ตอนที่740จะไม่จากเขาไป

ตอนที่740จะไม่จากเขาไป

ดราณีกำลังจะหมดหนทางไม่มีคนช่วยพอเห็นชนัยก็เหมือนได้เห็นญาติสนิทน้ำตาคลอเบ้า

แม้ว่าเธอจะแสดงความเข้มเข็งต่อหน้าคุณปู่ยังไงเห็นคนที่ใกล้ชิดเธอที่สุดทำให้เธอทนต่อไปไม่ไหว

ชนัยถือกล่องสีชมพูลายเงินอยู่ในมือมีโลโก้ของร้านเค้กที่ซื้อมาตอนแรกตั้งใจจะซื้อมาให้ดราณีแต่ไม่คิดว่ากลับมาจะได้เจอภาพตรงหน้าแบบนี้

ตอนที่กวาดสายตาไปที่ชายชราแววตาที่อบอุ่นเลือนหายไปเหลือแต่ความระแวงและเย็นชา

เขาวางกล่องเค้กไว้บนตู้ตรงทางเข้ารองเท้ายังไม่ทันได้เปลี่ยนรีบเดินไปที่ห้องรับแขกทันที

ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ขึ้นก็ยิ่งเห็นว่าเธอกำลังน้ำตาคลอเบ้าชนัยขมวดคิ้วรีบเดินไปบังเธอไว้"ฉันโทรหาเธอแต่เธอไม่รับสายคิดว่าเธอยังไม่ตื่นไม่เป็นไรแล้ว..."

ระหว่างทางกลับมาชนัยโทรหาเธอครั้งหนึ่งไม่มีใครรับกลัวว่าจะรบกวนเวลาพักผ่อนของเธอตอนที่เขาโทรมานั้นเองดราณีกำลังคุยกับคุณปู่ของเขาอยู่

เห็นพวกเขาคุยกันเป็นห่วงกันก็เริ่มไม่พอใจชายชรากระแอมขึ้นมา"แกมาแล้วก็ดีมานั่งคุยกันแก้ไขเรื่องนี้ให้เสร็จๆไป"

"ผมไม่มีอะไรต้องแก้ไข"ชนัยหันกลับไปท่าทีเย็นชาเหมือนมีน้ำแข็งมาปกคุมรังสีอำมหิตแผ่ซ่านจากตัวเขา"ใครบอกให้ปู่มา"

ได้ยินแบบนั้นชายชราพูดเสียงต่ำ"ที่ฉันมาต้องได้รับอนุญาตจากแกด้วยเหรอ?"

ชนัยไม่ยอมถอยท่าทางแข็งขัน"นี่เป็นบ้านของผมไม่ใช่เขตแดนของปู่"

ดราณีฟังบทสนทนาระหว่างหลานชายกับปู่คนเป็นปู่ก็ไม่ยอมคนเป็นหลานยิ่งไม่ยอมเข้าไปใหญ่ฟังยังไงก็ไม่เหมือนคนในครอบครัวที่รักกัน

เธออดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพรำหรือว่าเป็นเพราะเธอถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

"นี่ชนัยแกยังมีหน้ามาพูดกับฉันอย่างนี้อีกเหรอ?"ชายชราทนไม่ไหวถามเสียงต่ำ

ดราณีตกใจตัวสั่นหลบอยู่หลังชนัยอยากให้คนในที่นั้นมองไม่เห็นเธอ

ชนัยจับมือเธอกระชับยิ่งขึ้นให้พลังความกล้ากับเธออย่างเงียบๆสายตาจ้องมองไปที่ชายชราอย่างไม่กระพริบตา"ผมเคยพูดว่าปู่จะปฏิบัติต่อผมยังไงให้ผมทำอะไรผมไม่เคยขัดแต่ว่าอย่ามายุ่งกับคนของผม"

"ฮึ!"ชายชราหัวเราะเยาะ"แกจะคบเพื่อนยังไงฉันเคยไปแทรกแซงด้วยเหรอ?เรื่องก่อนหน้านี้ฉันไม่อยากพูดแต่แกควรมีขอบเขตบ้าง!"

ก่อนหน้านี้ชายชราไม่เคยสนใจเพราะรู้ว่าสิ่งที่เขาทำอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้แต่ตอนนี้ท่าทีที่เขาแสดงออกที่อยากจะปกป้องผู้หญิงคนนั้นทำให้ชายชรารู้สึกถึงวิกฤต

ความสัมพันธ์ที่ห้ความสำคัญมากเกินไปมันจะกลายเป็นจุดอ่อนเมื่อศัตรูรู้จุดอ่อนนี้มันจะเป็นดาบย้อนมาทำร้ายตัวเขาเองเพราะแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มต้น

"เรื่องความสัมพันธ์ของผมกับใครก็ตามปู่ไม่มีสิทธ์มาก้าวก่าย"คำพูดทุกคำของชนัยชัดเจนและแน่วแน่ไม่มีท่าทางผ่อนปรนเลยสักนิด"ตอนนี้รีบพาคนของปู่ออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้"

ชายชราลุกขึ้นเดินถือไม้เท้าไปยืนอยู่ตรงหน้าของเขาสายตากวาดไปที่ดราณีที่หลบอยู่ด้านหลังหรี่ตามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า"ชนัยแกก็รู้ว่าฉันคิดยังไงฉันมาหาแกที่นี่ได้พรุ่งนี้ฉันก็มาหาดราณีใหม่ได้เหมือนกันแม้ว่าแกไม่กลัวว่าตัวเองจะมีปัญหาแต่แกก็ควรคิดแทนเธอบ้าง"

ดราณีรู้สึกชัดว่ามือของเขาที่กุมมือเธอไว้อยู่บีบแน่นขึ้นแรงบีบนั้นทำให้เธอรู้สึกเจ็บ

หลานและปู่จ้องตากันไม่กระพริบและไม่พูดอะไรชายชราไม่สูงเท่าชนัยเพราะอยู่มานานผิวหน้าก็เหี่ยวย่นแต่ท่าทางของเขาไม่ชราตามอายุเลยสักนิดยังคงมีอำนาจน่าเกรงขาม

ดราณีรู้สึกเสมอว่าท่าทางของชนัยดูมีอำนาจจนทำให้คนหวาดกลัวเธอสงสัยมาตลอดอะไรที่ทำให้เขามีบุคลิกที่มีอำนาจและแข็งแกร่งขนาดนั้น