ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 359

เพื่อดูแลกู้หว่านเยว่ที่กำลังตั้งครรภ์ พวกเขาเตรียมรถม้าไว้หนึ่งคัน

ก่อนจากมา กู้หว่านเยว่มอบคำแนะนำในการปลูกผักภายในโรงเรือนให้ซูหรานหร่านฟัง ให้นางและหลี่ฮูหยิน เหยียนฮูหยินรวมถึงคนอื่นพาชาวบ้านหมู่บ้านสือหานมาปลูกผัก

ทุกคนเดินทางตามเส้นทางที่หวังปี้ชี้นำ

ซูจิ่งสิงปูที่นอนหนาๆ ภายในรถม้าเพื่อป้องกันมิให้กู้หว่านเยว่ถูกกระแทก

คนหนึ่งกลุ่มออกเดินทางช่วงกลางวัน กลางคืนพักผ่อนภายในโรงเตี๊ยม ใช้เวลาว่องไวที่สุดมายังลั่วอัน

“ก่อนนี้เจ้าตามหาเบาะแสของจิ่นเอ๋อร์ได้ ครั้งนี้เจ้าสามารถตามหาหนานหยางอ๋องพบได้หรือไม่?” ซูจิ่งสิงเอ่ยถามอย่างกะทันหัน

หากกู้หว่านเยว่สามารถชี้ตำแหน่งของหนานหยางอ๋องได้ เช่นนั้นพวกเขาลงแรงเพียงครึ่งเดียวก็สามารถทำให้สำเร็จได้แล้ว

กู้หว่านเยว่ลองใช้ระบบตรวจค้น “ข้าเคยนำเส้นผมของหนานหยางอ๋องไปตรวจสอบที่หอแห่งโอสถ ดังนั้นระบบจึงมีบันทึกลมหายใจของเขา บัดนี้ทำได้เพียงชี้ตำแหน่งว่าเขาอยู่ที่ลั่วอัน แต่ไม่รู้ว่าที่ใด”

“ดูท่าแล้วยังต้องไปค้นหาด้วยตนเอง”

ซูจิ่งสิงกลับไม่ผิดหวัง ตรงข้ามกันพวกเขาล้วนมาแล้ว

“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าบัดนี้หนานหยางอ๋องยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?”

“ไม่รู้”

กู้หว่านเยว่ส่ายหน้าอีกครั้ง ระบบของนางมีไว้กักตุนสินค้า มีความสามารถต่อการค้นหาสิ่งของ แต่ความสามารถในการช่วยเหลือมิได้ยอดเยี่ยมเพียงนั้น

“ท่านวางใจเถอะ หนานหยางอ๋องมีวาสนา จะต้องยังมีชีวิตอยู่เป็นแน่”

พูดก็พูดเช่นนี้ กู้หว่านเยว่เองก็ไม่มั่นใจ

ในหนังสือหนานหยางอ๋องก็ถูกฟู่เยียนหรานวางยาพิษตายในช่วงเวลานี้

แม้นางเปลี่ยนแปลงจุดจบของหนานหยางอ๋องได้หนึ่งครั้ง แต่นางกังวลต้นฉบับจะทรงพลังมากเกินไป ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความตายของหนานหยางอ๋องได้

หากไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความตายของหนานหยางอ๋องได้ เช่นนั้นซูจิ่งสิงเล่า?

กู้หวานเยว่จับมือซูจิ่งสิงไว้

หวังปี้กลับตกตะลึงไปพักหนึ่ง

พวกเขาต่างพากันหยิบของสำหรับปลอมตัว เพียงครู่เดียวหวังปี้ก็ปลอมตัวเป็นคนขับรถม้าซื่อสัตย์คนหนึ่ง

เมี่ยชิงหว่านปลอมตัวเป็นสาวใช้ ส่วนซูจื่อชิงเป็นบ่าวรับใช้

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงปลอมตัวเป็นสามีภรรยาพ่อค้าที่รักกันมากหนึ่งคู่ เดินทางมาเยี่ยมญาติที่ลั่วอัน

“พวกเจ้าระวังด้วย ได้ยินมาว่าคนที่รับคำสั่งมาจับท่านอ๋องในครั้งนี้เป็นขุนนางคนโปรดของฝ่าบาทชื่อเกาซิ่น คนผู้นี้เจ้าเล่ห์มาก ฝีมือโหดเหี้ยม หากเขาจับพวกเราได้ จะต้องไม่ปล่อยพวกเราไปเป็นแน่”

“วางใจ พวกเราจะระวังให้ดี” ซูจิ่งสิงขมวดคิ้วน้อยๆ พูดไปแล้ว เกาซิ่นและเขาก็นับเป็น ‘คนรู้จักเก่า’

“แต่ ตอนนี้พวกเราจะไปหาท่านอ๋องผู้เฒ่าจากที่ใดกันเล่า?”

เมี่ยชิงหว่านเอ่ยถามอย่างงุนงง

“ท่านอ๋องผู้เฒ่าตกหน้าผาที่นอกเมืองลั่วอัน พวกเราสามารถไปตามหาจากที่นั่นได้ ได้ยินมาว่าใต้หน้าผามีหมู่บ้าน”