ตอนที่673 อยู่ในประเทศเพื่อเธอ

ตอนที่673 อยู่ในประเทศเพื่อเธอ

ไวศทย์แอบเช็ดน้ำตาของเขา เขาต้องทำงานเพื่อหาค่ายใช้จ่ายในชีวิตประจำของตัวเขาและแม่ แม้ว่าทางโรงพยาบาลจะมีชนุดมคอยช่วยเหลืออยู่ แต่พวกเขาก็จำเป็นจะต้องมีเงินติดตัวบ้าง

ดังนั้นเขาจึงเป็นคนที่มาที่โรงพยาบาลน้อยที่สุด ทุกครั้งที่เห็นพี่สาวนอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายก็ไม่มีพละกำลัง ทุกครั้งที่มองดูก็รู้สึกเจ็บปวดใจ

จนกระทั่งวันนี้ ไวศทย์ก็ไม่เต็มใจที่จะเชื่อ พี่สาวที่เข้มแข็งจะกลายเป็นเช่นนี้ เขาไม่เคยคิดที่จะเริ่มถามถึงอาการของพี่สาว ไม่ใช่เพราะไม่ห่วง แต่การหลอกตัวเองไปวันวันเช่นนี้เท่านั้นที่จะช่วยให้เขาได้มีแรงมีชีวิตต่อไปได้

ตอนนี้เมื่อได้ยินชนุดมพูดเช่นนี้ เขาไม่รู้ว่าตัวเองมีความสุขมากแค่ไหน

มันเหมือนปาฏิหาริย์ เขากระหายปาฏิหาริย์ครั้งนี้มาโดยตลอด ไม่อยากเชื่อว่าวันหนึ่งปาฏิหาริย์นี้จะมาถึงเขาแล้ว

“การรักษาต่อไปไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมาก เมื่อคืนพวกเราถูกคนเห็นการขยับเปลือกตาของเธอ มันเป็นสัญญาณว่าจิตสำนึกของเธอค่อยๆฟื้นขึ้นมา” ชนุดมเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ทุกคนทราบ คำพูดเล็กน้อยแต่กลับทำให้คนฟังไม่รู้สึกเบื่อหน่าย “แผนการรักษาถูกกำหนดขึ้นในตอนเช้า พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วง แค่ดูแลเธอให้ดีก็พอแล้วครับ”

“ดี...ดี…” ดุลยาจิตใจแน่วแน่ เธอยกมือขึ้นทาบที่หน้าอก “ดมเอ๋ย ครอบครอบครัวเราไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี หากไม่ใช่เพราะว่าคุณแล้ว ชีวภาก็คงไม่ดีขึ้นเร็วเช่นนี้…”

ถึงแม้ว่าชนุดมจะไม่ได้มาที่โรงพยาบาลบ้าเป็นครั้งคราว แต่ดุลยาและไวศทย์ก็รู้ดี ว่าในใจชายคนนี้ไม่ใช่ไม่มีเรื่องนี้อยู่ในใจ เขาแต่ต้องการที่จะควบคุมอารมณ์ตัวเองเท่านั้น

ถ้ามาเฝ้าเธออยู่ตลอดเวลา เขาอาจจะคลั่งจนเป็นบ้าได้ เขาอาจจะอดไม่ได้ที่จะตัดสินใจทำสิ่งที่หุนหันพลันแล่น ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะไม่มา จึงมาเฝ้าสองสามวันและหายไปสองสามวัน เพื่อปรับสมดุลอารมณ์ภายในร่างกาย

แต่หัวใจนี้ และทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำ ทุกอย่างล้วนมีชีวภาอยู่ในใจ

ผู้ชายคนนี้ได้เตรียมทุกอย่างเอาไว้เงียบๆ แต่ไม่เคยพูดอะไร เขาไม่สนใจว่าคนอื่นจะรับรู้ถึงความดีของเขาหรือไม่ เพราะทุกสิ่งที่เขาทำล้วนออกมาจากหัวใจ

ชนุดมไม่ได้ต้องการได้ยินคำพูดดังกล่าวจากปากของดุลยา คำขอบคุณของเธอก็เหมือนการตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง เพราะตั้งแต่ต้นหากไม่ใช่เพราะตัวเขา ชีวภาก็คงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้

เมื่อคิดถึงตรงนี้ใจเขาก็เจ็บจี๊ดขึ้นมา

ผู้ชายคนนั้นพักสายตา และมองไปที่คนที่อยู่บนเตียง “ผมเป็นหนี้เธอครับ”

ดุลยาโบกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว “คุณอย่าพูดเช่นนั้น การได้พบคุณเป็นพรของชีวภาบ้านเรา…”

ไวศทย์ซึ่งอยู่ทางด้านข้างไม่ได้ส่งเสียงอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ความจริงแล้วเขารู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมที่พี่สาวเขาต้องมานอนป่วยอยู่เช่นนี้ แต่เขาก็ไม่สามารถพูดได้ว่าเขาเกลียดชนุดม ในใจเขา หากว่าพี่สาวไม่ฟื้นขึ้นมา ชีวิตนี้ถึงเขาจะไม่ได้ชอบชนุดมแต่เขาก็ไม่ได้เกลียดชนุดมเช่นกัน แต่ถ้าหากพี่สาวเขาฟื้นขึ้นมา เขาจะต้องรู้สึกขอบคุณชายคนนี้อย่างแน่นอน”

แต่ว่าเขาอายุยังน้อย การจะเปิดปากพูดจึงไม่ใช่เรื่องง่าย

ข่าวนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกโล่งอก ชนุดมไม่ได้อยู่ในห้องผู้ป่วยนานนัก เก้าโมงครึ่งเขาก็ขอตัวออกไป

คนขับรถกำลังรออยู่ที่ด้านนอกโรงพยาบาล เขามีประชุมตอนสิบโมงเช้าวันนี้ ตอนนี้เขาจะต้องรีบแล้ว

ผู้ช่วยมองไปที่ผู้ชายซึ่งขอบตาดำคล้ำ เขารู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา “คุณชนุดม ต้องการพักผ่อนสักครู่ก่อนไหมครับ”

บุคคลนั้นกลับปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ไม่ต้อง”

ตอนนี้ควรเป็นช่วงเวลาที่เขาจะมีพละกำลังมากที่สุด

“ใช่แล้ว” ระหว่างเดินทางไปสถานที่ประชุม ทันใดนั้นเขาก็คิดอะไรขึ้นได้ เขาจึงหันไปเรียกผู้ช่วย “เดี๋ยวเสร็จแล้วแวะไปที่ฝูเทียมแมนชั่นฝั่งตะวันออกหน่อยนะ”