ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 249

“ไม่มีความเป็นไปได้ที่หนานหยางอ๋องจะเป็นบิดาในทางชีววิทยาของฟู่ชิง?

หว่านเยว่ นี่มันหมายความว่ายังไง?”

“ความหมายก็คือระหว่างพวกเขาทั้งสองไม่มีความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมต่อกัน”

“ฟู่ชิงไม่ใช่คุณหนูรองตัวจริง”

กู้หว่านเยว่อธิบาย

การคาดเดาของนางถูกต้อง “คุณหนูรอง” คนนั้นเป็นตัวปลอมดังคาด

แต่กู้หว่านเยว่ก็ยังมีข้อสงสัย “ถึงจะมีหลักฐานที่แน่ชัดแล้ว แต่หนานหยางอ๋องก็กำลังดื่มด่ำอยู่กับความยินดีที่หาตัวธิดาพบ

ถ้าตอนนี้พวกเราไปเปิดโปง ไม่ใช่แค่จะถูกเกลียดชังเท่านั้น

แต่การพาเมี่ยชิงหว่านไปพบครอบครัวด้วย อาจถูกมองว่ามีเจตนาแอบแฝงก็ได้”

ซูจิ่งสิงก็คิดเช่นเดียวกัน “ควรเลื่อนเรื่องการพบครอบครัวออกไปก่อนดีกว่า”

อันที่จริงเขาก็อยู่ที่นั่นไม่ไปไหนอยู่แล้ว

แม้ว่าหนานหยางอ๋องจะได้ยาถอนพิษแล้ว แต่ก็จะไปไหนสักพัก ต้องให้กู้หว่านเยว่ตรวจวินิจฉัยอีกสองครั้งว่ามีพิษตกค้างหรือไม่

กล่าวคือก่อนหน้านั้น พวกเขายังมีโอกาสเปิดโปง “คุณหนูรอง” อยู่

หลังจากหารือกันแล้ว กู้หว่านเยว่ก็โยนผลรายงานเข้าไปในมิติ แล้วเร่งการเดินทางต่อไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังจากเดินไปได้สักพัก ซูจิ่นเอ๋อร์ก็ชี้ไปที่ป่าโกร๋นริมถนนด้วยความประหลาดใจ

“พวกท่านดูสิ นั่นไม่ใช่เสี่ยวอันกับเสี่ยวหรงหรอกหรือ?”

กู้หว่านเยว่หันหน้าไป เห็นหลี่เฉินอันและเสี่ยวหรงที่กำลังสั่นสะท้านท่ามกลางลมหนาวรีบวิ่งเข้ามา ในมือยังถือไก่ฟ้าสองตัวไว้ด้วย

“เอ๊ะ? ดูท่าทางเด็กคนนี้จะคิดได้แล้ว

ซูจิ่นเอ๋อร์เข้าไปต้อนรับ “ข้ายังคิดว่าพวกเจ้าสองคนหนีไปแล้ว ที่แท้ก็ไปจับไก่ฟ้ามาหรอกหรือ!”

หลี่เฉินอันยื่นไก่ฟ้าให้ซูจิ่นเอ๋อร์ก่อน จากนั้นจึงเดินไปหากู้หว่านเยว่ด้วยสีหน้าประหม่า

ก้มหน้างุด ไม่พูดอะไร

กู้หว่านเยว่ไม่สนใจเขา รอจนกระทั่งคณะหยุดพักรับประทานอาหารกลางวัน แล้วค่อยพูดอย่างเฉยชา

แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นนักโทษเนรเทศ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถเป็นศิษย์ของเขาได้

หลี่เฉินอันก็เป็นคนฉลาดคนหนึ่ง รีบคุกเข่าให้ซูจิ่งสิงอย่างไม่ลังเลใด ๆ

“ลูกศิษย์หลี่เฉินอันขอคารวะอาจารย์!”

ซูจิ่งสิงเอ่ยเสียงขรึม “เจ้าลุกขึ้นเถอะ”

เรื่องนี้กู้หว่านเยว่เคยคุยกับเขามาก่อนแล้ว แค่สอนการต่อสู้นิดหน่อย เขาไม่ติดขัดอะไร

“ในเมื่อกลับมาแล้ว ต่อไปก็ตั้งใจเรียนวิชาต่อสู้ให้ดี หากยังไม่มีความมั่นใจห้ามไปแก้แค้น ตัวตนของเจ้าคือเสี่ยวอันเหมือนเดิม”

หลี่เฉินอันรีบพยักหน้า เขายังกลัวซูจิ่งสิงอยู่เล็กน้อย จับชายเสื้ออย่างหวาดระแวง

กู้หว่านเยว่นึกได้อีกเรื่องหนึ่ง “สวีหลานเห็นร่างของเจ้าในเสื้อผ้าสตรีแล้วหรือยัง?”

หลี่เฉินอันส่ายหัว “ไม่ ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยไปหานาง”

กู้หว่านเยว่ได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก หยิบปากกาอำพรางตัวออกมาแต้มรอยแผลฝีดาษสองจุดบนใบหน้าของหลี่เฉินอัน ทาลิปให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด

“ไม่เห็นก็ดีแล้ว ต่อไปเจ้ายังสามารถใช้เสื้อผ้าสตรีอำพรางสายตาพวกเขาได้ บวกกับรอยแผลฝีดาษสองรอยนี้ ก็น่าจะจำไม่ได้แล้ว”