“เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”
กู้หว่านเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จุดหัวเราะ* บนตัวของกงซุนจ่างเย่ นางยังไม่ได้แก้ให้เขาเลย
ไม่ได้เจอกันนาน นางเกือบลืมเจ้าเด็กนี่ไปแล้ว
แต่เจ้าเด็กนี่ เหตุใดถึงไม่มาที่เจดีย์หนิงกู่เพื่อให้นางแก้จุดหัวเราะให้ล่ะ?
“ข้าไม่รู้จะพูดอย่างไรดี” ซูจื่อชิงรีบร้อนจนเหงื่อแตกพลั่ก ราวกับเห็นภาพที่น่ากลัวสุดขีด
“พี่สะใภ้ ท่านออกไปดูกับข้าหน่อย”
พูดจบ ก็รีบคว้ามือของกู้หว่านเยว่ไป
เจ้าเด็กนี่!
ซูจิ่งสิงขมับเต้นตุบ ๆ ผลักเขาออกไปอย่างแนบเนียน จากนั้นพากู้หว่านเยว่เดินออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว
นอกเรือน หิมะปกคลุมพื้นดิน
เลือดไหลจากประตูทางเข้าเรือนลากยาวไปจนถึงขั้นบันได
หมิงจูสวมชุดสีขาว ใบหน้าซีดเผือด
แบกกงซุนจ่างเย่ที่กำลังจะตายอยู่บนหลัง ในวินาทีที่เห็นกู้หว่านเยว่ ก็ล้มลงกับพื้นทันที
“คุณหนูหมิงจู?”
กู้หว่านเยว่รีบเข้าไปประคองนาง สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย
“พวกเจ้ากลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?”
“อืม ท่านผู้มีพระคุณ...” หมิงจูจับมือของนางไว้ ลมหายใจรวยริน
“ช่วย ช่วยกงซุน”
พูดจบ ก็หลับตา แล้วล้มลงในอ้อมกอดของกู้หว่านเยว่โดยตรง
กู้หว่านเยว่ตกใจจนรีบจับชีพจรของนาง
“ยังดี แค่หมดแรงจนสลบไปชั่วคราว ไม่เป็นอะไรมาก”
ซูจื่อชิงตบที่หน้าอกของตัวเองเบา ๆ
“ตกใจแทบแย่ ข้าคิดว่าคุณหนูคนนี้ไม่รอดแล้ว พี่สะใภ้ ท่านลองดูอาการของกงซุนจ่างเย่นี่...”
กู้หว่านเยว่เดินไปดูอาการของเขามาแล้ว
เวลานี้ กงซุนจ่างเย่ล้มลงบนพื้นหิมะ เด็กหนุ่มที่เคยมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในความทรงจำของนาง ตอนนี้กลับขมวดคิ้วแน่นและร่างกายเต็มไปด้วยเลือด
ดวงตาทั้งสองข้างของเขาถูกทำลาย กระดูกมือและกระดูกเท้าก็ถูกหัก
“นี่มัน โหดร้ายเกินไปแล้ว”
หนานหยางอ๋องสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วปัดผมที่ปกคลุมใบหน้าของกงซุนจ่างเย่ออก

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ชายาแพทย์พลิกชะตา
ใช้บัตรเติมเงินเอไอเอสไม่ได้เหรอคะ...
เติมเงินด้วยบัตรเติมเงินเอไอเอสไม่ได้เหรอคะ...