจดั่งรุ้งกินนํ้า ทุกครั้งที่หลี่ว์มามาเห็นฮูหยินผู้เฒ่ากัวอย่างนี้ ก็มักจะนึกถึงนายท่านผู้เฒ่ากัวที่จากโลก นี้ไปแล้ว และนึกถึงถ้อยคําทอดถอนใจของนายท่านผู้เฒ่ากัวที่ว่า บุตรสาวของข้าผู้นี้ควรจะเป็น บุตรชายถึงจะถูก ครั้นฮูหยินผู้เฒ่ากัวคัดจบหนึ่งหน้ากระดาษก็วางพู่กันลง หลี่ว์มามารีบยื่นผ้าเช็ดหน้าเปียกมาให้ ฮูหยินผู้เฒ่ากัวด้านหนึ่งก็ชื่นชมอักษรของตนเอง อีกด้านหนึ่งก็เอ่ยถามหลี่ว์มามาว่า “ชู จิ่นไปแล้วหรือยัง หากยังไม่ไป ให้ห้องครัวเตรียมอาหารสองสามอย่างให้ดี ส่วนพวกสาวใช้ที่ ติดตามมาด้วยก็มอบซองแดงซองหนึ่งเป็นรางวัล” นี่มิได้เป็นวันขึ้นปีใหม่หรือเทศกาลใดๆ… เห็นได้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าปลาบปลื้มยินดีจริงๆ! หลี่ว์มามาคลี่ยิ้มพลางรับคํา แล้วตัดสินใจไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง ทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากัวกลับถามถึงเรื่องอาหารการกินของโจวเสาจิ่นขึ้นมาว่า “…บอกว่ามื้อ เช้ากินโจ๊กเพียงครึ่งถ้วย ผักดองสองสามอย่าง และหมันโถวสองลูก? รังนกนั้นขาดไม่ได้เป็นอัน ขาด!” หลี่ว์มามาขานรับไม่หยุด แล้วกล่าวยิ้มๆ ว่า “ท่านไม่ต้องห่วง ฮูหยินสี่ของพวกเราเป็นคน มีวาสนาดีคนหนึ่ง ตอนที่ฮูหยินรองตั้งครรภ์ ข้าจําได้ดีว่านางลงจากเตียงไม่ได้ตั้งหลายเดือน ส่วน หยวนซื่อแม้จะกล่าวได้ว่าดีกว่าเล็กน้อย แต่สามเดือนแรกก็กินอะไรเข้าไปก็อ้วกสิ่งนั้นออกมา ฮู

