ตอนที่367 ยอมอ่อนข้อให้ไม่ได้หรอ

ตอนที่367 ยอมอ่อนข้อให้ไม่ได้หรอ

เตชิตเดินออกมาจากห้อง เขาไม่ได้เดินกลับไปห้องธีมนต์ แต่สั่งให้คนไปเฝ้าไว้ที่หน้าประตู สั่งห้ามนัชชาเข้าเยี่ยม แล้วไปหาปรัณที่ห้อง

ปรัณกำลังดูเคสผู้ป่วยโรคหัวใจ ได้ยินเสียงเปิดประตู เขาเงยหน้ามองก็ตกใจชุดของเขา “แก.........ไปทำอะไรมาวะ” ท่อนบนใส่เสื้อคนไข้ ท่อนล่างใส่กางเกงสูท ผมยุ่ง ปากแดงบวม ถ้าคนอื่นเห็นคนคงคิดว่าเป็นคนบ้าที่หลุดออกมา

เตชิตอารมณ์เสีย เขาไม่ตลก “แกมีเสื้อสำรองให้ฉันยืมสักตัวมั้ยวะ”

เห็นเขาเอ่ยปากยืม ด้วยหน้าบูดเบี้ยว ปรัณได้กลิ่นแปลกๆ เขาเดินไปเปิดตูหยิบเสื้อออกมา ยื่นให้เขา กำลังจะเอ่ยปากถามแต่ก็สะดุดเข้ากับรอยขูดแดงๆที่ต้นคอ

ยังแดงและใหม่อยู่เลย

ปรัณอึ้ง คิดไปคิดมา ตกใจ “แก แกคงไม่...............”

“ไม่ใช่เว้ย” เตชิตพูดขัดขึ้น ยื่นมือไปรับเสื้อมาจากเขา

ปรัณยืนงง และเห็นตามร่างกายไม่ได้มีเพียงแค่รอยเดียว ถามขึ้น “แกคง..........ไม่ได้ไปมั่วกับใครใช่มั้ย”

มั่วหรอ

เตชิตยกยิ้ม “นัชชาทำ เรียกว่ามั่วมั้ย”

ปรัณตกใจอึ้งมากกว่าเดิม เดี๋ยวให้เขาตั้งสติก่อน

“พวกแกไปเจอกันตอนไหนวะ”

“เมื่อกี้ ฉันโทรเรียกเธอ”

“งั้นแกเลยอดไม่ไหว.............”

“อืม” เตชิตย้อนนึกถึงการกระทำดิบเถื่อนของตัวเอง เขาเสียใจ “รู้งี้อดทนไหวดีกว่า”

ถ้ารู้ว่าเธอจะพูดแบบนั้น เขาคงไม่เอาเธอตั้งแต่แรก ไม่แม้แต่จะแตะเส้นผมเธอ

เขารู้ว่าเธอไม่ค่อยเต็มใจ แต่ไม่นึกว่าเธอจะกล้าเอาเรื่องอย่างว่าเป็นของแลกเปลี่ยน

ปรัณดูเขาใส่เสื้อจนเสร็จ ยังอึ้งอยู่ “แล้วตอนนี้นัชชาอยู่ไหน”

“ไม่รู้ ไล่เธอไปแล้ว”

“……..” ปรัณขมวดคิ้ว นี่มันอะไรกัน ตลอดเวลาที่ผ่านมามีแต่นัชชาไล่เตชิต วันนี้พระอาทิตย์เปลี่ยนเป็นขึ้นทางตะวันตกแล้วหรอ

แต่เขาพูดเตือนขึ้น “มีอะไรพูดกันดีๆ กับผู้หญิงไม่ต้องตรงขนาดนั้นก็ได้”

ยิ่งไปกว่านั้น เป็นผู้หญิงที่รัก

เตชิตยัดเสื้อเข้าไปในกางเกง จดกระดุมแขนเสื้อ สายตาเย็นชา “ฉันพูดดีด้วยก็แล้วเคยฟังมั้ย ถ้าไม่ฟัง ฉันก็จะเปลี่ยนเป็นใช้วิธีอื่น”

“แกจะทำอะไรกันแน่” ปรัณขมวดคิ้ว ถามด้วยความงง

“เธออยากได้ลูกมากไม่ใช่หรอ ฉันไม่ให้” พูดจบ เขาล้วงมือหยิบมือถือในกระเป๋ากางเกง กดเบอร์โทรหาทนายคนหนึ่งที่เก่งคดีการหย่า “ทนายเด่นภูมิ ร่างคดีเกี่ยวกับสิทธิ์ของแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ไม่ได้แต่งงาน ส่งมาให้ฉันพรุ่งนี้”

ปรัณตกใจอึ้ง เป็นเพื่อนกันมานานหลายปี ดูออกว่าเขาไม่ได้กำลังล้อเล่นเขาจริงจัง และเป็นเพราะแบบนี้มันเลยดูน่ากลัว

รอให้เตชิตวางสาย ปรัณพูดห้ามเขา แต่ยังไม่ทันได้เปิดปาก เขาเปิดประตูเดินออกไปแล้ว