ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 469

เมื่อเห็นแขนที่ขาดยังคงคาอยู่บนมือของกู้หว่านเยว่ นางรีบทิ้งมันไปด้านข้างทันที

ในขณะที่กำลังคิดจะวาบตัวตามไปนั้น นางกลับถูกซูจิ่งสิงที่ไล่ตามมาทันขวางไว้เสียก่อน

“น้องหญิง อย่าเข้าไป ในนั้นมันอันตราย!”

ซูจิ่งสิงขมวดคิ้วแน่น คว้านางอย่างไม่คิดชีวิต

ภูเขาหิมะจะถล่มลงมาเมื่อไหร่ก็ได้

“หลิวจ้งชางล่ะ?”

“ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว”

เมื่อรู้ว่าหลิวจ้งชางตายแล้ว กู้หว่านเยว่ก็ทอดถอนใจ จากนั้นก็จ้องเขม็งไปยังทิศทางที่มู่หรงอวี้หายตัวไปด้วยสีหน้าจนปัญญา

“หิมะก้อนนี้เป็นฝีมือของหลิวจ้งชาง มู่หรงอวี้ เจ้าช่างโชคดียิ่งนัก!”

ปล่อยให้เขาหนีรอดไปก่อน

แต่การตัดมือหนึ่งข้างของอีกฝ่าย นับว่าเป็นกำไรมหาศาล

มู่หรงอวี้ที่เสียมือไปแล้วหนึ่งข้าง หากคิดจะกลับมาเป็นใหญ่อีกครั้ง คงยาก

“เรากลับกันก่อนเถอะ”

ทั้งสองคนกลับไปตามเส้นทางเดิม ทันทีที่พวกเขากลับมาถึงถ้ำก็พบว่าศพของหลิวจ้งชางและคนอื่น ๆ ถูกเผาไปจนหมดแล้ว

จากนั้นก็เร่งเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านสือหาน

เวลานี้คนของมู่หรงอวี้ยังคงสู้อยู่กับองครักษ์ลับ

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงจึงต้องลงมืออีกครั้ง เก็บกวาดทุกคนจนเกลี้ยง

สุดท้ายทั้งสองคนก็พานางหยางและซูจิ้งออกมาจากอุโมงค์

“จิ่งสิง หว่านเยว่ พวกเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่? บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”

“ข้าไม่เป็นไร”

“มู่หรงอวี้ล่ะ?” ซูจื่อชิงกล่าวถามอย่างร้อนใจ

“หนีไปแล้ว”

เมื่อเอ่ยคำนี้ กู้หว่านเยว่ก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อส่งทั้งสองคนแล้ว ซูจิ่งสิงก็จูงมือของกู้หว่านเยว่กลับห้อง

“ไหนบอกว่าจะไปจัดการงานที่เรื่องอยู่ เหตุใดถึงพาข้ากลับห้อง?”

กู้หว่านเยว่เกิดความสงสัย

ซูจิ่งสิงจุ๊บหน้าของนางเบา ๆ “เจ้าพักผ่อนเถอะ ข้าจัดการเอง”

“ได้อย่างไรกัน?” กู้หว่านเยว่รีบลุกขึ้น แต่กลับถูกซูจิ่งสิงกดให้นั่งกลับลงไปอีกครั้ง

ท่าทางของซูจิ่งสิงหัวรั้นมาก “แล้วทำไมจะไม่ได้ เจ้ามีสามีไว้ทำอะไรล่ะ? ก็ต้องไว้เรียกใช้สิ ไม่เรียกใช้ตอนนี้แล้วจะได้ใช้ตอนไหน? การเก็บงานเช่นนี้ โยนให้เป็นหน้าที่สามีของเจ้าเหมาะสมที่สุดแล้ว”

กล่าวจบ เขาก็ถอดรองเท้าของนาง และกล่าวเบา ๆ

“พักผ่อนเถอะนะ ข้าให้ชิงเหลียนและหงเจารอรับใช้เจ้าอยู่ด้านนอก มีอะไรก็เรียกพวกเขา”

เดิมทีกู้หว่านเยว่ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้าอะไร แต่ทันทีที่เอนกายล้มตัวนอนกลับลืมตาไม่ขึ้นเสียอย่างนั้น

ครั้นมองไปนอกหน้าต่าง หลังจากที่ดิ้รนมาตลอดทั้งคืน จนบัดนี้ท้องฟ้าก็ยังไม่สว่าง

และเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ยังต้องจัดการในลำดับต่อไป นางคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องที่อันตราย ซูจิ่งสิงคนเดียวก็เอาอยู่