เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ นิยาย บท 1411

ตอนที่ 1411 การช่วยชีวิตคนเป็นกุศลอันยิ่งใหญ่
เหล่าฉินยอมแล้วจริงๆ กลายเป็นพ่อครัวฉินไปแต่โดยดี! ไม่มีอะไรที่เหล้าดีๆ สักขวดแก้ไขไม่ได้ ถ้าไม่ได้ ก็หนึ่งลัง สิบลัง… ตอนกลับ จี้หรูอวิ่นยิ่งมองเฉินชางก็ยิ่งปลื้มใจ ผ้าพันคอบนคอสะดุดตา โลโก้แอร์เมสก็โดดเด่นมาก ฤดูร้อนแท้ๆ ยังพันไว้ที่คอ ทั้งหมดนี้ก็เพื่ออวดทั้งนั้น!

ส่วนเหล่าฉินอาลัยอาวรณ์มาก มองไวน์แล้วถอนหายใจ! ตอนนี้เหล่าฉินไม่ได้อยากเป็นผู้อำนวยการอะไรแล้ว! อยู่อย่างหวาดหวั่นไม่ว่า ยังงานยุ่งจนไม่มีเวลาทำอะไรเลย! ใช้ชีวิตอย่างไรจุดมุ่งหมายไม่ดีกว่าเหรอ ว่างๆ ดื่มชาโต ลาฟิต ร็อธส์ไชลด์ ปี 82 สักขวด สูบซิการ์คิวบา จิบกาแฟขี้ชะมด และอุ้มหลาน… ชีวิตแบบนี้จะดีแค่ไหน

มีลูกเขยที่เก่งขนาดนี้ เขายังจะสู้ไปเพื่ออะไร น่าเสียดาย! จินตนาการนั้นดีงาม ความจริงนั้นโหดร้าย เหล่าฉินลืมไปว่าตนมีลูกสาวใจดำคนหนึ่ง “ยัยฉินเยว่จอมเข้าข้างคนอื่น!” เหล่าฉินทำการบ้านเกี่ยวกับการอยู่ร่วมกับลูกเขยอย่างสันติมาเยอะมาก ถึงขั้นซื้อหนังสือ ‘ทำอย่างไรจึงจะอยู่ร่วมกับลูกเขยที่ร่ำรวย เอาอกเอาใจลูกเขยโดยไม่ให้เขารู้ตัวและไม่เสียฟอร์ม’ มาอ่าน ชื่อหนังสือยาวมาก เนื้อหาข้างในก็น่าจะแน่นเหมือนชื่อ!

ตอนที่เหล่าฉินกำลังเตรียมความพร้อมทุกอย่างเพื่ออนาคต เขาคิดไม่ถึงเลยว่า คนที่ขัดขวางการอยู่ร่วมกันอย่างสันติของเขากับลูกเขยกลับไม่ใช่เฉินชาง แต่เป็นฉินเยว่ลูกสาวของตน!

“พ่อ พรุ่งนี้วันจันทร์แล้ว พ่อรีบกลับไปเถอะค่ะ! พ่อออกมาหลายวันแล้ว! กลับไปตั้งใจทำงานหาเงิน คิวละห้าสิบหยวน วันหนึ่งพ่อได้หลายตังค์เลย… ตั้งใจเก็บเงินนะคะ! พ่อรีบกลับเถอะ ตั้งใจทำงาน! สู้ๆ นะคะ!”

เหล่าฉินได้ยินคำพูดของฉินเยว่แล้วปวดใจมาก พ่อมาแค่สองวัน ทำไมกลายเป็นหลายวันละ เห็นฉินเยว่กับจี้หรูอวิ่นไล่ตนกลับอย่างดีใจ ในใจเหล่าฉินมีเพียงความคิดเดียว พาฉินเยว่กลับไปตรวจดีเอ็นเอ! แม้ฉินเยว่อายุสามสิบแล้ว เหล่าฉินก็ไม่สนใจ! เขาเกิดความสงสัยอย่างรุนแรงว่าฉินเยว่เป็นลูกแท้ๆ ของเขาหรือไม่ ถุย ตนใช่พ่อแท้ๆ หรือเปล่าต่างหาก!