4789

หยินสี่แม้ว่ากินน้อยและกินแต่ของเบาๆ แต่นี่ก็เกือบจะครบสามเดือนแล้ว นอกจากอาการง่วง เหงาหาวนอนเล็กน้อย ก็ยังเดินเหินได้อยู่ นี่ก็ดีกว่าสิ่งอื่นใดแล้วเจ้าค่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่ากัวได้ยินแล้วก็ครุ่นคิดตาม จากนั้นก็ระบายยิ้มพลางกล่าวว่า “จะว่าไปแล้ว ถ้อยคําของเจ้านี้ค่อนข้างมีเหตุผล เจ้าบอกว่ามารดาของนางจากไปตั้งแต่นางยังเล็ก แต่ตอนที่ มารดาของนางยังอยู่ก็เลี้ยงดูชูจิ่นเป็นอย่างดี ตอนที่จวนสี่พาชูจิ่นกลับมาก็พานางกลับมาด้วย ว่ากันตามหลักแล้ว นางเป็นเด็กที่เติบโตใต้ชายคาของผู้อื่น อย่างไรก็คงได้รับความทุกข์ระทม บ้างกระมัง แต่ชูจิ่นก็เป็นเด็กที่มีความคิดความอ่านตั้งแต่ยังเล็กผู้หนึ่ง ปฏิบัติต่อน้องสาวผู้นี้โดย ไม่มีที่ติ นายท่านตระกูลโจวก็มุมานะยิ่งเช่นกัน เพียงไม่กี่ปีก็เลื่อนยศเป็นขั้นสี่บน เมื่อถึงวัยคุย เรื่องแต่งงาน สิ่งเดียวที่ทําให้คนวิพากษ์ได้ก็คือขาดมารดาอบรมสั่งสอนศีลธรรมจรรยาผู้หนึ่ง เท่านั้น แต่กลับถูกตาต้องใจเจ้าสี่ อะไรก็ไม่เรียกร้อง อะไรก็ไม่ต้องการ ขอเพียงตระกูลโจวมอบ บุตรสาวให้เขาก็พอ… …หลังจากแต่งให้กับตระกูลพวกเราแล้ว เรื่องของเด็กคนนี้ก็ไม่มีข่าวคราวใดๆ มาโดย ตลอด… …แม้ข้าจะปลอบใจนาง แต่ในใจก็ยังเสมือนมีกลองรัวเล็กน้อยก็ไม่ปาน… …ร่างกายแบบบางถึงเพียงนั้น ถ้าเกิดคลอดไม่ได้จะทําอย่างไร… …บ้านหลักกับบ้านรองแต่ละบ้านมีบุตรชายเพียงคนเดียว น้องรองผู้นั้นยิ่งแล้วใหญ่ขาด ผู้สืบทอด แม้แต่จะขอหลานสักคนมาเป็นบุตรบุญธรรมก็ไม่มีเลยด้วยซํ้า!… …สองวันก่อนข้ายังคุยกับฮูหยินเผิง อยากถามนางว่ารู้จักหมอหญิงที่มีสูตรยาลับใน ตระกูลหรือไม่ ใครจะรู้ว่าถ้อยคํานี้ยังไม่ทันเอ่ยออกมา นางกลับตั้งครรภ์เสียแล้ว…

4790

…ข้าคิดดูแล้ว เด็กคนนี้แม้ว่าโชคชะตาจะมีอุปสรรค ทว่ากลับโชคดีหลังผ่านพ้นความ โชคร้ายได้ นับเป็นเด็กที่มีความผาสุกในภายภาคหน้าคนหนึ่งจริงๆ… …บางทีที่ตระกูลเฉิงของพวกเราแต่งนางได้ ก็ถือเป็นการเพิ่มดอกไม้บนผ้าทอลายเรื่อง หนึ่งก็เป็นได้” หลี่ว์มามาได้ยินแล้วก็รู้สึกใจสั่นสะท้าน หากยกย่องฮูหยินสี่เป็นดาวนําโชคแล้วล่ะก็ ต่อไปใครยังจะกล้าบอกว่าฮูหยินสี่ไม่ใช่กันเล่านางรีบกล่าวยิ้มๆ ว่า “แต่ไหนแต่ไรท่านปฏิบัติต่อผู้อื่นและมองคนไม่เคยผิด ที่ท่านพูดมาจะต้องไม่ผิดอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”ฮูหยินผู้เฒ่ากัวหัวเราะร่า ชําเลืองมองไปทางห้องโถงทีหนึ่ง พลางกล่าวว่า “ถึงเวลาแล้วหรือยัง เจ้าสี่คงจะกลับมาแล้วกระมัง พวกเจ้าไปบอกเขาว่า หลังจากมาคารวะข้าที่นี่แล้วไม่ต้องมาอีก ให้อยู่พูดคุยกับเสาจิ่นดีๆ ฮูหยินรองไปเยี่ยมรุ่ยเกอเอ๋อร์ที่บ้านอาเซิง แล้วบังเอิญชูจิ่นมาเยี่ยมพอดี พวกนางสองพี่น้องเลยได้พูดคุยกันเป็นการส่วนตัว”หลี่ว์มามายิ้มพลางขานรับว่า “เจ้าค่ะ” ทว่าในใจกลับกล่าวว่า มิใช่ว่าท่านเห็นสะใภ้ใหญ่เลี่ยวมาเยี่ยม อยากจะใช้เงินส่วนตัวของตนซื้อรังนกให้เสาจิ่นกินบํารุงครรภ์ทุกวัน แต่กังวลว่าฮูหยินรองจะรู้สึกไม่สบายใจ แล้วเกิดความแตกร้าวระหว่างพี่สะใภ้และน้องสะใภ้ ดังนั้นจึงให้เจินจูมอบกล่องรังนกให้ฮูหยินรองเอาไปให้กูไหน่ไนสามด้วย ส่งฮูหยินรองออกไปเพื่อให้สะใภ้ใหญ่เลี่ยวกับฮูหยินสี่ได้สนทนากันหรอกหรือ กลายเป็นความบังเอิญไปได้อย่างไรเล่ามิน่าฮูหยินหยวนถึงได้คิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าลําเอียง!ถ้าหากฮูหยินผู้เฒ่าผู้นี้เกิดลําเอียงขึ้นมา ก็ลําเอียงอย่างยิ่งจริงๆ!

