เขยอันดับหนึ่งของจักรพรรดิ นิยาย บท 38

ไม่ทันสังเกตเห็นว่าน้ำแข็งใต้ฝ่าเท้าตนเอง เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

เสียงแครกดังขึ้น ชั้นน้ำแข็งแตก เฉินฝานตกลงไปในน้ำทันที

โชคดีที่เขาว่ายน้ำเก่ง เพียงครู่หนึ่งก็ว่ายขึ้นมาได้

ตอนอยู่ในน้ำไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็น หลังโผล่พ้นน้ำ ลมเหนือพัดผ่านร่างกาย เฉินฝานหนาวจนตัวสั่น

อุณหภูมิบนหุบเขาต่ำ เขาต้องรีบกลับไป มิเช่นนั้นหากเป็นไข้ขึ้นมา เขาเกรงว่าตนไปเฝ้าพระอินทร์เหมือนเจ้าของร่างเดิมแล้ว

ตกลงไปในน้ำ มือจับตะกร้าไว้ ทำให้ปลาตกกระจัดกระจายไปครึ่งหนึ่ง พลั่วก็ตกลงไปในน้ำเช่นเดียวกัน

ปลาครึ่งตะกร้าก็ครึ่งตะกร้าแล้วกัน ก็ไม่น้อยแล้ว ส่วนพลั่วก็ไม่เอาแล้ว

เฉินฝานสะพายปลาครึ่งตะกร้า คล้ายเมื่อก่อนสมัยฝึกทหารในค่าย วิ่งเหยาะๆ กลับเรือน

ไม่อาจวิ่งเร็วเกินไปได้ วิ่งเร็วเกินไปหมดแรง วิ่งเหยาะๆ ก็กลับถึงเรือนอย่างรวดเร็วได้ ทั้งยังทำให้ร่างกายอบอุ่น

...

ฉินเย่ว์เจียวที่อยู่บนเตียงเตาเด้งตัวลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน สายตาจับจ้องไปที่ม่านประตู

บอกว่าไปเพียงประเดี๋ยวเดียวไม่ใช่หรือ? เหตุใดครั้งนี้จึงนานเช่นนี้

ยามค่ำคืนมืดมิดทุกแห่งหน อากาศก็หนาว เขาจะไปที่ใด ทำอะไร?

รออีกครู่หนึ่ง

จู่ๆ ฉินเย่ว์เจียวก็หัวเราะเยาะตนเอง

ฉินเย่ว์เจียวหนอฉินเย่ว์เจียว เจ้าเป็นอะไรเนี่ย

เจ้ากำลังเป็นห่วงเขาหรือ?

เขาเพียงแค่ทำตัวดีขึ้นสองสามวันเท่านั้น ลืมแล้วหรือว่าเมื่อก่อนเขาปฏิบัติอย่างไรกับพวกเจ้าสองคนพี่น้อง

ฉินเย่ว์เจียวตบหน้าตนเอง อยากล้มตัวลงนอน ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นข้างนอกประตู

คนข้างนอกคือใคร?

ฉินเย่ว์เจียวตื่นทันที

คงไม่ใช่ว่าสองสามวันก่อนเฉินฝานแกล้งทำเป็นคนดี เวลานี้อาศัยจังหวะที่พวกนางกำลังนอน ให้คนหอนางโลมอี๋ชุนย่วนจับพวกนางไปกระมัง

ฉินเย่ว์เจียวหยิบคันศรและกระบอกลูกธนูที่อยู่ข้างเตียงออกไป

“ตึ้ง!”

ฉินเย่ว์เจียวและเฉินฝานที่กำลังวิ่งเข้ามาในห้อง ชนกันเต็มๆ

เฉินฝานคิดไม่ถึงว่าฉินเย่ว์เจียวจะพุ่งตัวออกไป ฉินเย่ว์เจียววิ่งเร็วยิ่งนัก เขาลื่น...

ตอนนี้เจอดีเข้าให้แล้ว

“นายท่าน ท่านกลับมาจากที่ใดเจ้าคะ? เหตุใดจึงเปียกไปหมดทั้งตัวเช่นนี้”

พบว่าเฉินฝานเปียกไปหมดทั้งตัว ฉินเย่ว์โหรวรีบโน้มตัวไปพยุงเขา

“หนาวเหลือเกิน เรากลับห้องกันก่อน!”

กลับถึงห้อง เฉินฝานเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จค่อยบอกสองพี่น้อง “ข้าไปจับปลาในทะเลสาบบนหุบเขา”

“จับปลาในทะเลสาบบนหุบเขา? ไปตอนฟ้าสว่างก็ได้หนิเจ้าคะ ให้พี่สามติดตามท่านไปด้วยไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ?” ฉินเย่ว์โหรวหันไปมองฉินเย่ว์เจียว

เวลานี้ฉินเย่ว์เจียวนั่งห่างที่สุดจากเฉินฝาน หันหลังให้พวกเขา

มองพี่สาวของตนเอง โมโหยิ่งนัก แต่ก็เงี่ยหูฟังบทสนทนาระหว่างนางกับเฉินฝาน ฉินเย่ว์โหรวลอบหัวเราะ

“เช่นนั้นก็ไม่ทันแล้ว” เฉินฝานจัดเสื้อผ้าครู่หนึ่ง พูดต่อ

“ในเมื่อพวกเจ้าทั้งสองคนตื่นแล้ว เช่นนั้นก็ไม่ต้องอยู่ว่างๆ ไปที่ลานหน้าบ้านกับข้าแล้วฆ่าปลาให้หมด”

“ฆ่าปลาหรือเจ้าคะ?”

“ใช่ ฆ่าเสร็จแล้วพวกเราเข้าไปในอำเภอทันที วันนี้พวกเราจะไปขายปลาเผา!”