ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 518

แต่จะว่าไปแล้วก็น่าประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เสี่ยวฮวาคืองูเหลือมที่นางเลี้ยงไว้

ก่อนหน้านั้นมันก็ไม่เคยแสดงความผิดปกติใด ๆ เหตุใดเวลานี้มันถึงเข้าหากู้หว่านเยว่ กระทั่งไม่เชื่อฟังคำสั่งและจู่โจมนาง?

“ไม่เป็นไร”

กู้หว่านเยว่ไม่เคยเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ

นางมองออกว่ากงซุนซวงตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาก่อน จึงพอสรุปได้สั้น ๆ ว่า

“ในห้องลับแห่งนี้นอกจากเจ้าแล้ว ยังมีผู้อื่นอีกหรือไม่?”

หากคุณหนูหกอยู่ที่นี่ด้วย คงจะพาไปด้วยแล้ว

แต่น่าเสียดายที่กงซุนซวงส่ายหน้า

“มีเพียงข้าผู้เดียว หลังจากที่สกุลกงซุนถูกลอบโจมตี ข้าก็หนีรอดจากพันธนาการของพวกเขา แต่ข้าก็ยังไม่หลุดพ้นจากหมู่บ้านโซว่หวาง จึงได้แต่หลบ ๆ ซ่อน ๆ เช่นนี้”

จู่ ๆ กงซุนซวงก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบกล่าวว่า “จริงสิ เจียงหลิน เขายังอยู่ในคุก”

นางมองทั้งสองคนด้วยสายตาอ้อนวอน

“ท่านทั้งสอง เจียงหลินคือองครักษ์ของท่านพ่อ พวกเจ้าช่วยเขาได้หรือไม่”

บางทีอาจเพราะร้อนใจเกินไป กงซุนซวงจึงคว้าแขนของกู้หว่านเยว่

“เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจ”

เมื่อเห็นสายตาร้อนใจของกงซุนซวง กู้หว่านเยว่จึงรีบหันไปมองซูจิ่งสิงอย่างรู้สึกผิด ผ่านไปครู่หนึ่งก็รีบกล่าวว่า

“เจียงหลินได้รับการช่วยเหลือจากพวกข้าแล้ว”

“จริงหรือ?”

กงซุนซวงโล่งใจ ความรักของเด็กสาวได้แสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“เขาไม่เป็นไรก็ดี ข้าจะได้วางใจ”

“เราคงอยู่ที่นี่นานไม่ได้ รีบออกเดินทางกันเถอะ”

กู้หว่านเยว่เป็นห่วงกลัวว่าสตรีลึกลับผู้นั้นจะปรากฎตัว เมื่อเห็นกงซุนซวงพยักหน้า นางจึงโปรยผงสมุนไพรจำนวนหนึ่ง และเทยาของอีกฝ่ายทิ้ง

จากนั้นก็พากงซุนซวงเข้าไปในห้วงมิติ

“แล้วจะทำอย่างไรกับมัน?”

“ติดกับแล้ว!”

นางที่ได้สติแล้วก็รีบโบยบินตามหลังไป

ปรากฎว่าเมื่อถึงภายในหอบรรพบุรุษ คุณหนูใหญ่และคุณหนูรองที่อยู่ภายในห้องนั้นกลับหายตัวไปแล้ว

“ติดกับจนได้!”

เวลานี้สีหน้าของเทียนอวี๋ดูแย่ลงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เมื่อครู่นางเห็นเงาดำสองร่างจากไปกับตาตนเอง จึงได้ตามไป ผลปรากฏว่าพวกเขาได้วนกลัยมาอีกครั้ง

เมื่อนึกได้ว่าสองคนนี้อาจจะยังอยู่ในหมู่บ้านโซว่หวาง ทั้งยังสร้างความโกลาหลใหญ่โต เทียนอวี๋จึงรีบออกคำสั่งให้บุรุษข้างกายไปไล่ล่าสองคนนั้น

“เจ้าได้กลิ่นของพวกเขาเมื่อไหร่ จงรีบฆ่าพวกเขาทันที หากพวกเขาไม่ตายพวกเจ้าก็ห้ามเสนอหน้ากลับมา!”

เทียนอวี๋กล่าวด้วยสายตาโหดร้าย

ทางนี้กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงเพิ่งมาถึงคลังเสบียง กลับพบว่าสิ่งของที่อยู่ในคลังเสบียงไม่ขยับเลยสักนิด

“น่าแปลกยิ่งนัก”

กู้หว่านเยว่ตกอยู่ในห้วงความคิด