เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ นิยาย บท 1443

บทที่ 1443 เสียงถอนหายใจของเฉินชาง!
เฉินชางหน้าแดงเพราะคำพูดของผู้อำนวยการซีบร้า
เขารู้สึกว่าตัวเองยังค่อนข้างหนังหน้าหนา ก็เหมือนอย่างที่หลี่เยว่ว่า
ถ้าตัวเองมีพัดลมไฟฟ้าเหมือนเหล่าหม่าระบายความร้อนเร็วละก็ก็ไม่ถึงขั้นหน้าแดงแล้ว!
อย่างไรเสีย…เฉินชางก็ไม่เคยเห็นเหล่าหม่าหน้าแดงมาก่อน!
ตอนประมาณเก้าโมงเช้า ทุกคนในทีมช่วยเหลือก็ทยอยกันเข้ามาภารกิจในวันนี้ก็ไม่ง่ายแม้แต่น้อย
เทียบกับช่วยเหลือคนป่วยหนักขั้นวิกฤติ วันนี้น่าจะจัดเป็น
การหารือถึงโรคที่ซับซ้อนเข้าใจยากจนถึงตอนนี้ยังมีผู้ป่วยอีกสิบแปดคนที่ต้องผ่าตัด
คนที่อยู่ในระยะวิกฤตยังไม่พ้นขีดอันตรายก็มีอยู่หลายคน
คนที่สำคัญที่สุดยังคงเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศที่ยังไม่ได้สตินี่ก็คือบุคคลสำคัญที่ต้องช่วยเหลือในครั้งนี้
หลังพวกเขามาถึง เห็นเฉินชางยืนเหงื่อแตกเต็มหน้าอยู่ตรงนั้นก็ตกตะลึงแล้ว
“อาจารย์เฉิน ทำไมคุณถึง…มาเร็วขนาดนี้ละ” หวังทงถามขึ้นมาก่อนเฉินชางยิ้มบอก “ไม่มีอะไร ผมเพิ่งมาครับ!”
เห็นสารคัดหลั่งเป็นชุดบนเสื้อกาวน์ของเฉินชาง ทุกคนเชื่อก็แปลกแล้ว
นึกถึงตรงนี้ ทุกคนถอนหายใจเบาๆอาจารย์เฉินชางเปี่ยมทั้งความสามารถและคุณธรรม!
แม้แต่เซวียเจิ้งเริ่นก็ส่ายหน้า เทียบกับเฉินชาง
ลูกชายของตัวเองเซวียตงยังห่างไกลหลายปีแสงไม่พูดถึงว่าเทคนิคเป็นอย่างไร ลำพังแค่ด้านจรรยาบรรณแพทย์
เขาก็เหนือกว่าใครหลายคนแล้ว
บรรดาแพทย์กะกลางคืนที่อยู่ในที่นั้นก็อดส่ายหน้าไม่ได้มองเฉินชางแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดจา
ซีบร้ารีบพูดกับพยาบาล “ไปหาหัวหน้าพยาบาลให้ไปหยิบเสื้อกาวน์ตัวใหม่มาให้”
“ศาสตราจารย์เฉิน” พยาบาลรีบพยักหน้าตอนเช้าไปราวน์วอร์ดก่อน
ทุกคนล้วนเป็นห่วงว่าคนไข้ที่เพิ่งผ่าตัดเสร็จเมื่อวาน
วันนี้มีอาการอย่างไรบ้างบางครั้งการราวน์วอร์ดก็เป็นการตรวจสอบกระบวนการที่ทํามา
ความจริงเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง
หลังผ่าตัดวันแรก หากอาการดีขึ้นก็มีโอกาสฟื้นฟูสูงมากแต่ระหว่างทางราวน์วอร์ด
เฉินชางยืนอยู่หน้าสุด ซีบร้าเดินตามติดอยู่ด้านหลัง
ส่วนทีมหัวหน้าของเมืองหลวงปากีสถานกับทีมแพทย์จีนที่มาช่วยเหลือตามอยู่ด้านหลัง คนสิบกว่าคนเดินอยู่บนทางเดิน
พริบตานั้นแผ่ความน่าเกรงขามออกมา!
