ตอนที่ 705 ท่านชนัยโกรธมาก

ตอนที่ 705 ท่านชนัยโกรธมาก

อีกด้านหนึ่ง ชนัยยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกาข้อมือ ผ่านมาแล้วสิบสองนาทีตั้งแต่ดราณีออกไปจนถึงตอนนี้ ห้องน้ำอยู่สุดขอบทางเดือน ชั้นนี้เป็นห้อง VIP ทั้งหมด แทบจะไม่มีคน เธอไปนานขนาดนี้ยังไม่กลับมาอีก?

เมาจนแย่หรือว่ากลับไปแล้ว?

ชนัยรู้สึกใจลอย ตั้งแต่ดราณีออกไป ผู้หญิงข้างกายก็พยายามเต็มที่มาก เขานิ่งจนไม่ได้มองเท่าไหร่

ไม่สนใจหรอก ตอนไม่เห็นเธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เห็นอยู่กับคนอื่นก็ยิ่งไม่รู้สึกอะไร

มากกว่านั้นดื่มไปเกือบเจ็ดแปดส่วนจนเริ่มเมาแล้ว ตัวเขาเองสร่างแล้ว มองใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขายิ่งหงุดหงิด

“เอ๋? กนต์รพีมันไปไหนแล้วเนี่ย?” ไม่รู้ว่าใครจู่ๆก็ถามขึ้น ไม่มีใครตอบ แต่ประโยคนี้กลับเข้าหูชนัย

ทันใดนั้นก็เหมือนกับมีอะไรเด้งขึ้นมาในใจ เปลือกอารมณ์ของเขาก็แตกกระจาย สร่างเมาขึ้นมาไม่น้อย

ดราณีไปเข้าห้องน้ำ กนต์รพีเดินตามหลังไป จากนั้นเขาก็สนใจแต่ดราณี แต่ลืมไปเลยว่าคนที่หายไปพร้อมกันยังมีผู้ชายอีกคนหนึ่ง......

ชนัยโตมากับในร้านเหล้าหลายรูปแบบ สถานการณ์แบบนี้เขาแค่เขาคิดนิดเดียวก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ด้วยอารมณ์เมื่อครู่ทำให้คิดไม่ถึง

เขาลุกขึ้นจากโซฟาทันที ออกจากห้องไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ทำให้คนในห้องมองกันอย่างตกใจ

เสียงดนตรีหยุดลง หนึ่งในนั้นถามอย่างไม่เข้าใจ “ท่านชนัยเป็นอะไร?”

นอกประตู ชนัยคว้าตัวผู้จัดการที่คุมอยู่หน้าประตู แล้วถามด้วยสีหน้าอึมครึมทันที “ดราณีล่ะ?”

“เมื่อกี้ดราณีไปเข้าห้องน้ำครับ ยังไม่กลับมาเลย......”

ไม่รอให้เขาพูดจบ ชนัยก้าวเท้ายาวๆไปยังห้องน้ำ ขาเขายาวอยู่แล้ว กางเกงสูทกับเรียวขายาว ยิ่งเข้าใกล้ห้องน้ำเรื่อยๆ ในใจก็ยิ่งรู้สึกไม่ค่อยดี

ตอนที่เขาถึงหน้าประตู หลังจากเห็นป้ายหน้าห้องน้ำหญิงแปะ ‘กำลังปรับปรุง’ เขาก็รู้สึกไม่ดี

เดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล ได้ยินเสียงดิ้นอย่างอ่อนกำลัง ก็เจอห้องนั้นอย่างแม่นยำ เขาไม่ได้เคาะประตู ไม่ได้ทักทาย แต่ถีบประตูเข้าไปทันที

เสียงดัง ‘ปัง’ ประตูบางกระแทกเข้าที่หลังผู้ชายเนื่องจากเขาถีบไปอย่างแรง เจ็บจนกนต์รพีร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

“โอ๊ยไอเหี้*! ใครมันกล้า......”

เสียงสบถที่หยาบคายหยุดลงหลังเห็นใบหน้าของชนัย กนต์รพีกะพริบตา แล้วนิ่งอยู่กับที่ “ท่าน ท่านชนัย?”

สายตาชนัยมองข้ามเขาไปที่ร่างอ่อนปวกเปียกที่ถูกมัดไว้อยู่ที่มุมห้อง

เห็นว่าเสื้อผ้าเกือบถูกดึงขาดออกหมด เศษผ้าที่เกาะบนร่างกายอย่างไม่เป็นระเบียบ บังอะไรไม่ได้เลย เสื้อชั้นในถูกโยนทิ้งไว้ที่มุม ทรงผมยุ่งเหยิงใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา มุมปากมีรอยเลือดสีแดง

ชนัยรู้สึกปรี๊ดแตกทันที เขาเข้าไปตรงๆ เดิมทีที่แคบพอเขาข้าไปก็ยิ่งแออัดกว่าเดิม

เขาย่อตัวลง มองผู้หญิงในระดับเดียวกัน มองร่างกายเธอที่ไม่หยุดสั่น แล้วใส่เสื้อคลุมตัวนอกให้เธอ

เมื่อปลายนิ้วสัมผัสโดนเธอ ดราณีก็สั่นอย่างรุนแรง เหมือนกับว่าความหวาดกลัวเมื่อครู่ยังไม่ได้ลดลง

“ไม่ต้องกลัว” ชนัยเอ่ยอย่างยากลำบาก เห็นรอยรักบนลำคอของเธอ และความบวมเล็กน้อยบนใบหน้า หัวใจเหมือนฉีกขาด “บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”