ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 198

โอ๊ย น่าโมโหชะมัด! พวกเจ้าสองคนกำลังพลอดรักกันต่อหน้าคนแก่อย่างข้า!”

ปรมาจารย์แพทย์ที่อยู่ไม่ไกลร้องโอดครวญอย่างไม่สบอารมณ์ สางเคราหงอกขาวของตัวเองเจ็บปวดใจ

เคราหงอกขาวที่เขาได้ทะนุถนอมมานานแสนนาน สกปรกไปหมดจากการวิ่งหนี!

“ปรมาจารย์แพทย์ เรื่องพิษเย็น ข้าจะมาหาหารือกับท่านวันหลัง”

กู้หว่านเยว่ชั่งน้ำหนักเน่ยตันภายในมือ วางแผนที่จะกลับไปช่วยเหลือผู้คนที่โรงเตี๊ยมก่อน ค่อยมาคิดบัญชีกับปรมาจารย์แพทย์อีกครั้ง

ปรมาจารย์แพทย์ย่อมไม่ยอมปล่อยให้นางจากไปอยู่แล้ว

บัญชีแค้นของลั่วยางก็ยังไม่ชำระ เคราที่เขาพากเพียรบำรุงรักษามาก็สกปรกถึงเพียงนี้ มันทำให้เขาโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง

“คิดจะไปหรือ ไม่มีทาง”

ปรมาจารย์แพทย์รีบเดินมาถึงด้านหลังของทั้งสอง พลางหัวเราะคิกคัก “รู้ไหมว่าทำไมข้าถึงยืนอยู่ข้างหลังคนอื่นเสมอ?

เพราะมันให้ความรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น สะดวกมากขึ้นในการวางยาพิษผู้คน”

ว่าแล้วเขาก็หายใจใส่กู้หว่านเยว่

ในลมหายใจนั้นมีผงแป้งผสมอยู่ด้วย

“ผงหอมดูดวิญญาณ!”

กู้หว่านเยว่กลั้นหายใจ ผงหอมดูดวิญญาณเป็นยาหลอนประสาท ปรมาจารย์แพทย์ผู้นี้เลวทรามจริง ๆ

ระหว่างทางที่มา นางได้กินยาถอนพิษไว้ล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นผงหอมดูดวิญญาณจึงใช้ไม่ได้กับพวกนาง

แต่เมื่อได้กลิ่นนั้น กู้หว่านเยว่ก็เปลี่ยนใจ นางสบตากับซูจิ่งสิง ทั้งสองแกล้งทำเป็นสลบไสลลงบนพื้นอย่างรู้ใจกัน

หลังจากนั้นไม่นาน กู้หว่านเยว่ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

“ปรมาจารย์แพทย์ ให้ข้าน้อยพาพวกเขากลับไปพบท่านอ๋อง”

นั่นไม่ใช่เสียงของหลู่ซื่อที่อยู่ข้างกายมู่หรงอวี้หรอกหรือ

ดี! กู้หว่านเยว่พอจะรู้คร่าว ๆ แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น จึงอดกลั้นไม่ขยับเขยื้อน ปล่อยให้หลู่ซื่อพาตัวเองขึ้นรถม้าไป

ปรมาจารย์แพทย์ที่อยู่อีกด้านหนึ่งยังรู้สึกปวดใจกับเคราสีขาวของตัวเอง ด่าทอไม่หยุด

รถม้าเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว ซูจิ่งสิงเกี่ยวฝ่ามือของนางไว้อย่างแผ่วเบา เพื่อยืนยันว่านางปลอดภัยหรือไม่

“หวายหนานอ๋อง ข้าไม่ใช่สมุนของท่าน นี่คือการแก้แค้นให้ยางเอ๋อร์”

มู่หรงอวี้ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ แต่เมื่อนึกถึงความเก่งกาจของปรมาจารย์แพทย์ ก็ยังคงแสดงสีหน้าโศกเศร้าออกมา

“มันเป็นความผิดของข้าทั้งหมดที่ไม่ปกป้องลั่วยางให้ดี ให้นางไปก่อกวนมืออำมหิตของกู้หว่านเยว่...”

“พอที ๆ”

ปรมาจารย์แพทย์ขัดจังหวะการปลุกอารมณ์ของเขาด้วยความหงุดหงิด

“ข้าพาคนมาแล้ว แต่ตอนนี้ข้าต้องไปจัดการเคราให้เรียบร้อยก่อน สองคนนี้จะถูกส่งมอบให้หวายหนานอ๋อง ก่อนฟ้ามืดข้าอยากเห็นศพของพวกเขา”

เดิมทีมู่หรงอวี้บอกกับปรมาจารย์แพทย์ว่า ลั่วยางไปหารือเรื่องทักษะการแพทย์กับกู้หว่านเยว่ แต่กลับถูกกู้หว่านเยว่ฆ่าตาย ทิ้งไว้เพียงจดหมายเลือดฉบับหนึ่ง

เพื่อล้างแค้นให้ลูกศิษย์ของตัวเอง ปรมาจารย์แพทย์จึงลงจากเขาด้วยตัวเอง

ไม่เพียงแต่คลายพิษจากขาทั้งสองของมู่หรงอวี้เท่านั้น แต่ยังรับปากว่าจะจัดการกับกู้หว่านเยว่อีกด้วย

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ปรมาจารย์แพทย์ก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเช่นกัน