ทว่า… กลับไม่ดูแปลกตาแม้แต่น้อย!เฉินชางแผ่กลิ่นอายแบบนี้ออกมาจากกายโดยไม่รู้ตัว
แต่เหล่าหม่าอดกระเถิบถอยหลังไม่ได้ นึกอยากซุกหน้าตัวเองขึ้นมา
น่าเสียดายที่ในที่นั้นไม่มีใครที่ตัวสูงกว่าเขาเลยสักคนเดียว!เหล่าหม่ายอมแพ้แล้ว ต้องพึงรู้ว่า
ราวน์วอร์ดกับเฉินชางเป็นเรื่องจนปัญญาที่สุดแล้ว…
“หมาเยว่ฮุย อ่านผลแล็บให้ผมฟังหน่อยครับ!”เหล่าหม่าหน้าเปลี่ยนสี แทบอยากอาละวาด
เขารู้วาเฉินชางต้องทำแบบนี้
การอ่านนี้ไม่ใช่การอ่านออกเสียง แต่เป็นการถอดความแต่เหล่าหม่ามองเฉินชางด้วยความสงสัย ทำไมวันนี้เขาอ่อนโยนกับตัวเองจัง
แค่ให้ถอดความผลแล็บหรือ?
เหล่าหม่าวิเคราะห์หนึ่งรอบอย่างชำนาญเฉินชางอืมหนึ่งคำ “อืม ไม่เลว ทำตามแผนการรักษาเดิม คนไข้คนถัดไป”
เหล่าหม่าพลันรู้สึกเหมือนไม่ใชความจริง แค่…คำถามง่ายๆ แบบนี้เนี่ยนะ
มองเฉินชางเริ่มเปลี่ยนคนถาม เหล่าหม่าก็ประหลาดใจที่ได้รับความรักโดยไม่คาดฝัน!ดูเหมือนว่า…ถึงแม้เฉินชางจะทำตัวหมาไปหน่อย
แต่ต่อหน้าคนนอกเขายังคงไว้หน้าตัวเอง!
นึกถึงตรงนี้ เหล่าหม่าก็มองเฉินชางด้วยสายตาอ่อนโยนลงมากความจริง…เฉินชางก็ไม่เลว กลับไปเขาต้องดีกับอีกฝ่ายสักหน่อยแล้ว
อวี่หย่งกังยืนอยู่ด้านหลัง เห็นอาการนี้ของหมาเยว่ฮุยก็ถอนหายใจทันที
เจ้าหมอนี่ถูกเฉินชางทรมานจนสงสัยในชีวิตแล้วจู่ๆ พอดีขึ้นหน่อยก็กระทั่งยินดีในใจ
นี่มัน…สตอกโฮล์มชินโดรม [1] หรือ?
คนไข้สิบกว่าคน ยังมีคนไข้เตรียมผ่าตัดอีกสิบแปดคนหลังเฉินชางราวน์วอร์ดจบก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว
หลังข้าวกล่องมาส่ง ทุกคนก็พักผ่อนกินข้าวกันเล็กน้อย
เวลานี้อาบาเต๋กับเฉิงกั่วเท่าก็มาถึง“ศาสตราจารย์เฉิน สถานการณ์ของซีดิสเป็นอย่างไรบ้างครับ”
“อีกไม่นานจะฟื้นขึ้นมาไหม” อาบาเต๋ถามอย่างระมัดระวัง
ในฐานะรองประธานาธิบดีของปากีสถาน อาบาเต๋ไม่เย่อหยิ่งต่อหน้าเฉินชางเลยยิ่งตอนที่ซีบร้าเล่าเรื่องของศาสตราจารย์เฉินให้เขาฟังวันนี้
อาบาเต๋ก็ถอนใจชื่นชมจากใจจริง กระทั่งว่ายังอับอายเล็กน้อย
ซีดิสเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ตอนนี้ยังโคม่าเฉินชางยังไม่ทันพูดอะไร หัวหน้าของห้องไอซียูก็รีบเข้ามาหา
“ท่านรองประธานาธิบดี ผู้อำนวยการ! ข่าวดีครับ!”
