ตอนที่ 674
ตอนที่675 หึงให้น้อยลง
October 28, 2026
ตอนที่675 หึงให้น้อยลง
“...”
แม่ไก่รึ
เครื่องหมายคำถามปรากฏบนใบหน้าดราณี เห็นได้ชัดว่าทุกคนที่เห็นเธอวันนี้ก็ชมว่าดี เมื่อมาถึงที่นี่จะกลายเป็นแม่ไก่ไปได้อย่างไร
เช่นนั้น เธอจึงเถียงขึ้นด้วยเสียงเล็กๆ “ทุกคนก็บอกว่าสวยดี”
“คุณเข้าชมรมอะไรกัน ห๊ะ”
ดราณีไม่ได้ตระหนักถึงขอบเขตของความไม่พอใจของชายผู้นี้ เธอเอ่ยปากพูดขึ้นอย่างหน้าตาเฉย “ชมรมหนึ่งของทางโรงเรียน มีเพื่อนหลายคนเพื่อนสมัครด้วยกันหลายคน และก็มีรุ่นพี่ด้วย”
ชมรม รุ่นพี่
เมื่อสองคำนี้ตกถึงหู เขาไม่ค่อยชอบใจนัก เมื่อประโยคนั้นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง เหมือนกับการเทถังน้ำมันราดรดลงในใจเขา
ชายคนนั้นเลิกคิ้ว “คุณมีความสุขมากรึไง”
“แน่นอนสิ ฉันมีเพื่อนใหม่ตั้งหลายคน แต่ละคนก็พูดคุยกันอย่างถูกคอ”
“นักเรียนจะพูดคุยเรื่องอะไร วันนี้กินอะไร หรือพรุ่งนี้จะกินอะไร หรือว่าคุณทำงานอะไรอยู่ เขาอ่านหนังสือไปกี่เล่มแล้ว”
ดราณีได้ยินคำที่เขาพูดประชดประชัน เมื่อเธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยผู้ซึ่งได้ยินคำเย้ยหยันเหล่านั้น ปฏิกิริยาแรกของเธอก็คือการโต้เถียงขึ้นอย่างแน่นอน “ก็แน่นอนล่ะ ทุกคนยังอายุน้อยอยู่ รุ่นราวคราวเดียวกัน พูดคุยเรื่องเหล่านี้ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรอคะ อีกอย่าง จะคุยเรื่องอะไรก็ไม่ใช่สาระสำคัญ สำคัญที่บรรยากาศ มันทำให้มีความสุขมาก!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้มันแปลได้แค่สามคำเท่านั้น --- ว่าเขาแก่
รุ่นราวคราวเดียวกันแล้วยังไง คุยกับเด็กเกรียนวัยยี่สิบกว่ามันดียังไง คุยกับคนรุ่นเดียวกันมันดีตรงไหน
แต่เขาก็ไม่ได้พูดไป ถ้าเขาพูดเดี๋ยวจะฟังดูเหมือนว่าแคร์มากเกินไป เขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองแก่หรือไม่มีเสน่ห์ อย่าพูดถึงวัยสามสิบกว่าเลย ต่อให้สี่สิบกว่า เขาก็ยังเป็นเช่นดอกไม้ มีแต่คนอยากจะดอมดม!
ดราณีเป็นเหมือนเชื้อไฟ เธอไม่มีทักษะอื่นใด ทักษะในการยั่วโมโหเขานั้นหาใครเทียบเธอไม่มี
ช่างเถอะ เขาไม่อยากหาเรื่องกับเด็กน้อย เธออยากจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ
ดังนั้น ชายคนนั้นจึงพ่นลมออกจากปากและสตาร์ทรถ วันนี้เขาตั้งใจที่จะเปลี่ยนเอารถคันใหญ่มา ใช้เบนท์ลีย์เหมือนกับเตชิต ปกติเขาชอบขับรถแข่งหรือรถสปอร์ต แต่เพื่อไม่ให้สะดุดตาเขาจึงซื้อรถสเตชั่นแวกอนของเบนท์ลีย์มาแทน
เขาคิดแทนเธอแล้ว แล้วเธอล่ะ คิดแต่จะเข้าร่วมชมรมบ้าบออะไร!
ดราณีมองออกไปดูทิวทัศน์ที่นอกหน้าต่างรถ เธอพูดออกมาอย่างราบรื่น “เราจะไปไหนกันคะ”
ปฏิกิริยาตอบสนองที่เธอได้รับก็คือความเงียบ
ปกติแล้วชนัยไม่เคยไม่พูดอะไร เธอจึงถามขึ้นอีกครั้ง “ตอนนี้เรากำลังไปไหนคะ ฉันถามคุณอยู่นะ”
“สายขนาดนี้แล้วจะไปทำอะไรได้ ผมรอคุณตั้งนานแล้วข้าวเย็นก็ยังไม่ได้กิน!”
ดราณีถูกเขาหงุดหงิดใส่จึงไม่กล้าพูดอะไรอีก ที่จริงแล้วเธอรู้สึกอายเล็กน้อย ให้เขารออยู่ตั้งนาน ความตั้งใจเดิมของเธอก็คือปล่อยเขาไป ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะรอสองชั่วโมงจนถึงตอนนี้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดราณีก็ถามเขาขึ้นด้วยความมั่นใจ “คุณอยากทานอะไรคะ”
“คุณสนใจผมด้วยหรอ”
“...ฉันแค่ถามดู”
“ทำไม คุณจะเลี้ยงผมหรือยังไง” ดราณีค้อนเขาด้วยความไม่พอใจ “ร้านที่ผมจะไป นักศึกษาอย่างคุณเลี้ยงไม่ไหวหรอก”
“...”
สิ่งที่ดราณีเกลียดที่สุดก็คือคนที่ชอบพูดจาอวดรวย และคนประเภทนี้ก็ดูถูกเธอเพราะเรื่องเงิน ถึงแม้จะเธอจะไม่ได้แสดงออกอะไร และไม่ได้มีคำพูดใด