ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 442

ผู้ว่าการอำเภอทังตวาดเสียงลั่น

“ไหนจะฮ่องเต้อีก ฮ่องเต้ทราบเรื่องนี้หรือไม่ หากฮ่องเต้รู้ว่าท่านกล้าทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเช่นนี้ มอบอำนาจศักดินาทั้งหมดให้กับสตรีนางหนึ่ง ต้องโกรธดั่งสายฟ้าฟาดเป็นแน่!”

ภายใต้ความโกรธแค้นของผู้ว่าการอำเภอทัง ถึงกับยกฮ่องเต้มาอ้าง

ผู้ว่าการอำเภอหลิวมองผู้ว่าการอำเภอทังเหมือนเห็นคนโง่ คนผู้นี้ยังไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของซูจิ่งสิงสินะ?

ในเมื่อสามีภรรยาคู่นี้กล้าสร้างความโกลาหลในเจดีย์หนิงกู่ คงไม่เห็นฮ่องเต้อยู่ในสายตาเป็นแน่

อีกอย่างเจดีย์หนิงกู่ยังอยู่ห่างจากเมืองหลวงมากขนาดนั้น ต่อให้ฮ่องเต้ต้องการเข้าไปยุ่มย่าม ภายในระยะเวลาอันสั้นก็ไม่อาจเอื้อมถึงเช่นกัน

“ผู้ว่าการอำเภอทัง ข้าขอแนะนำท่านว่า ผู้รู้สถานการณ์คืออัจฉริยชน”

ผู้ว่าการอำเภอหลิวกล่าวเบา ๆ ประโยคหนึ่ง หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่มิตรภาพระหว่างทั้งสอง เขาจะไม่พูดอะไรมากเด็ดขาด

ผู้ว่าการอำเภอทังยิ้มเยาะกล่าวว่า “ท่านรักตัวกลัวตาย แต่ข้าไม่กลัว เรื่องใดที่ท่านไม่อยากยุ่ง ข้าจะจัดการเอง ข้าเคยพูดเสมอว่า วันนี้ข้าจะไม่ยอมแพ้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะไม่ยอมรับสตรีมาเป็นนายของข้า”

ความจริงพูดไปพูดมา ในใจผู้ว่าการอำเภอทังก็ไม่ยอมจำนน รู้สึกว่าตนเองน่าจะเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจในจวนโหว

“หากไม่พอใจ เหตุใดถึงไม่ฆ่าข้าเสียเลยเล่า”

ผู้ว่าการอำเภอทังถกเสื้อคลุมขึ้น กู้หว่านเยว่ยังไม่ทันสั่งให้นั่งลง เขาก็นั่งลงบนเก้าอี้ทันที

มากไปจนถึงขั้นนั่งไขว่ห้าง ด้วยท่าทีอันชัดเจนว่าไม่เห็นกู้หว่านเยว่อยู่ในสายตา ต้องการประกาศสงครามกับนาง

“แม่นางกู้” สายตาของเกิ่งกวงเผยแววอาฆาตออกมา ปรารถนาจะฆ่าผู้ว่าการอำเภอทังไปเสียเลย

แต่ทันทีที่นึกถึงผู้อาวุโสลำดับสามที่อยู่เบื้องหลังผู้ว่าการอำเภอทัง ก็ยับยั้งใจเอาไว้ หากผู้ว่าการอำเภอทังตายจริง ๆ ผู้อาวุโสลำดับสามจะต้องร่วมมือกับสกุลหลี่สร้างปัญหาแน่

แม้ว่าเกิ่งกวงจะไม่เกรงกลัวพวกเขา แต่หากเกิดความวุ่นวายขึ้นมาจริง ๆ มันจะน่าปวดหัวยิ่งนัก

กู้หว่านเยว่ชำเลืองมองทังเหวิน เด็กคนนี้แม้ว่าจะยังเล็ก แต่ในแววตานั้นมีการคิดคำนวณ

“ทังฮูหยิน ท่านยังไม่รู้ ความจริงลูกบุญธรรมที่อยู่ในอ้อมอกของท่าน ไม่ใช่ลูกบุญธรรมของสกุลถังด้วยซ้ำ?”

“เจ้าหมายความว่ายังไง?” ตอนแรกทังฮูหยินไม่รู้สึกอะไรเลย จนกระทั่งมาเห็นสายตาของกู้หว่านเยว่ ในที่สุดก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ สายตาของอีกฝ่ายดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ

เมื่อมองทังเหวินที่อยู่ในอ้อมอกอีกครั้ง จะมองอย่างไรก็ไม่ปกติ

และความคิดที่น่ากลัวอย่างหนึ่ง ก็ผุดขึ้นมาในใจของนาง ซึ่งค่อนข้างเหลือเชื่อ

“เจ้าต้องการจะพูดอะไร แม่นางกู้ มีอะไรก็พูดให้จบดีกว่า”

ทังฮูหยินอดพูดขึ้นมาไม่ได้ สายตาที่ทังเหวินสบประสานกับนาง ดูหวาดหวั่นเล็กน้อย

“ดูเหมือนว่าฮูหยินจะไม่รู้จริง ๆ เช่นนั้นข้าจะบอกฮูหยินแล้วกัน ความจริงแล้วเด็กในอ้อมอกของท่านคนนี้...”