ตอนที่384อยู่เป็นเพื่อนหนึ่งคืน

ตอนที่384อยู่เป็นเพื่อนหนึ่งคืน

นัชชาจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนตัวเองหลับไปได้ไงจำได้เพียงว่าหลังจากที่เขาพูดคำนั้นเสร็จเธอก็เริ่มร้องไห้อย่างเงียบๆร้องไห้ไปด้วยกอดผ้าห่มไปด้วยแล้วก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว

วันที่2ที่ตื่นมาหัวของนัชชาอยู่นอกผ้าห่มในห้องไม่มีวี่แววของเตชิตเธอลุกขึ้นมาจากเตียงก้มตัวใส่รองเท้าแล้วไปล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องน้ำ

10นาทีผ่านไปในตอนที่นัชชากำลังจะเช็ดหน้าประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาจากข้างนอกตามด้วยเสียงรองเท้าพร้อมกับกลิ่นหอม

ท้องของนัชชาร้องดังขึ้นมา2ครั้งวันนี้ไข้ของเธอลดแล้วความอยากอาหารก็เพิ่มขึ้นพอเห็นซาลาเปากับขนมจีบที่ผู้ชายถือไว้ก็อยากกินมากๆ

เตชิตไม่คิดว่าเธอตื่นแล้วเพิ่งไปสักแป๊บก็เบียดเข้าไปในห้องน้ำทำท่าอย่างที่คุ้นเคยยกมือขึ้นไปแตะที่หน้าผากเธออุณหภูมิพอดีกินข้าวได้แล้ว

พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปเอาอาหารเช้าที่ซื้อมาจากด้านล่างเปิดออกทีละอย่าง

นัชชายืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับบนหน้าผากเหมือนยังมีอุณหภูมิของเขาติดอยู่ฝ่ามือของผู้ชายอบอุ่นมากความรู้สึกแบบนี้เธอคุ้นเคยดีเมื่อคืนตอนที่นอนอยู่ก็รับรู้ถึงความรู้สึกแบบนี้

หรือว่าเมื่อคืนที่เขาไม่นอนดีๆเพราะกำลังเป็นห่วงไข้ของตัวเองอยู่

นัชชามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ละเมอแต่แค่จำไม่ได้ว่าเขาทำแบบนี้มากี่ครั้ง

ในตอนที่เธอกำลังพยายามคิดอยู่เตชิตที่อยู่นอกห้องน้ำก็ตะโกนเรียกแล้ว“ล้างเสร็จก็รีบออกมากินเดี๋ยวอาหารเย็นแล้วกินจะไม่สบายเอานะ”

นัชชากัดริมฝีปากใส่หัวแรงๆทิ้งความคิดว่าบ้าๆของตัวเองไป

นัชชายกเก้าอี้แล้วไปนั่งตรงข้ามเขาบนโต๊ะมีโจ๊กไข่ไก่แตงกวาและขนมจีบโดยเฉพาะขนมจีบแค่ดูก็อยากกินแล้ว

เธอยื่นมือไปจับมาอันหนึ่งแล้วกินเข้าไปในปากปากของเธอจะปิดไม่มิดอยู่แล้วเคี้ยวไปตั้งนานถึงจะพูดออกมาได้นิดนึงว่าอร่อย

เตชิตเห็นเธออยากอาหารขนาดนี้ก็รู้เลยว่าร่างกายของเธอไม่เป็นอะไรแล้วเขาก็ใช้ตะเกียบคีบไปที่ขนมจีบแล้วป้อนเข้าไปในปาก

เมื่อกัดซาลาเปาก็ได้รับรู้ถึงความอร่อยของไส้ที่เต็มอยู่ในปากเขาตั้งใจบอกคนทำว่าให้ลดน้ำมันและเกลือลงหน่อยถึงแม้ว่าจะจืดลงเล็กน้อยแต่ก็ยังอร่อยอยู่ดี

ขนมจีบ4ชั้นหายไปในพริบตานัชชากินโจ๊กคำน้อยๆเสร็จก็ไม่ยอมกินแล้วเพราะเธอกินเยอะเกินไปตอนนี้รู้สึกอิ่มมาก

เธอก้มหัวเล็กน้อยและลูบที่ท้องตัวเองที่ท้องมีที่หนึ่งที่นูนออกมาได้อย่างชัดเจน“ดูฉันสิเหมือนคนท้องเลย”

เธอนึกถึงตอนที่ท้องธีมนต์1ถึง2เดือนแรกไม่ค่อยชัดแต่พอถึงเดือนที่3ท้องถึงจะเริ่มโตขึ้นมา

ตอนแรกเธอก็ไม่ค่อยชินรู้สึกว่าตัวเองทั้งอ้วนและทั้งแปลกประหลาดแต่พอเวลาผ่านไปก็ชินแล้ว

แต่แค่ตอนนี้ดูไปทางท้องของตัวเองที่นูนขึ้นมาเพราะอิ่มก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว

แม้ว่าคนพูดไม่ได้คิดอะไรแต่คนฟังไม่ได้คิดอย่างนั้นเตชิตมองไปทางเธอที่กำลังก้มหน้าดูท้องตัวเองในสมองของเขามีภาพที่เธอกำลังท้องธีมนต์เกิดขึ้น

ต้องทรมานและเหนื่อยแน่ๆเลยความกลัวและความเครียดที่อยู่ในใจคงจะมีไม่น้อย

เตชิตไม่กล้าคิดไปมากกว่านี้เขากลัวว่าถ้าตัวเองคิดมากไปก็จะควบคุมตัวเองไม่ได้ช่วงนี้น้ำตาของเขาผลิตเยอะเกินไปเยอะจนเขารับไม่ไหว