ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 203

“นางอยู่ที่ใด?”

มู่หรงอวี้รีบหันหน้ามาในทันใด คล้ายไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อยว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกับฟู่เยียนหราน

“อยู่ภายในเมืองชิงหนิว ข้าพบนางเพคะ”

“ตาม จับนางกลับมา!”

มู่หรงอวี้เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันออกคำสั่ง คนใกล้เสียสติเต็มที

เหมือนกับครั้งก่อน ของทั้งหมดภายในจวนถูกขนไปจนเกลี้ยง บัดนี้แม้แต่เงินเหมาเดียวเขาก็ไม่มี ทนมากเพียงพอแล้ว!

อำมหิตยิ่งกว่าโจร!

“ผู้น้อยจะไปเดี๋ยวนี้เลย” หลู่ซื่อรีบพาคนไล่ตามไป

ฟู่เยียนหรานประคองมู่หรงอวี้ไว้ เช็ดรอยเลือดที่มุมปากให้เขาอย่างปวดใจ เอ่ยปากเกลี้ยกล่อม

“ท่านอ๋องอย่ามีโทสะเพราะกู้หว่านเยว่เลย ท่านมีฐานะสูงศักดิ์ โมโหคนต่ำต้อยพรรค์นี้ร่างกายมิอาจทนไหว”

“อืม”

มู่หรงอวี้หลับตาทั้งสองข้าง สีหน้านุ่มนวลขึ้นไม่น้อย แต่อารมณ์ยังคุกรุ่น

เขาไม่เข้าใจ หลังได้พบกู้หว่านเยว่ เหตุใดเขาดวงซวยเพียงนี้เล่า?

“เหตุใดเจ้ารู้ว่าข้าอยู่ที่นี่?”

มู่หรงอวี้หันมองฟู่เยียนหรานอย่างกะทันหัน เอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์

เขาตัดสินใจเข้าหาบุตรีของหนานหยางอ๋อง เพื่อดึงหนานหยางอ๋องเป็นพรรคพวก เก็บฟู่เยียนหรานไว้ข้างกาย อาจขวางทางได้

“ข้าเดินหาท่านตลอดทาง”

เอ่ยถึงเรื่องนี้ฟู่เยียนหรานก็เศร้าหมอง จู่ๆ ก็พบว่าสายตายามมู่หรงอวี้มองนางแฝงไอเย็น

“เด็กดี หาชายที่ดีสักคนแต่งงานเถอะ”

มู่หรงอี้อยากมอบเงินให้นางหนึ่งถุง พบว่าบนตัวไม่มีเงิน...

“ไม่ได้!”

ฟู่เยียนหรานไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดมู่หรงอวี้จึงรู้ฐานะของตน นางรู้เพียงตนเองหนีการแต่งงานมา เป็นไปได้มากว่าอาจทำให้บิดาโกรธเกรี้ยว

“ท่านอ๋อง อันที่จริง ข้าหนีการแต่งงานออกมา หากกลับไปพบบิดาเช่นนี้ น่ากลัวว่าบิดาต้องฆ่าข้า...”

เดิมทีฟู่เยียนหรานต้องการหากิ่งสูงเป็นที่พึ่ง ไม่คาดคิดว่าต้องกลับไป

มู่หรงอวี้ถึงรู้ว่าที่แท้ฟู่เยียนหรานหนีการแต่งงานออกมา กระนั้นเขาไม่ใส่ใจ ในสายตาของเขา หนานหยางอ๋องมีลูกสาวเพียงคนเดียว จะต้องไม่ทำอันใดนางเป็นแน่

“เจ้าอย่ากลัวไปเลย ข้าจะช่วยพูดกับหนานหยางอ๋องดีๆ ก็พูดว่าเจ้าถูกโจรลักพาตัวออกมา แต่ข้าช่วยเจ้าไว้แล้ว เป็นเช่นไร? เช่นนี้หนานหยางอ๋องก็ไม่ตำหนิเจ้าแล้ว”

“ท่านอ๋อง ท่านฉลาดจริงๆ เหตุใดข้าคิดไม่ได้...”

กู้หว่านเยว่เที่ยวเล่นภายในเมืองพักหนึ่ง จากนั้นจูงมือซูจิ่งสิงเตรียมกลับโรงเตี๊ยม

ปรากฏว่าเพิ่งออกจากตลาด ก็มองเห็นเงาคนสายหนึ่งบินออกมาจากภายในตรอกเล็ก จากนั้นอันธพาลสามถึงห้าคนก็กดเด็กหนุ่มไว้บนพื้นอย่างแรง

“คุณชาย ขออภัยพวกเราก็ได้รับคำสั่งจากฮูหยิน ไม่สามารถปล่อยให้ท่านมีชีวิตกลับไปเจดีย์หนิงกู่ได้