ตอนที่738คืนก่อนพายุโหมกระหน่ำ

ตอนที่738คืนก่อนพายุโหมกระหน่ำ

ตั้งแต่ที่ทยุติมาถึงเมืองJก็เป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนไม่เพียงแต่เธอแต่ทุกคนก็พลอยลำบากไปด้วย

ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมาดราณีได้พบกับชนัยทุกวันแต่ส่วนใหญ่เวลาที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันก็เพียงชั่วครู่พบกันแปบเดี๋ยวก็ต้องแยกย้าย

ตอนนี้ทยุติสามารถกลับบ้านได้ในที่สุดเธอก็มีพอจะมีเวลาส่วนตัวบ้าง

เมื่อดราณีกลับไปที่โรงพยาบาลเพื่อเก็บข้าวของของเธอนั้นเสนานีก็โทรมาหา"ดราณีตอนนี้ลูกอยู่ที่ห้องพักคนไข้หรือยัง?"

"อยู่ค่ะยังเก็บของไม่เสร็จเลย"ดราณีพูดพลางคว้าแก้วน้ำที่วางบนโต๊ะยัดใส่กระเป๋าถือ

"ลูกเปิดลิ้นชักข้างในมีบัตรเอทีเอ็มอยู่ใต้หนังสือ"

"บัตรเอทีเอ็ม?"ดราณีขมวดคิ้วเล็กน้อยเธอทำตามที่เสนานีบอกพบบัตรเอทีเอ็มสีน้ำเงินใต้หนังสือเล่มนั้น"นี่คือ..."

"นั้นเป็นเงินที่แม่กับพ่อเก็บหอมรอมริบไว้ข้างในบัตรมีเงินอยู่ประมาณเจ็ดหมื่นแม่รู้ว่าเงินแค่นี้คืนให้คุณชนัยค่าโรงพยาบาลยังไม่พอแต่ตอนนี้เราหาได้เพียงแค่นี้ส่วนที่เหลือพ่อกับแม่จะรีบหาเงินคืนให้เขาโดยเร็ว"เสนานีจงใจเพิ่งจะบอกเรื่องนี้กับเธอ

เธอรู้ว่าถ้าเธอพูดต่อหน้าดราณีก็จะโน้มน้าวพวกเขาอีกไม่ต้องรีบร้อนเงินเดี๋ยวค่อยคืนก็ได้ประโยคประมาณนี้

อย่างไรก็ตามในฐานะพ่อแม่ของเธอเสนานีและทยุติไม่ต้องการให้เรื่องของพวกเขาทำให้เธอตกอยู่ในที่นั่งลำบากสู้หน้าคนอื่นไม่ได้

ยังไงก็เป็นแม่ลูกกันเสนานีคิดอะไรดราณีก็ชัดเจนน้ำตาคลอเบ้าทันใด"แม่คะไม่จำเป็นต้องรีบร้อนคืนเงินขนาดนี้พ่อเพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลจะกินจะดื่มก็ต้องใช้เงินแม่ก็..."

"ไม่เป็นไร!แม่กับพ่ออยู่ด้วยกันมานานจะพูดยังไงแม่ก็ไม่ให้พ่อเขาลำบากหรอกแม่คิดไว้แล้วลูกเอาเงินส่วนนี้ไปคืนคุณชนัยก่อนอย่าชักช้ารู้ไหมลูก?"เสนานีพูดย้ำกลัวว่าเธอจะไม่ทำตามที่สั่ง

ดราณีได้แต่รับปาก"หนูรู้แล้วค่ะอีกสองวันหนูจะโอนเงินเข้าบัญชีของช……คุณชนัย"

เธอเกือบจะหลุดปากพูดชื่อของเขาเฉยๆ

โชคดีที่หยุดไว้ทันไม่อย่างนั้นไม่รู้ว่าเสนานีจะคิดเกินเลยไปไหนอีก

"ลูกอยู่ข้างนอกคนเดียวต้องดูแลตัวเองดีๆนะแม่กับพ่อกลับมาบ้านลูกก็พักผ่อนเยอะๆไม่ต้องรีบไปทำงานพิเศษ"

"หนูรู้แล้วคะแม่"

หลังจากวางสายดราณีนั่งลงบนขอบเตียงคนไข้ก้มมองดูบัตรเอทีเอ็มในมือมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

สิ่งที่เธอไม่อยากให้เกิดมากที่สุดคือครอบครัวมีปัญหาเรื่องเงินแต่ตอนนี้เธอยังเรียนอยู่และกำลังต้องใช้เงินมาก

ถ้าเธอต้องการหาเงินก็ต้องไปรับจ้างทำงานพิเศษจนบางครั้งต้องรับงานทีละหลายๆงานงานที่ต้องใช้ความสามารถมากๆเธอก็ทำไม่ได้ก็เลยต้องหางานที่ไม่ต้องใช้ความสามารถมากค่อยๆหาเงินประทังชีวิตไป

เงินที่เธอเก็บหอมรอมริบอันน้อยนิดเมื่ออยู่ต่อหน้าโรคร้ายก็เหมือนขว้างหินลงมหาสมุทรชั่งเล็กน้อยเหลือเกิน

ตอนนี้เธอรู้ว่าเพราะอะไรเสนานีถึงอยากจะคืนเงินชนัยไวๆทำให้เธอทำใจไม่ได้

อยากจะบอกพ่อแม่ของเธอเหลือเกินชนัยเป็นแฟนของเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรแอบแฝงและไม่ใช่เพราะเงินหรือมีปัจจัยภายนอกอะไรพวกเขาชอบพอกันถึงได้คบกัน

แต่พูดไม่ได้

เสนานีและทยุติเป็นคนหัวโบราณเพราะเธอรู้อย่างนี้ก็เลยได้แต่ปิดบังไว้ก่อน

ช่วงบ่ายวันนั้นดราณีไปที่ธนาคารเธอมีหมายเลขบัญชีของชนัยก็เลยโอนเงินได้เลย

หลังจากมีข้อความแจ้งว่าโอนเงินสำเร็จชนัยก็โทรหาเธอ

เธอรับโทรศัพท์แนบไว้ที่หูถามเขาอย่างไม่อ้อมค้อมพูดว่า"คุณได้รับแล้วหรือยัง?"

"เงินนี่ที่บ้านเธอรีบคืนมาให้ฉันเหรอ?"