เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ นิยาย บท 1412
อากาศเดือนเจ็ดร้อนขึ้นทุกที แต่แผนกฉุกเฉินเหมือนมีแต่อุณหภูมินี้ตลอดกาล ฤดูหนาวก็ใช่ ฤดูร้อนก็เช่นกัน ต่อให้เป็นฤดูร้อนที่ร้อนแผดเผา แผนกฉุกเฉินก็เป็นเช่นนี้ กระทั่งในบางครั้งกลางคืนยังค่อนข้างอึมครึม ในอากาศราวยี่สิบห้าองศาเซลเซียส เหมือนเป็นสภาพแวดล้อมที่ร่างกายคนสบายที่สุด ไม่จำเป็นต้องระบายความร้อนมาก แล้วก็ไม่จำเป็นต้องเพิ่มความร้อนอะไร
หลายวันนี้เฉินชางอยู่สบายและพอใจมาก ทุกวันมีคนส่งข้าวให้กิน งานก็ไม่เหนื่อยจนเกินไป พวกนางพยาบาลสาวก็ดูแลเฉินชางดีมาก อุตส่าห์ได้โอกาสที่มือศาสตราจารย์เฉินชางบาดเจ็บ ก็ต้องแสดงออกดีๆ หน่อยไม่ใช่หรือ เมื่อเป็นแบบนี้ มือของเฉินชางจึงฟื้นฟูไวมาก
สถานที่ที่อยู่ใกล้ศูนย์ฉุกเฉินที่สุดมีโรงเรียนศิลปะอยู่แห่งหนึ่ง หลังมือเฉินชางบาดเจ็บ เหล่าหม่าก็บอกเฉินชาง “การดูสาวงามช่วยฟื้นฟูบาดแผลได้” เฉินชางไม่เห็นด้วย เขารู้ว่าเหล่าหม่ากำลังวางกับดักตัวเอง ถึงแม้ไม่รู้ว่ามองสาวงามช่วยฟื้นฟูบาดแผลได้หรือไม่ แต่เขารู้ว่าถ้าฉินเยว่รู้เข้า ตัวเองได้ถูกหักกระดูกแน่นอน
แต่ว่า… เฉินชางยังคงไปดู ไม่ใช่ว่าวิวฤดูร้อนค่อนข้างดี แล้วก็ไม่ใช่เพราะบรรดาพี่สาวตัวน้อยค่อนข้างแต่งตัวทันสมัยในฤดูร้อน แต่เขามาดูเฉินเสี่ยวลี่เพราะคำสั่งของพ่อแม่ เฉินเสี่ยวลี่กับเฉินชางมาจากหมู่บ้านเดียวกัน พ่อของเขาเฉินต๋าไห่กับเฉินจื้อฟู่เติบโตมาด้วยกัน ความสัมพันธ์ไม่เลว จัดเป็นหนึ่งในเพื่อนอวดของเฉินต๋าไห่
ตอนเช้าวันนี้ เฉินต๋าไห่โทรมาหาเฉินชางบอกว่า “เฉินชาง วันนี้ถ้าลูกว่าง ช่วยไปดูเฉินเสี่ยวลี่ลูกสาวบ้านเฉินจื้อฟู่หน่อยสิ”เฉินชางมึนงง “เธอ… ทำไมอีกแล้วครับ”
เฉินต๋าไห่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “เมื่อคืนภรรยาของจื้อฟู่มาที่บ้านของพ่อ บอกว่าจื้อฟู่ทะเลาะกับลูกสาว ครึ่งเดือนนี้เธอไม่ได้โทรมาเลย เลยเป็นห่วงลูกสาวคนนี้มาก ลูกสาวคนนี้สร้างปัญหาเก่งจริงๆ ภรรยาของเขาให้เงินพ่อมาหนึ่งหมื่น ลูกช่วยเอาให้ลูกสาวเธอ แล้วก็ดูหน่อยว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ตะลึงทันที “สองเดือนก่อนก็เพิ่งให้ไปหนึ่งหมื่นไม่ใช่เหรอครับ”
เฉินต๋าไห่ก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “เอาเถอะน่า แกก็อย่าไปสนใจเลย ให้เงินไปก็พอแล้ว”เฉินชางถอนหายใจ พยักหน้าตอบรับ เด็กสาวคนนี้ช่างใช้เงินจริงๆ!