4791

แม้แต่พวกสาวใช้ของสะใภ้ใหญ่เลี่ยวก็อยากจะตกรางวัลให้หลี่ว์มามาคลี่ยิ้มพลางสนทนาเป็นเพื่อนฮูหยินผู้เฒ่ากัว เมื่อนึกถึงถ้อยคํากําชับของฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อครู่ ก็เรียกเจินจูเข้ามา แล้วถอยออกไปจากห้องนั่งเล่น ไปตระเตรียมเรื่องต้อนรับโจวชูจิ่นโจวชูจิ่นมิได้ตั้งใจจะรั้งอยู่ที่นี่นานแม่สามีของนางไปที่ตระกูลฟางเป็นฮูหยินรองตระกูลฟางที่เรียกนางไปได้ยินคนรับใช้ข้างกายแม่สามีนางบอกว่า ดูเหมือนทางด้านฟางเซวียนนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นแม่สามีเป็นผู้ที่รักหน้าตาผู้หนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นตระกูลเลี่ยวหรือตระกูลฟาง ขอเพียงเป็นเรื่องที่เสื่อมเสียเกียรติเล็กน้อย ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องปกปิดให้มิดต่อหน้าคนนอกย่อมแสร้งทําเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่นางหาได้เป็นคนที่ชอบพูดมากคนหนึ่ง อีกทั้งแม่สามีก็ปฏิบัติต่อนางเช่นนี้ ในใจของนางก็อดรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยไม่ได้เพียงแต่ถ้อยคํานี้พูดออกมาต่อหน้าเสาจิ่นไม่ได้ตอนนี้นางมีความสุขดี อย่าให้เรื่องเหล่านี้ทําให้เสียอารมณ์ไปเลยเวลานี้โจวชูจิ่นขอเพียงให้โจวเสาจิ่นคลอดบุตรคนนี้อย่างปลอดภัยราบรื่นก็พอนางทอดถอนใจขณะลูบศีรษะของผู้เป็นน้อง

4792

ทว่ากวนเกอกลับจ้องมองพู่ที่แขวนอยู่บนตะขอทองที่หัวเตียง พลางยื่นมือออกไปหมายจะดึงโจวชูจิ่นคว้ามือของเขา ไม่ให้เขาไปดึงกวนเกอทั้งดีดทั้งดิ้นในอ้อมแขนมารดา ท่าทางไม่ยินยอมโจวเสาจิ่นเห็นแล้วรู้สึกขบขัน กล่าวยิ้มๆ ว่า “ท่านพี่ ท่านให้กวนเกอดึงเล่นเถอะเจ้าค่ะอย่างไรก็เป็นเพียงพู่อันหนึ่ง หากเสียก็ทําอันใหม่ก็พอ”โจวชูจิ่นได้ยินแล้วก็หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ กล่าวว่า “วันหลังเจ้ามีลูกแล้วก็จะตามใจเช่นนี้อย่างนั้นหรือ”โจวเสาจิ่นกระดากอาย แต่ก็ยังให้สาวใช้หยิบพู่ให้กวนเกออยู่ดีกวนเกอจับพู่ในมือแล้วยัดเข้าปาก