โชคดีที่เฉินชางแอบเอาไวน์แดงที่คุณภาพไม่เลวหลายขวดมายัดไว้ท้ายรถ ทันใดนั้น เหล่าฉินอดน้ำตาคลอเบ้าไม่ได้ ช่างเป็นลูกเขยที่ดีจริงๆ! ตนควรจะอยู่ข้างเฉินชาง

หลังจากไปทำงานตอนวันจันทร์ พอศาสตราจารย์เฉิน ‘คุณหมอกำปั้นเหล็กทางตอนใต้’ กลับห้องคนไข้ก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากพยาบาลแผนกฉุกเฉิน แต่ละคนต่างทักทายถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ทำให้เฉินชางเก้อเขินเล็กน้อย แต่หลังจากเหล่าหม่าเจอเฉินชาง สีหน้าเดียวที่แสดงออกมาก็คือดูถูก

“อ้อ วีรบุรุษกลับมาแล้ว ทุบรถมือเปล่า เก่งมากนะ! ชางเออร์ ผมประหลาดใจมาก ทำไมคุณไม่ใช้เครื่องมืออื่น”
พวกพยาบาลต่างมองบนใส่เหล่าหม่า
“คุณอิจฉาความหล่อของศาสตราจารย์เฉินละสิ!”
“ใช่!”
“หัวหน้าทีมหม่า คุณทุบกระจกรถด้วยมือเปล่าได้ไหมละคะ”
“ใช่ คุณอิจฉา”
“แค่หล่อก็จบแล้ว!”
“ใช่ ใครจะสนใจว่าคุณฉลาดหรือไม่ฉลาด เราต้องการแค่ความหล่อ”

“หมอครับ เร็ว! ช่วยด้วยครับ!”
ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน เฉินชางกับเหล่าหม่าจึงหยุดเถียงกัน รีบลุกขึ้นจะไปดูสถานการณ์
“เกิดอะไรขึ้น” เหล่าหม่าเห็นด้านในน่องของชายหนุ่มเต็มไปด้วยเลือดก็ตกใจ คิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น คนที่พยุงชายหนุ่มขึ้นมาคือผู้หญิงอายุสามสิบกว่าปีคนหนึ่ง แต่… ประเด็นคือหญิงสาวมาพร้อมเสียงหัวเราะ ไม่มีความโศกเศร้าเสียใจเลยสักนิด

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมกัดแรงขนาดนี้!” เหล่าหม่าอดถาม
“และกัดตรงนี้ด้วย อันตรายมากนะครับ!”
หญิงสาวยังคงหัวเราะ ส่วนชายหนุ่มร้องโอดครวญ ถึงอย่างไรก็ดูเป็นแผลที่เจ็บมากหญิงสาวได้ยินคำถามของเหล่าหม่าก็อดพูดไม่ได้
“เมื่อครู่นี้มีสุนัขสองตัวกัดกัน! จากนั้น… เขาเข้าไปห้าม ฮ่าๆๆ… ฮ่าๆๆ ไม่ไหวแล้ว ฉันกลั้นไม่ไหวแล้ว ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ คุณหมอเย็บต่อเลยค่ะ ฉันออกไปหัวเราะสักครู่!” หญิงสาวพูดจบก็วิ่งออกไป“ห้าม… หมา… กัดกัน…”
เหล่าหม่าอึ้งไปก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นอดหัวเราะฮ่าๆๆๆๆ ไม่ได้ ชายหนุ่มเห็นแบบนี้ก็โกรธจนหัวเราะออกมาเช่นกัน พอหัวเราะก็ยิ่งเจ็บแผลกว่าเดิม ทำได้เพียงกลั้นไว้ แต่… กลั้นจนหน้าแดงหมดแล้วเฉินชางเป็นซัพพอร์ตให้เหล่าหม่าในการทำแผลจนเสร็จ จากนั้นมองชายหนุ่มพร้อมพูดว่า “ต่อไปอย่าเข้าไปห้าม มีเรื่องอะไรให้โทรหา 110 นะครับ!”
แต่ชายหนุ่มถอนหายใจ จ้องเหล่าหม่าพร้อมพูดว่า “เฮ้อ ผมเนี่ยแหละตำรวจ!”