“จริงสิ คุณลุงจื้อฟู่ทำงานอยู่ที่เมืองหลวงไม่ใช่เหรอครับ เขา…”
เฉินต๋าไห่ส่ายหน้า “เขาไปทางใต้แล้ว ไปซ่อมรถไฟใต้ดินที่อวิ่นหนาน”
เฉินชางได้ฟังก็ค่อนข้างแปลกใจ “ทำทางนี้ก็ดีไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงไปอวิ่นหนานละ”
เฉินจื้อฟู่เป็นชายกำยำสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตร ความจริงหน้าตาดีแต่บ้านยากจน ยังไม่ได้แต่งงาน พ่อแม่ก็จากไปก่อนแล้ว ต่อมาเขาอดออมเงิน หาภรรยาในหมู่บ้าน แต่กลับต้องแต่งเข้าบ้านภรรยา เฉินจื้อฟู่ทำงานนอกบ้านตลอดทั้งปี กลับบ้านน้อยมาก แล้วก็ไม่ค่อยใช้อาลีเพย์วีแชท มือถือยังใช้มือถือคนแก่อย่างโนเกีย ทุกครั้งเวลาให้เงินเฉินเสี่ยวลี่จะฝากญาติๆ โอนให้ แต่เฉินเสี่ยวลี่ค่อนข้างดื้อรั้น ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็บล็อกญาติเหล่านั้น ดังนั้นพวกญาติก็ลำบากใจ เลยไม่เพิ่มเพื่อนเสียเลย
ตอนปีที่แล้ว เฉินจื้อฟู่คิดไปคิดมาก็ตัดสินใจมาทำงานที่เมืองหลวง ประการแรกเพราะหาเงินได้ ประการต่อมาซึ่งสำคัญที่สุด คือหาเวลาพาลูกสาวออกมากินของอร่อยได้ ถึงอย่างไรก็เป็นเมืองหลวง เฉินจื้อฟู่ก็ทนลำบากได้ งานอะไรเขารับทำหมด หลังมาถึงเขาก็ซ่อมรถไฟใต้ดิน ซ่อมบ้าน เช็ดกระจกตึกสูง ทำงานอันตราย งานสกปรก งานเหนื่อยมาไม่น้อย
แต่ตอนที่เฉินจื้อฟู่หาเงินได้ อยากชวนลูกสาวมากินข้าว แล้วไปหาเธอที่โรงเรียนศิลปะ ทุกครั้งเขาจะถูกปฏิเสธอย่างเย็นชา จากนั้นเธอก็หาสารพัดเหตุผลไม่ให้เฉินจื้อฟู่มาโรงเรียน เธอจะไปหาเฉินจื้อฟู่เอง แถมหลังเจอหน้าแล้วก็ไม่พูดมากมาย หยิบเงินแล้วก็ไป นานวันเข้าเขาก็ไม่ได้โง่ มองลูกสาวแต่งตัวอย่างกับเจ้าหญิง เขาก็ดีใจ มองลูกสาวจากไปแต่ไกลๆ ในใจเขาดีใจมาก ถึงอย่างไรใจผู้เป็นพ่อก็รู้ดี เขาคิดว่าเด็กสาวอยู่ในวัยต่อต้าน นี่เป็นเรื่องปกติ เฉินจื้อฟู่ก็เข้าใจ ลูกสาวรังเกียจที่เขาเป็นแรงงานชนบท แต่งตัวมอมแมมทำให้เธอขายหน้า เฉินจื้อฟู่ที่อายุห้าสิบกว่าจะไม่เข้าใจเรื่องนี้เชียวหรือ
แต่อย่างไรลูกสาวก็คือลูกสาว ผู้เป็นพ่ออย่างมากก็ได้แค่รับผิดชอบ หลังทำงานของสัปดาห์ก่อนเสร็จก็ย้ายไปอวิ่นหนานเสียเลย หลังเฉินชางรับสายของเฉินต๋าไห่ก็นับว่าเข้าใจแล้ว ต้องเป็นเพราะทะเลาะเรื่องเงินกับที่บ้านแน่นอน แถมบล็อกญาติอีกต่างหาก เฉินจื้อฟู่ต้องกังวลว่าลูกสาวจะกินอยู่ไม่สบาย ตัวเองก็ไม่สะดวกมาหา กลัวว่าจะทำให้ลูกสาวขายหน้า จึงให้เฉินชางเอาเงินมาให้แทน เฉินชางถอนหายใจ ถอนเงินหนึ่งหมื่นหยวนจากตู้เอทีเอ็มใกล้ๆ แล้วตรงไปที่โรงเรียนศิลปะ
การตกแต่งของที่นี่ดีมาก ดีกว่ามหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งมณฑลตงหยางที่เฉินชางเรียนอยู่ไม่รู้ตั้งเท่าไร หน้าประตูโรงเรียนมีรถจอดอยู่หลายคัน รถเบนซ์ รถ BMW รถออดี้ รถแลนด์โรเวอร์ล้วนมีหมด บางครั้งยังเห็นรถสปอร์ตสองสามคัน ส่งเสียงคำราม ปล่อยฮอร์โมนท่ามกลางฤดูร้อนอบอ้าว จากนั้นก็วิ่งฉิวจากไป หลังมาถึงหน้าประตูโรงเรียน เฉินชางก็ตกตะลึง เพราะตรงสนามกีฬามีป้ายแถบผ้าสีแดงแขวนอยู่ เดินไปสองสามก้าว ไม่เพียงแค่สนามกีฬา เขาพบว่ารอบตึกหอพักหมายเลข 12 ล้วนเต็มไปด้วยป้ายแถบผ้าหลายเส้นมาก! ทุกสามถึงห้าเมตรก็จะเห็นหนึ่งป้าย!
ป้ายนั้นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือตัวหนังสือบนป้าย‘ขอบคุณเฉินเสี่ยวลี่ห้องสองปีสามภาควิชาการแสดงที่ให้บริการทางกายสามีฉันฟรีๆ!’
‘ขอบคุณเฉินเสี่ยวลี่ห้อง 419 หอพักหมายเลข 12 ที่ให้บริการทางกายสามีฉันฟรีๆ! ลำบากคุณแล้ว!’
‘ขอขอบคุณ…’
ตัวหนังสือพวกนี้แขวนอยู่เต็มรั้วโรงเรียน เวลานี้เป็นเวลาพักเที่ยง มองโรงอาหาร สนามกีฬา และใต้ตึกล้วนเต็มไปด้วยป้ายแถบผ้าเหล่านี้ เฉินชางตกตะลึงไป! เพราะเขาจำได้ชัดเจนว่าเฉินเสี่ยวลี่ก็เรียนภาควิชาการแสดง แถมหอพักของเฉินเสี่ยวลี่ก็อยู่หอหมายเลข 12 นี่คงไม่ใช่ชื่อเหมือนหรอกมั้ง! เป็นไปไม่ได้!
คิดถึงตรงนี้ เฉินชางพลันขมวดคิ้วขึ้นมา ทำไมถึงทำเรื่องบ้าๆ อย่างนี้ ชั่วขณะนั้นเฉินชางพลันไม่รู้ควรจะแก้ไขอย่างไร นึกถึงตรงนี้เฉินชางก็หยิบโทรศัพท์โทรหาเพื่อนร่วมห้องของเฉินเสี่ยวลี่ ไม่นานก็มีคนรับสาย“พี่เฉิน!”
หลังเฉินชางได้ยินก็รีบถาม “เสี่ยวโหรว เฉินเสี่ยวลี่อยู่หอไหม”
ฝ่ายตรงข้ามลังเลเล็กน้อยก่อนพูดเสียงเบา “อืม อยู่ค่ะ ไม่ได้ออกมาสามวันแล้ว อยู่บนเตียงตลอด ฉันซื้อข้าวให้เธอก็ไม่กิน”
เฉินชางหน้าเปลี่ยนสี! ดูเหมือนเรื่องชัดเจนแล้ว น่าจะเป็นเพราะเฉินเสี่ยวลี่ไปเป็นเมียน้อยของสามีคนอื่น ผลคือถูกเมียหลวงตามเจอมาถึงโรงเรียน แต่… จะแก้ไขเรื่องนี้อย่างไรดีเนี่ย เฉินชางก็สุดแสนจนปัญญา เวลานี้รูมเมทเฉินเสี่ยวลี่พูดเสียงเบา “พี่เฉินไม่ต้องห่วงค่ะ น่าจะยังมีชีวิตอยู่นะ ถึงอย่างไร… ก็เข้าห้องน้ำทุกวัน แล้วก็ดื่มน้ำด้วย…”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