ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 495

ภัยธรรมชาติรุนแรงเช่นนี้ นางแอบคิดจะดึงผู้คนมาสู่เจดีย์หนิงกู่

“หากพวกท่านไม่มีเสบียงอาหาร หรือไม่สามารถอยู่รอดได้ ฉีหลู่นั้นอยู่ไม่ไกลจากเจดีย์หนิงกู่ พวกท่านสามารถไปขอพึ่งพิงที่เจดีย์หนิงกู่ได้”

ก่อนที่นางจะจากไป ได้ทักทายผู้ว่าการอำเภอหลายคนในเจดีย์หนิงกู่

แต่ผู้ประสบภัยทั้งหมดที่เข้ามาขอพึ่งพิง ไม่อนุญาตให้ขับไล่ออกไป

จัดการให้อยู่ในศูนย์ผู้ประสบภัยในเมือง ให้พวกเขาไปซ่อมแซมถนนและเปิดเหมือง

หัวหน้าหมู่บ้านครุ่นคิดในใจว่าเจดีย์หนิงกู่นั้นยากจนมากมิใช่หรือ?

แต่เขาก็เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ

“คำพูดของแม่นางน้อย ข้าจดจำไว้แล้ว”

กู้หว่านเยว่เหลือบมองท้องฟ้า เวลานี้ดึกมากแล้ว พวกเขาไม่เหมาะที่จะอยู่ต่อ

อาศัยจังหวะที่หัวหน้าหมู่บ้านไปจัดระเบียบผู้คนและก่อกองไฟ นางจึงบินจากไปพร้อมกับซูจิ่งสิงอย่างเงียบ ๆ

หลังจากทั้งสองมาถึงที่ว่างแห่งหนึ่ง กู้หว่านเยว่ก็เอาเฮลิคอปเตอร์ออกมาอีกครั้ง

หลังจากนั้น ในหมู่บ้านก็มีแสงไฟทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

กู้หว่านเยว่ประเมินขอบเขตของภัยตั๊กแตนระบาดในครั้งนี้ พืชผลส่วนใหญ่ถูกกัดกินหมด แม้แต่ใบของพืชในป่าก็ถูกจิกถอนจนหมด

นั่นก็หมายความว่า แม้ว่าในช่วงเวลาข้างหน้าภัยตั๊กแตนระบาดจะได้รับการแก้ไขแล้ว แต่กลุ่มชาวบ้านก็จะไม่มีแหล่งอาหารใด ๆ ทั้งสิ้น

“หวังว่า หัวหน้าหมู่บ้านจะฟังคำพูดของข้า”

กู้หว่านเยว่เลิกคิ้วขึ้น เจดีย์หนิงกู่ของนางนั้นเป็นดินแดนในอุดมคติไปแล้ว

ทุกวันนี้ ไม่เคยปฏิเสธผู้มาเยือน

ทั้งสองถอนสายกลับ แล้วขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไป

คราวนี้ซูจิ่งสิงไม่พูดพร่ำทำเพลง นั่งลงในห้องนักบินทันที

“น้องหญิง ให้ข้าขับเถอะ”

เมื่อกลางวันตอนที่กู้หว่านเยว่กำลังพักผ่อน เขาได้ศึกษาวิธีขับเฮลิคอปเตอร์ ตอนนี้อยากลองขับใจจะขาด

ที่สำคัญที่สุด ซูจิ่งสิงทนเห็นกู้หว่านเยว่เหน็ดเหนื่อยไม่ได้

กู้หว่านเยว่เก็บเฮลิคอปเตอร์เข้าไปในมิติ แล้วตามซูจิ่งสิงมาถึงด้านนอกของหลินซีโข่ว

เมื่อมองไปที่กำแพงเมืองสูงตระหง่านตรงหน้า ในแววตาก็มีความตกตะลึงปรากฏขึ้น

ดินแดนตะวันตกเฉียงเหนือแห่งนี้ไม่เหมือนกับที่นางจินตนาการไว้เลย

“สุนัขหมาป่าเยอะมาก” กู้หว่านเยว่กลั้นหายใจ พลางชี้ไปทางกำแพงเมือง

เห็นเพียงองครักษ์ลาดตระเวนอยู่ตรงนั้น แทบทุกคนจูงสุนัขหมาป่าสามตัวไว้ในมือ

สุนัขหมาป่าเหล่านี้ดูโหดเหี้ยมดุร้าย แต่ละตัวอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวทั้งยาวทั้งแหลมคม

ซูจิ่งสิงอธิบายเสียงเบา “หมู่บ้านโซว่หวางไม่เพียงแต่เลี้ยงม้าศึกเท่านั้น แต่ยังเลี้ยงหมาป่านักรบและสัตว์ร้ายต่าง ๆ ที่สามารถต่อสู้ได้เอาไว้ด้วย”

“ถ้าอย่างนั้น นี่ก็คือหมาป่านักรบใช่ไหม?”

“ถูกต้อง” ซูจิ่งสิงพยักหน้า “หมาป่านักรบมีประสาทรับกลิ่นที่ฉับไว มีความเร็วสูง เวลาโจมตีไม่ด้อยไปกว่าทหารกล้าที่เชี่ยวชาญในการรบเลย”

สีหน้าของเขาฉายความเคร่งขรึม

“ธงของหมู่บ้านโซว่หวางถูกสับเปลี่ยนแล้ว ที่ประตูเมืองเหล่านี้ล้วนเป็นคนของฮ่องเต้”