ตอนที่ 707 ไม่เคยเล่นๆกับเธอ

ตอนที่ 707 ไม่เคยเล่นๆกับเธอ

เมื่อสงบลง ดราณีก็มึนหัว เธอไม่ทันได้กังวลแผลฟกช้ำบนร่างกายจากการโดนต่อย และใบหน้าที่บวม เธอมองวิวถนนนอกหน้าต่างอย่างกระวนกระวายใจ

“ฉัน ฉันต้องกลับไปที่โรงพยาบาล”

เธอไม่มีที่อื่นให้ไป ที่เดียวที่นึกถึงตอนนี้มีแต่โรงพยาบาล

ชนัยหยิบอุปกรณ์ปฐมพยาบาลขนาดเล็กจากหลังรถมา ในนั้นมีอุปกรณ์ฆ่าเชื้อและยา เขาแกะสำลีใช้แล้วทิ้งออกมาโดยที่ไม่ได้มองเธอ ได้แต่มองอุปกรณ์ในมือ “เธอจะกลับไปสภาพแบบนี้หรอ?”

ดราณีอึ้งไปเล็กน้อย ก้มศีรษะมองเสื้อผ้าบนร่างตัวเอง ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าสภาพตัวเองตอนนี้แย่มากแค่ไหน

เธอกลับไปสภาพนี้จะต้องถูกคนในครอบครัวเห็น จะต้องระเบิดแน่ๆ

ทยุติตอนนี้ยังลุกจากเตียงไม่ได้ เธอไม่อยากสร้างปัญหาเพิ่ม

เมือง J นั้นกว้างใหญ่มาก แต่กลับไม่มีที่ให้เธออยู่ ดราณีรู้สึกตัวเองเล็กนิดเดียว เห็นยี่ห้อรถที่พวงมาลัยตรงคนขับแล้ว ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าเหมือนฝุ่น

เธอเป็นคนที่น่าเบื่อหน่าย ยังกล้ามาหาเขาที่มูตี้คลับเฮาส์อีก ไม่ฉลาดเอาเสียเลย

ยิ่งน่าเยาะเย้ยก็คือ ชนัยจ่ายค่ายาให้เธอ ถึงแม้ว่าเรื่องมันก็ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอยังจะพูดจาไม่ดีกับเขาอีก

ความรู้สึกนี้ขัดแย้งกันอย่างมาก สัมผัสกับกำแพงในใจอันอ่อนปวกเปียกของเธอ เมื่อก่อนแม้ว่าชนัยจะเป็นอย่างไร เธอก็ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ แค่คิดว่าเขาเป็นคนรวย เธอเป็นนักเรียนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่สนใจว่าเขาจะพูดอะไร

แต่ตอนนี้ นอกจากเงินและฐานะแล้ว ยังมีความรู้สึกที่เพิ่มขึ้นหลายเท่าจากก้นบึ้งของหัวใจ

ขณะที่เธอเหม่อลอยอยู่ ชนัยก็บีบยาแก้อักเสบออกมา เขาใช้สำลีจุ่มลงไปในแอลกอฮอล์ก่อน ดวงตาที่เอ่อล้นตอนนี้จริงจังอย่างมาก “ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากให้ฉันจับตัว แต่ทนอีกนิดนะ ให้ฉันได้ทายาให้เสร็จก่อน”

เขาพูดไปด้วยก็ยื่นมือออกไปข้างหน้าทันที ดราณีเอียงศีรษะหลบ ได้กลิ่นกายเย็นๆของเขาใกล้เข้ามา จมูกก็แสบร้อน “เมื่อกี้คุณก็เพิ่งพูดแบบนี้”

ชนัยไม่ได้คล้อยตาม “ครั้งสุดท้าย”

“ฉันทำเองได้”

“เธอแน่ใจ?” ชนัยขมวดคิ้ว ปกติที่ไม่ได้ดื้อรั้นและประมาทสักนิด ราวกับเป็นคนละคน “ไม่มีกระจก เธอจะทายังไง”

“ห้านาที แป๊ปเดียวก็เสร็จ” พูดจบ ชนัยก็ยื่นมือไปโอบรอบคอเธอแล้วดึงเข้ามาในทันที การกระทำที่รวดเร็วแต่ใช้แรงอย่างเบามือ กลัวว่าจะทำให้เธอเจ็บแผล เห็นแอลกอฮอล์สัมผัสเข้าที่ผิวหนัง เธอก็ขมวดคิ้วขึ้นมา หัวใจบีบรัดแน่น

“เจ็บหรอ?”

ดราณีเดิมทีที่ทนไหว พอได้ยินคำพูดนี้ จิตใจก็เจ็บปวดขึ้นมาหลายร้อยเท่าในทันที น้ำตาก็เอ่อล้นออกมาที่ขอบตา เธอรู้สึกกระอักกระอ่วน คิดอยากจะหลบก็ถูกเขาจับไว้แน่น

ชนัยนึกว่ายาที่ทำให้เจ็บ จึงรู้สึกตื่นตรกะหนกขึ้นมาในพริบตา “เป็นยังบ้าง ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

ริมฝีปากของเธอขยับสองที แต่สุดท้ายก็ได้แต่ส่ายศีรษะอย่างไร้เสียง น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ

เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบร้องไห้ ถึงขั้นเข้มแข็งมากกว่าผู้ชายที่ถูกเอาอกเอาใจเสียส่วนใหญ่ด้วย แต่คืนนี้เธอกลับร้องไห้หลายครั้ง จนตาบวมแดงหมดแล้ว

ชนัยนึกอยากจะช่วยเธอเช็ดน้ำตา แต่ไม่กล้าลงมือ จึงได้แต่กังวลอย่างหมดหนทาง “แล้วเป็นอะไรล่ะ?”

ดราณีพอจะพูดก็อดจะสะอื้นไม่ได้ ขนตาชื้นไปด้วยน้ำตา เธอหลับตาพลางเอ่ยเสียงเบา “คุณไม่ต้องสนใจฉันหรอก......”

ท่าทางร้องไห้สะอึกสะอื้น แม้แต่เธอก็รู้สึกอับอาย