“เมื่อกี้คุณซีดิสลืมตาขึ้นมาแล้ว!”ทันทีที่พูดออกไป คนรอบข้างก็ยินดีขึ้นมาทันที
โคม่ามาเกือบสองวัน วันนี้พลันลืมตาขึ้นมา นี่เหมือนเป็นเรื่องดีสำหรับทุกคน
“ค่อยยังชั่ว! มีความหวังยิ่งขึ้นแล้ว!” อาบาเต๋พูดอย่างดีใจ“ฉันจะไปบอกข่าวนี้กับท่านประธาน!”
และตอนที่ทุกคนเริ่มฉลองดีใจ คิดว่าการรักษาได้ผล
เฉินชางพลันถอนหายใจออกมาเสียงถอนหายใจนี้ดังกะทันหัน ทำให้บรรยากาศที่เดิมทีชื่นมื่น
ในห้องทำงานเย็นยะเยือกลงในพริบตา!
ทุกคนหันไปมอง พบว่ากลับเป็นเฉินชางที่กำลังถอนหายใจ!ถ้าเสียงถอนหายใจนี้ดังมาจากคนอื่น พวกอาบาเต๋คงคิดว่านี่คือสายลับ!
ไม่แน่ว่าคงเรียกทหารเข้ามากักตัวเฉินชาง
อย่างไรเสียวีรบุรุษแห่งชาติของพวกเขาอุตส่าห์ได้สติขึ้นมาคุณถึงกับถอนหายใจ นี่คือกำลังผิดหวังงั้นหรือ?
แต่ทุกคนรู้ว่า ศาสตราจารย์เฉินชางยุ่งตัวเป็นเกลียวเพื่อช่วยเหลือคนไข้
เขาไม่มีทางเป็นสายลับแน่นอนงั้นปัญหาก็มาแล้ว เฉินชางถอนหายใจทำไม?
เหล่าหม่าเห็นดังนั้นก็รีบขยิบตาให้เฉินชาง
เจ้าเด็กนี่บ้าไปแล้วหรือ?รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศเขาฟื้นขึ้นมาแล้ว
คุณจะถอนหายใจเพื่อ? นี่ไม่ใช่ประเทศของพวกเรานะ!
ชั่วขณะนั้นทุกคนจ้องเฉินชางด้วยสีหน้าซับซ้อน“ศาสตราจารย์เฉิน หรือว่า…มีอะไรผิดปกติเหรอครับ” ซีบร้าถาม
เฉินชางลุกขึ้นเดินมาข้างหน้า เผชิญหน้ากับทุกคนอย่างไม่ขลาดกลัว
ตรงกันข้าม เขาจ้องหัวหน้าห้องไอซียูด้วยสายตาซึ้งขัง“คุณซีดิสลืมตาขึ้นเพราะถูกกระตุ้นจากภายนอกหรือเปล่าครับ?”
“แต่เขาพูดไม่ได้ ไม่เชื่อฟังคำสั่ง ถึงขั้นว่าไม่ตอบสนองต่อสิ่งเร้าใดๆ”
คำถามเป็นพรวนของเฉินชางทำหัวหน้าห้องไอซียูกลัวแล้ว“ใช่…ใช่ครับ…ศาสตราจารย์เฉินชางรู้ได้อย่างไรกัน?”
หลังทุกคนได้ยินก็ตกตะลึงทันที พวกเขาสงสัยมากว่าเฉินชางรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง
หรือว่าศาสตราจารย์เฉินมีความสามารถทำนายอนาคตด้วยหรือถึงคาดเดาได้ทั้งหมด!
ได้ยินหัวหน้าห้องไอซียูยืนยัน เฉินชางก็ยิ่งแน่ใจในความคิดของตัวเอง
เขาส่ายหน้าถอนหายใจ พูดอย่างเสียใจอยู่บ้าง“คุณซีดิสลืมตาไม่ใช่เรื่องดีอะไร ถึงขั้นพูดได้ว่าเป็นเรื่องร้ายครับ!”
ได้ยินประโยคนี้ของเฉินชาง ทุกคนพลันตกตะลึง
การฟื้นฉับพลันจะเป็นข่าวร้ายได้อย่างไร?

[1] สตอกโฮล์มซินโดรม (Stockholm Syndrome) คือภาวะที่ผู้ป่วยเกิดความรู้สึกอันดีต่อผู้ที่ทำร้ายหรือกดขี่ตนเอง