แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะสมที่จะพาเมี่ยชิงหว่านเข้าไปแนะนำตัวกับครอบครัวแล้ว กู้หว่านเยว่พูดได้เพียงว่า
“ข้าจะพาเจ้ากลับไปก่อน”
ทั้งสองกลับมาถึงหอนอนรวม เมี่ยชิงหว่านทักทายคำหนึ่งแล้วไปเก็บข้าวของ ซูจิ่งสิงเห็นสีหน้าไม่ยินดีของพวกนาง ก็รู้แล้วว่าหนนี้ไม่ราบรื่น
“ผิดพลาดหรือ?”
กู้หว่านเยว่ส่ายหัว พลางดึงซูจิ่งสิงไปทางด้านหนึ่ง
“ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ฝ่ายหนานหยางอ๋องหาคุณหนูรองพบแล้ว”
เรื่องนี้ทำให้ซูจิ่งสิงประหลาดใจมากกว่าเกิดความผิดพลาดเสียอีก
จู่ ๆ คุณหนูรองที่หายตัวไปนานกว่าสิบปีก็มาหาถึงหน้าบ้าน ซ้ำยังอยู่ในภูเขาหิมะที่อยู่ห่างไกล แค่คิดก็รู้แล้วว่าไม่ปกติ
“จากที่สมมติฐานของเจ้า ความสัมพันธ์ระหว่างเมี่ยชิงหว่านกับหนานหยางอ๋องมีความเกี่ยวข้องกันแปดถึงเก้าส่วน บนโลกนี้ไม่มีทางมีเรื่องบังเอิญเช่นนั้น คนของหนานหยางอ๋องส่วนใหญ่เป็นพวกจอมปลอม”
กู้หว่านเยว่กล่าวอย่างครุ่นคิด
“ข้ามีวิธีพิสูจน์ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันทางสายเลือดหรือไม่ แต่ว่า ต้องไปหาหนานหยางอ๋องอีกรอบ เพื่อให้ได้เห็นคุณหนูรองนั่น”
...
ทางด้านนี้ หนานหยางอ๋องกำลังนั่งอยู่หน้าเตียง จับมือเด็กสาวนางหนึ่งด้วยความห่วงใย เด็กสาวนางนี้หน้าตาสะสวย เครื่องหน้าดีมาก เพียงแต่หางตาและหางคิ้วยังฉายแววความเอาแต่ใจอยู่บ้าง
เห็นหนานหยางอ๋องมองไปที่ปานรูปดอกท้อบนมือของนาง นางก็น้ำตาไหลพราก
“ท่านพ่อ ในที่สุดลูกก็ได้พบท่านแล้ว หลายปีมานี้ลูกต้องทนทุกข์ทรมานมากมายอยู่ข้างนอก!”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจของหนานหยางอ๋องก็แตกสลาย กอดเด็กสาวไว้น้ำตาไหลอาบแก้ม
“ลูกรัก พ่อไม่ดีเอง พ่อไม่ได้ดูแลเจ้าให้ดี ปล่อยให้เจ้าต้องทนทุกข์อยู่ข้างนอก”
สองพ่อลูกโอบกอดกัน ร้องไห้อย่างเจ็บปวด
เดิมทีสุขภาพของหนานหยางอ๋องนั้นไม่แข็งแรง แต่หลังจากได้พบเด็กสาว สภาพจิตใจก็สดชื่นขึ้นมาก จับมือนางสอบถามนางว่าใช้ชีวิตในหลายปีที่ผ่านมาอย่างไรบ้าง
หนานหยางอ๋องได้ตระเตรียมอาหารไว้ก่อนหน้านี้แล้ว เขายื่นไปตรงหน้าเด็กสาว พลางเอ่ยอย่างอ่อนโยนเป็นกันเอง
“เจ้าค่อย ๆ กิน ไม่ต้องรีบร้อนระวังจะสำลักเอา”
“ขอบคุณท่านพ่อ” เด็กสาวดูเหมือนจะหิวมาก คว้าของกินยัดเข้าปากตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย กินไปพูดไป
“ท่านพ่อ สภาพการกินของข้าน่าอายไหม แต่ข้าไม่เคยกินเนื้อเลยตั้งแต่เด็ก ที่แท้เนื้อมันอร่อยถึงเพียงนี้ ฮือ ๆ ๆ ...”
ถึงกับกินไปร้องไห้ไป
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเมื่อหนานหยางอ๋องเห็นภาพนี้ ในใจนั้นรู้สึกผิดแค่ไหน อยากจะควักหัวใจออกมาให้ดูเหลือเกิน
“ลูกสาวสุดที่รักของข้า ต้องร่อนเร่ใช้ชีวิตที่ยากแค้นเช่นนี้อยู่ข้างนอก มันเป็นความผิดของข้าทั้งหมด”
หนานหยางอ๋องทอดถอนใจ อยากจะยกสิ่งที่ดีที่สุดในใต้หล้านี้ทั้งหมดให้กับเด็กสาว
ในขณะที่เด็กสาวก้มหน้าก้มตากินเนื้อ มุมปากก็วาดรอยยิ้มออกมา

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ชายาแพทย์พลิกชะตา
ใช้บัตรเติมเงินเอไอเอสไม่ได้เหรอคะ...
เติมเงินด้วยบัตรเติมเงินเอไอเอสไม่ได้เหรอคะ...