ตอนที่737ในที่สุดก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

ตอนที่737ในที่สุดก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

ดราณีปีนบันไดขึ้นไปรวดเดียวถึงชั้นสี่ตึงเก่าแบ่งเป็นหนึ่งชั้นสองห้องเคาะประตูคนที่มาเปิดประตูเป็นอาชายชื่อว่าธนชิต

เห็นเธอยืนอยู่นอกประตูต้อนรับอย่างสุภาพ"อ้าวดราณีมาแล้วหรอ!"

"อาเขย"ดราณีเรียกเขาอย่างสุภาพหลังจากเปลี่ยนรองเท้าใส่ในบ้านเรียบร้อยเงยหน้ามองไปที่ห้องรับแขกที่อาสาวนั่งอยู่"อาหมุย"

"มาแล้วเหรอ"ท่าทีของอาสาวดูจะจืดชืดสักหน่อยคงเป็นเพราะรู้จักกันดีถึงยังไงก็เป็นครอบครัวเดียวกันความสัมพันธ์ใกล้ชิดความไม่พอใจที่เธอมาขออาศัยเลยชัดเจนเป็นพิเศษ

ดราณีรู้ว่าพวกเขาไม่ค่อยเต็มใจให้เธอมาอาศัยถึงแม้ว่าลูกของพวกเขาจะพักอยู่ที่หอพักมหาวิทยาลัยห้องที่เหลือว่างก็มีมีคนอื่นมาอยู่ด้วยคงจะไม่สะดวกล่ะมั้ง

ดราณีเข้าใจเพราะเธอเป็นฝ่ายมารบกวนมีที่ค้างคืนก็ดีมากแล้ว

ดังนั้นเธอจึงไม่ได้เก็บไปคิดมากแม้ว่าเธอยังเด็กอยู่แต่เธอก็ไม่ได้มีนิสัยรักสบายอะไรพอมาถึงก็ช่วยกรอกน้ำให้"ช่วงนี้พ่อของหนูเข้าโรงพยาบาลเลยต้องมารบกวนอาสาวกับอาเขย"

"ไม่เป็นไรหรอกคนครอบครัวเดียวกันจะเกรงใจอะไร"อาเขยธนชิตโบกมือไปมาหยิบกล้วยลูกหนึ่งส่งให้เธอส้มที่วางไว้ข้างๆไม่ได้หยิบให้

ส้มแพงกว่าเลยเสียดายไม่อยากให้

ถึงยังไงดราณีก็ไม่คิดจะกินอยู่แล้วรับมาเป็นมารยาทแล้ววางไว้ข้างๆ"ปกติหนูอยู่ที่มหาวิทยาลัยแล้วก็โรงพยาบาลกินข้าวกลางวันที่โรงอาหารจะกลับมาค้างคืนที่นี้เท่านั้นเรื่องอื่นไม่มีอะไรมากอาไว้ใจได้ค่ะ"

"พูดอย่างนั้นได้ยังไงมีอะไรที่ฉันไม่ไว้ใจล่ะมีอย่างเดียวที่ฉันไม่ไว้ใจคือกลัวว่าจะดูแลเธอไม่ดีพอเดี๋ยวแม่เธอจะปวดใจนะสิ"

"ไม่เป็นไรค่ะ"ดราณียิ้มๆ"หนูโตขนาดนี้แล้วดูแลตัวเองได้ค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ดี"เหมือนหล่อนกำลังรอคำพูดของเธอประโยคนี้อยู่พอดีพูดต่อว่า"ฉันกับอาเขยเธอปกติไปทำงานก็ยุ่งมากพออยู่แล้วไหนต้องไปเยี่ยมพ่อเธอที่โรงพยาบาลอีกถ้ามีตรงไหนขาดตกบกพร่องก็อย่าถือสาเลยนะ"

"ไม่หรอกคะ"ดราณีรู้ความหมายของคำพูดอาสาวแต่ก็รู้ว่าตัวเธออยู่ในฐานะผู้น้อยตั้งแต่ต้นจนจบพูดอย่างมีมารยาทไม่แสดงออกถึงความไม่พอใจเลยสักนิด

แม้ว่าในใจเธอจะรู้สึกอึดอัดไม่น้อย

เมื่อก่อนตอนที่ลูกสาวของเธอมีเรื่องต้องมาที่เมืองBครอบครัวเธอก็ดูแลเป็นอย่างดีตอนนี้เธอแค่มาขอพักแรมกลับพูดประชดซะมากมาย

แต่ล่ะคนไม่เหมือนกันจริงๆ

คุยกันสักพักหนึ่งอาสาวพาเธอไปที่ห้องพัก

ดราณีเอามาเพียงของใช้จำเป็นเก็บของเข้าที่อย่างว่องไวเลยเอาผ้าคลุมเตียงเก่าไปซักด้วย

หลังจากเห็นท่าทางของเธออาเขยก็อดชมไม่ได้"เป็นเด็กดีเชื่อฟังผู้ใหญ่จริงๆ"

อาสาวรีบเอาศอกกระทุ้งสีข้างของเขาส่งสัญญาณไม่ให้เขาพูดมาก

ดราณีทำเป็นมองไม่เห็นมีสมาธิกับเรื่องที่กำลังทำอยู่ที่จริงในใจเธอรู้สึกหดหู่อยู่นิดๆพอทำงานเสร็จกลับมาที่ห้องนอนมองเห็นข้อความที่ชนัยส่งมาให้เธอความหดหู่ที่มีก็มลายหายไปพลัน

ความรู้สึกที่ถูกรังเกียจที่อยู่ต่อหน้าเมื่อสักครู่กลายเป็นเจ้าหญิงที่ถูกทะนุถนอมความรู้สึกนี้เหมือนเป็นเกาะกำแพงที่ล้อมรอบตัวเธอปิดกั้นความเสียใจทุกอย่างจากภายนอกไม่สามารถเข้ามาถึงตัวเธอได้

ชายคนนั้นทำให้เธอเข้มแข็งขึ้นและสงบเยือกเย็นขึ้น

ไม่ใช่ดราณีคนเก่าที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายประคองศักดิ์ศรีอยู่ไปวันๆกลายเป็นดราณีที่มีความกล้าหาญเผชิญกับอุปสรรคทุกอย่างที่เข้ามา

ความรักที่ดีงามคือการเติบโตไปด้วยกันดราณีรู้สึกขอบคุณเขามากในชีวิตที่ราบเรียบที่ไม่โลดโผนชีวิตที่ลำบากเหมือนอยู่ใต้น้ำใต้ไฟลึกเธอรู้จักกับชนัย

เขามักจะพูดเสมอว่าเธอเปรียบดังแสงสว่างและสีสันในชีวิตที่มืดมนของเขาแต่เขาไม่รู้ว่าสำหรับเธอเขาก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน

——

ร่างกายของทยุติเริ่มแข็งแรงขึ้นช้าๆรักษาตัวที่โรงพยาบาลมาเกือบครึ่งเดือนผลตรวจร่างกายคือเขาสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว