ชายาแพทย์พลิกชะตา นิยาย บท 520

หากอยู่ในสถานการณ์ปกติ กู้หว่านเยว่คงจะชื่นชมอยู่ไม่น้อย เพียงแต่วันนี้นางเจอกับเรื่องราวมากมาย ทำให้นางไม่มีกระจิตกระใจจะชื่นชม

“ดูสิว่าเขาเป็นใคร”

กู้หว่านเยว่ออกคำสั่ง ซูจิ่งสิงจึงโน้มตัวลงไป ถอดหน้ากาดของบุรุษผู้นั้น

“ผู้อาวุโสโซว่หวาง!”

ซูจิ่งสิงเป็นฝ่ายตื่นตกใจก่อน

เพราะเขาเคยเจอกับอาวุโสโซว่หวางมาก่อน ดังนั้นเขาจึงจำอีกฝ่ายได้ในทันที

แต่กู้หว่านเยว่เคยเห็นแค่ภาพของอ๋องโซว่

“ในที่สุดเจ้าก็ดูออกเสียที โชคดีที่เมื่อครู่ข้าไม่ได้รุนแรงกับอีกฝ่าย”

กู้หว่านเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม สตรีลึกลับผู้นี้ก็โรคจิตอยู่ไม่น้อยนะ นางล่อลวงคนของสกุลกงซุนให้กลายเป็นหุ่นเชิด กลายเป็นลูกสมุนของนาง

ดูท่าทางแล้ว ผู้อาวุโสโซว่หวาง คุณหนูใหญ่และคุณหนูรองคงจะตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน

“น้องหญิง เจ้ามองออกว่าเป็นผู้อาวุโสโซว่หวางได้อย่างไร?”

ดูจากท่าทางที่ผู้อาวุโสโซว่หวางแสดงก่อนหน้านั้น เขาคงถูกผู้อื่นปั่นหัวจนเสียสติไปแล้ว

มิเช่นนั้น เขาคงไม่ช่วยสตรีลึกลับผู้นี้โดยการมาไล่ล่าพวกเขาอย่างแน่นอน

“เจ้าดูเองเถิด”

ก่อนหน้านั้นกู้หว่านเยว่เคยจับชีพจรของคุณหนูใหญ่และคุณหนูรองแล้ว แต่นางยังดูไม่ออกว่าสองคนนี้เป็นอะไรกันแน่

บัดนี้นางได้จับชีพจรของผู้อาวุโสโซว่อีกครั้ง ซึ่งผลลัพธ์คือเหมือนกัน

“ชีพจนของอ๋องโซว่ปกติทุกอย่าง”

กู้หว่านเยว่ครุ่นคิดพลางกล่าว ทันใดนั้นภาพของระฆังเงินในมือของสตรีลึกลับผู้นั้นก็ปรากฎขึ้นมาในความคิดของนาง

นางหยิบตำราโบราณเล่มหนึ่งออกมาจากห้วงมิติ และอ่านออกเสียง

“ข้าเคยเห็นว่ามีคาถาเรียกกู่ลึกลับที่เรียกว่าคาถาหุ่นเชิดปรากฏอยู่ในตำราโบราณ แต่คนที่โดนคาถาหุ่นเชิดจะสูญเสียความเป็นตัวเอง คล้ายกับหุ่นไม้อย่างไรอย่างนั้น”

นางเคยเห็นแต่ในตำรา ดังนั้นนางจึงไม่สามารถควบคุมได้ เมื่อถูกซูจิ่งสิงถามคำถามนี้ จึงได้รู้สึกลำบากใจ

ซูจิ่งสิงไม่กล้าเซ้าซี้อีกฝ่าย ได้แต่รอเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ

กู้หว่านเยว่กวาดตามองตำราอย่างตั้งใจ ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็เจอวิถีทำลายคาถาหุ่นเชิด

“เจอแล้ว”

กู้หว่านเยว่ปิดตำราลง เงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าดีใจ

“ท่านพี่ ข้ารู้แล้วว่าจะทำลายคาถาหุ่นเชิดอย่างไร”

เมื่อซูจิ่งสิงเห็นกู้หว่านเยว่ดีใจ ใบหน้าของเขาก็ดีใจไปด้วย และกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าทำได้ เป็นยังไง ต้องทำลายอย่างไร?”

กู้หว่านเยว่ก้มหน้ามองผู้อาวุโสโซว่หวางแวบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ทำที่นี่ไม่ได้ ข้าต้องพาเขาไปยังสถานที่ปลอดภัย”

ที่นี่อันตรายไปจริง ๆ อาจจะมีคนโผล่พรวดเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้