ตอนที่739ฉันไม่เห็นด้วยที่เธอทั้งสองคบกัน

ตอนที่739ฉันไม่เห็นด้วยที่เธอทั้งสองคบกัน

ดราณีนอนหลับตั้งแต่บ่ายจนถึงเย็นรอเธอลืมตาขึ้นมาท้องฟ้าที่อยู่นอกหน้าต่างก็มืดแล้วเธอยันร่างให้ลุกขึ้นนั่งยังรู้สึกหัวมึนๆ

มองไปรอบๆเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตัวเองอยู่ที่วิลล่าของชนัย

ไม่ได้นอนหลับสบายขนานนี้มานานมากตอนนี้รู้สึกว่าร่างกายผ่อนคลายขึ้นมากเธอหยิบโทรศัพท์มือถือมาดูเวลาห้าโมงครึ่งยังไม่ถึงเวลาเลิกงานของเขา

ดราณีคอแห้งลุกขึ้นเปิดประตูจะลงไปชั้นล่างดื่มน้ำสักแก้ว

สวมรองเท้าใส่ในบ้านเดินไปที่ห้องรับแขกมองเห็นมุมหนึ่งที่วางเครื่องทำน้ำดื่มกำลังสังเกตว่าน้ำอุ่นกดตรงไหนทันใดนั้นออดประตูก็ดังขึ้น

เธอชะงักไปครู่หนึ่งมือที่ถือแก้วอยู่ชะงักตามเวลาแบบนี้...จะมีใครมากันนะ?

ดราณีตกใจจนลืมหายใจค่อยๆย่องเดินไปที่ประตูมองผ่านตาแมวดูว่าใครมากดออด

ชายชราในชุดเสื้อคลุมสีดำอยู่ท่ามกลางบอดี้การ์ดสูงใหญ่ผมของชายชราเป็นสีดอกเลาในมือถือไม้เท้าทำจากไม้มะฮอกกานีตอนนี้เขากำลังรออยู่ที่หน้าประตูบ้าน

ดราณีกลืนน้ำลายคนแปลกหน้าพวกนั้นทำให้เธอกังวลเคยมาอยู่บ้านชนัยหลายครั้งยังไม่เคยเห็นคนอื่นมาที่นี่

เขาอยู่คนเดียวมาตลอดนอกจากมีเชฟหรือคนทำคนทำความสะอาดมาเท่านั้น

คนที่รู้ตำแหน่งบ้านของชนัยอีกอย่างคือเขาเปิดประตูใหญ่หน้าสวนได้จะต้องเป็นคนที่ชนัยใกล้ชิดมาก

หรือจะเป็นญาติผู้ใหญ่ของเขา?

เมื่อคิดดังนี้ดราณีรู้สึกตื่นเต้นมากกว่าเดิมเธอมองชุดนอนที่เธอใส่อยู่แม้ว่าจะเป็นชุดแขนยาวกระโปรงยาวแต่จะให้รับแขกในสภาพนี้มันจะดู……น่าเกียจเกินไป

ในขณะที่ดราณีกำลังคิดว่าจะขึ้นไปชั้นบนเปลี่ยนเสื้อผ้ามาใหม่ไหมนั้นเสียงออดประตูก็ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆฟังออกว่าคนที่รออยู่ด้านนอกเริ่มจะทนรอไม่ไหวแล้ว

ไม่มีเวลาให้เลือกเธอได้แต่เปิดประตูให้แขกก่อน

ชายชราที่มีอายุกว่าครึ่งคนมีอำนาจที่น่ายำเกรงแค่เขายืนมองเธอก็ทำให้เธอทำตัวไม่ถูก

"สะสวัสดีคะคุณมาหาชนัยเหรอคะ?"ดราณีโค้งตัวคำนับพูดกับอีกฝ่ายอย่างสุภาพ

"ฉันไม่ได้มาหาเขา"ชายชราพูดออกมาเบาๆเสียงมีอำนาจของเขาทำให้คนที่คุยด้วยแทบจะก้มลงกราบ

"ถ้าอย่างนั้นคุณมาหาใครคะ?"

"ฉันมาหาเธอ"

มาหาเธอหรอ?!

ดราณีตกใจเหลือบมองฝ่ายตรงข้ามแววตาที่ชราภาพคู่นั้นความกดดันจากสีหน้าอันราบเรียบนั้นทำให้เธอต้องหลบสายตา

"ถ้าอย่างนั้นเชิญคุณเข้ามาก่อน!"

ชายชราสังเกตเธออย่างเงียบๆเห็นเธอใส่ชุดนอนก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรท่าทางเงียบสงบเย็นชาความมีอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทำให้ดราณีแทบจะยกหัวไม่ขึ้น

น่ากลัวจริงๆ

แค่นั่งเฉยๆก็รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลเทียบกับคนแก่ธรรมดาทั่วไปอย่างกับฟ้ากับเหว

"เดี๋ยวหนูจะไปชงน้ำชามาให้นะคะ..."ดราณีพูดพลางกำลังหันจะไปหยิบชุดชงชาที่ห้องครัว