แต่กว่าเขาจะได้สติกลับมาก็สายเกินไปเสียแล้ว ผิวน้ำแข็งที่อยู่ใต้เท้าของกงซุนจ่างเย่เกิดเสียง ‘แกรก’ ดังขึ้น ตามมาด้วยรอยแตกร้าวที่ทอดเป็นทางยาว
“เกิดอะไรขึ้น?”
เขาที่เมื่อครู่ทำตัวหยิ่งยโสมาก จู่ ๆ ก็ตัวแข็งทื่อคล้ายกับก้อนหินไปโดยปริยาย ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ
เขากลัวว่าผิวน้ำแข็งจะแยกจากกันโดยสมบูรณ์ ทำให้เขาร่วงตกลงไป
“แกรก แกรก....”
เขายังคงวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ผิวน้ำแข็งเริ่มแตกร้าวอีกครั้ง กงซุนจ่างเย่ตกใจจนเกือบจะร้องไห้ ในเสี้ยววินาทีที่แผ่นน้ำแข็งกำลังจะแยกออกจากกันนั้น กู้หว่านเยว่ก็ได้ตะโกนด้วยเจตนามุ่งร้าย
“หากข้าเป็นท่าน ข้าจะยืนนิ่ง ๆ ไม่ขยับ!”
“ยืนนิ่งไม่ขยับอย่างนั้นหรือ?”
กงซุนจ่างเย่หยุดวิ่งด้วยความตื่นตระหนก ผลปรากฏว่าผิวน้ำแข็งผืนนี้หยุดแตกร้าวในทันที แต่เขาไม่สามารถขยับตัวได้
“แล้วตอนนี้ต้องทำอย่างไร?”
เขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองทรมานเช่นนี้มาก่อน
“ไม่รู้สิ”
กู้หว่านเยว่ยกมือแสดงท่าทีอย่างจนปัญญา พลางกล่าวด้วยสีหน้าไร้เดียงสาว่า “ใครใช้ให้ท่านกระโดดโลดเต้นจนทำให้ผิวน้ำแตกเล่า ไม่เช่นนั้นท่านก็ต้องยืนอยู่ที่นี่ตลอด รอจนกว่าน้ำจะแข็งตัวเป็นน้ำแข็งอีกครั้ง”
แบบนั้นเขาไม่แข็งตายหรือ?
ก็ต้องยอมรับ นอกจากจะยืนนิ่ง ๆ อยู่ตรงนี้ เขาก็ไม่มีทางอื่นแล้ว
เมื่อเห็นทุกคนพากันล้อมเข้ามา ตัวเขาก็เริ่มแปลกใจ เวลานี้กงซุนจ่างเย่อยากจะฆ่าตัวตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด เพราะเขากำลังยืนขาเดียว!
“ตกลงเจ้าหาทางช่วยข้าได้หรือไม่?!”
บรรดาลูกน้องของเขาต่างไม่กล้ารุดขึ้นหน้าสักคนเดียว เพราะกลัวว่าหากก้าวไปบนผิวน้ำแข็งจะทำให้เขาตายเร็วขึ้น
กู้หว่านเยว่คลี่ยิ้มด้วยความสงสัย “นี่คือวิธีขอความช่วยเหลือของท่านหรือ?”
“ข้า....”
ขายหน้ายิ่งนัก กงซุนจ่างเย่คิดเสมอว่าชีวิตนี้เขาจะไม่เสียหน้าให้กับใครทั้งนั้น เดิมทีเขาอยากช่วยมู่หรงอวี้สั่งสอนกู้หว่านเยว่ แต่ก็คาดไม่ถึงว่าเขาจะติดกับของนางเสียได้
หากบอกว่าการแตกตัวของน้ำแข็งไม่เกี่ยวข้องกับนาง ต่อให้ต้องตายเขาก็ไม่มีทางเชื่อ!
เมื่อได้ยินว่าต้องคลานออกมา เขาก็รีบปฏิเสธทันที แต่หลังจากที่ลองทำดูสองสามครั้ง ก็พบว่าผิวน้ำแข็งไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด เขาจึงยอมเชื่อใจอีกครั้ง
ศักดิ์ศรีก็ต้องรักษา ชีวิตก็สำคัญ!
“เรารีบไปกันเถอะ”
กู้หว่านเยว่ขยิบตาส่งสัญญาณให้ซูจิ่นเอ๋อร์และคนอื่น ๆ พวกเขารีบกระโดดขึ้นเกวียน และมุ่งตรงไปอีกด้าน
ความสนใจของทุกคนหยุดอยู่ที่กงซุนจ่างเย่เป็นตาเดียว เมื่อเขาได้สติกลับมา กู้หว่านเยว่และคนอื่นก็หนีไปหมดแล้ว
“คุณชาย พวกเขาหนีไปแล้ว....”
คนขับม้าเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่สิ่งที่ตอบแทนเขาคือฝ่ามือพิฆาตของกงซุนจ่างเย่
“พวกเรายังต้องตามไปอีกหรือ?”
ตาม? ไม่ตามแน่นอน กงซุนจ่างเย่หนาวเหน็บจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ร่างทั้งร่างเกือบถูกแช่แข็ง คิดแค่ว่าอยากเข้าไปซุกตัวให้อุ่นอยู่ในโรงเตี๊ยมที่ไหนสักแห่ง
แต่ทว่า เมื่อครู่กู้หว่านเยว่ช่วยเขาใช่หรือไม่?

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ชายาแพทย์พลิกชะตา
ใช้บัตรเติมเงินเอไอเอสไม่ได้เหรอคะ...
เติมเงินด้วยบัตรเติมเงินเอไอเอสไม่ได้เหรอคะ...