ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 448

อวิ๋นมู่และนายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่สามารถปกปิดความกังวลเอาไว้ได้

“ตามข้ามา”

กู้หว่านเยว่เผลอหัวเราะ แล้วเดินนำหน้าไป

หลี่เฉินอันย้ายเจ้าหน้าที่ทั้งหมดในจวนโหวฝั่งตะวันออกออกไปชั่วคราว ทางนี้เหลือเพียงกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงอาศัยอยู่ สะดวกสบายและเงียบสงบดีเหมือนกัน

เมื่อเห็นนายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นนอนลงตามคำสั่งของกู้หว่านเยว่ อวิ๋นมู่ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

“หว่านเยว่ พิษของพ่อข้าจะคลายได้จริงหรือ?”

เขายิ้มเจื่อน ๆ พลางแสยะมุมปากอย่างจนปัญญา

“พูดอย่างไม่ปิดบัง เกือบครึ่งเดือนแล้วที่พ่อของข้ากินยาถอนพิษครั้งสุดท้าย ถ้าพิษยังไม่คลายอีก พิษก็จะกำเริบแล้ว”

อีกทั้งพวกเขาอยู่ห่างจากเมืองหลวงมากเกินไป ผู้ลึกลับนั่นอาจจะสังเกตเห็นได้ทุกเมื่อ

“เชื่อข้า”

กู้หว่านเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นางเข้าใจความวิตกกังวลของอวิ๋นมู่ดี เพราะถึงอย่างไรก็เป็นพ่อของเขา

เมื่อเห็นกู้หว่านเยว่หยิบเข็มทองขึ้นมาอย่างเอาจริงเอาจัง นายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นกลับยังสงบนิ่ง พลางปลอบโยนกู้หว่านเยว่ด้วยรอยยิ้ม

“ท่านเจ้าบ้าน ท่านไม่ต้องแบกรับภาระทางจิตใจใด ๆ แม้ว่าจะกำจัดพิษในตัวคนแก่อย่างข้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ข้าใช้ชีวิตมามากพอแล้ว ก็แค่ความตายเท่านั้น”

“ท่านพ่อ อย่าพูดอะไรที่ทำให้หมดกำลังใจเลย”

หางตาของอวิ๋นมู่แดงขึ้น เสียงอันอบอุ่นมีแววสะอื้น

กู้หว่านเยว่ไม่เคยเห็นอวิ๋นมู่สูญเสียการควบคุมเช่นนี้มาก่อน คิด ๆ ดูแล้วนายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นคงมีความสำคัญสำหรับเขามาก

“อดทนอีกนิด เดี๋ยวข้าจะฝังเข็มให้ท่าน เพื่อขับพิษออกมา”

กู้หว่านเยว่สั่งการอย่างเป็นลำดับขั้นตอน “อีกไม่กี่วันนี้นายท่านผู้เฒ่าจะทำการล้างพิษในเลือดของเขาอยู่ตลอด เพื่อป้องกันไม่ให้เสียเลือดมากเกินไป ท่านควรให้นายท่านผู้เฒ่ารับประทานอาหารที่เสริมพลังชี่และเลือด อย่างเช่นพวกตับหมู”

อวิ๋นมู่รีบพยักหน้า จิตใจที่เป็นกังวลเมื่อครู่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ในเวลานี้เขาเชื่อจริง ๆ แล้วว่ากู้หว่านเยว่สามารถคลายพิษในร่างกายของนายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นได้

“หว่านเยว่ ขอบคุณเจ้ามาก บุญคุณที่ช่วยชีวิตนี้ ตอบแทนอย่างไรก็ไม่หมด”

อวิ๋นมู่คุกเข่าลงกับพื้นทันที ก่อนมาเขาได้เตรียมใจไว้แล้วสำหรับจุดจบที่ไม่สามารถคลายพิษของนายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นด้วยซ้ำ

ผลปรากฏว่า กู้หว่านเยว่ไม่ทำให้เขาผิดหวัง

กู้หว่านเยว่เอ่ยด้วยความขบขัน “ข้าบอกท่านไปแล้วไม่ใช่หรือว่า ข้าสามารถคลายพิษจากผงพระจันทร์เสี้ยวได้ เหตุใดท่านยังรู้สึกประหม่าเช่นนี้อยู่อีก?”

อวิ๋นมู่รู้สึกเก้อเขิน นั่นก็เพราะว่านายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นมีความสำคัญกับเขามากเหลือเกิน เขาขาดแม่ตั้งแต่ยังเด็ก ได้รับการเลี้ยงดูจนเติบใหญ่โดยนายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นเพียงคนเดียว

“ท่านจงดูแลนายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นให้ดี หากนายท่านผู้เฒ่าฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ ให้มาหาข้า ข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับท่าน”