เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ นิยาย บท 1493

รุ่งเช้า แสงแดดสายหนึ่งส่องลอดหน้าต่างเข้ามา
แดดแสนอบอุ่นภายในห้องพักผู้ป่วยสีขาว ทำให้โลกสีขาวใบนี้มีความอบอุ่นเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน ความเย็นชาเลือนลงไม่น้อย

ที่นี่คือห้องสังเกตอาการของแผนกศัลยกรรมตับและถุงน้ำดีในชั้นที่สิบสี่

บางทีอาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงแสงแดดที่ส่องกระทบ หรืออาจเป็นเพราะรับรู้ถึงโลกอันอบอุ่นได้
ข้อนิ้วของซุนเจี้ยนขยับเล็กน้อย จากนั้น… สติสัมปชัญญะของเขาที่ล่องลอยอยู่ค่อยๆ กลับมารวมอยู่ที่สมองเขาเฝ้ารออย่างเงียบๆ
รอจนกระทั่งควบคุมกล้ามเนื้อได้
รอจนลืมตาขึ้นมาเห็นโลกใบนี้ได้ชัดเจนเพื่อช่วงเวลานี้ เขาพยายามอยู่นานมาก เขาตกอยู่ในความฝัน
ความฝันยาวนานมากและห่างไกลเหลือเกิน เขาอยากจะตื่น เขาพยายามดิ้นรนสุดชีวิต เขาจะตายไม่ได้…
ลูกของเขา ภรรยาของเขา พ่อแม่ของเขาล้วนรอเขาอยู่…

ในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้นมา

ฉากแรกที่ปรากฏในครรลองสายตาคือแสงแดด
ฉากที่สองคือเทวดา
ถูกต้อง เขารู้ดีว่าตัวเองได้รับความช่วยเหลือแล้ว เป็นความช่วยเหลือจากเทวดาในชุดขาวเหล่านี้สีสันภายในห้องคือสีขาว
เสียงข้างหูคือเสียงดังติ๊ดๆๆ
กลิ่นในจมูกคือกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของโรงพยาบาล
สัมผัสที่ปลายนิ้วคือเครื่องวัดค่าความอิ่มตัวของออกซิเจน

ดีจริงๆ ที่ยังมีการชีวิตอยู่! ตนยังมีชีวิตอยู่…

พอคิดมาถึงตรงนี้ ซุนเจี้ยนอดโล่งใจไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้เลยว่าตนจะยืนหยัดได้อีกนานแค่ไหน
หาแหล่งตับได้หรือยังนะในเวลานี้ ซุนเจี้ยนไม่ทราบเลยว่าผู้เป็นแม่ได้บริจาคตับให้ตนแล้ว
แต่ตอนนี้เอง พยาบาลคนหนึ่งสังเกตเห็นความผิดปกติของเขาจึงรีบเดินเข้ามาหาเขา เอ่ยด้วยรอยยิ้มดีใจ
“คุณฟื้นแล้วเหรอคะ”ซุนเจี้ยนอ้าปาก ตอบครับคำหนึ่ง เสียงที่เปล่งออกมาค่อนข้างแหบพร่า
“ผม…”เขาอยากพูดบางอย่าง แต่พยาบาลสาวเอ่ยอย่างดีใจว่า
“คุณรอสักครู่นะคะ ตอนนี้พวกผู้อำนวยการไปราวน์วอร์ดอยู่ ฉันจะไปตามผู้อำนวยการเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!”ซุนเจี้ยนรอดแล้ว เหล่าพยาบาลล้วนดีใจมาก!
หลายวันมานี้การผ่าตัดและการพยากรณ์อาการของซุนเจี้ยนกลายเป็นเคสที่ได้รับความสำคัญอย่างยิ่งของห้องสังเกตอาการ
ทุกคนล้วนคาดหวังให้ชายหนุ่มคนนี้ฟื้นขึ้นมาอย่างยิ่ง เพื่อไม่ให้ความรักของผู้เป็นแม่ต้องสูญเปล่า

ซุนเจี้ยนพยักหน้ารับ “ผม…ไอหยา…”

ซุนเจี้ยนขยับเล็กน้อย ความรู้สึกเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นขึ้นมาจากช่องท้องขวาล่าง
เขาจับสัมผัสดูเล็กน้อย พลันตระหนักเรื่องหนึ่งได้ในทันใด
“ผม…ผมผ่าตัดแล้วเหรอ”พยาบาลได้ยินก็พยักหน้า
“ใช่ค่ะ คุณเข้ารับการผ่าตัดเมื่อสองวันก่อน วันนี้..ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว”พอพูดมาถึงตรงนี้ พยาบาลสาวอดถอนหายใจไม่ได้ มองไปที่เตียงผู้ป่วยถัดไป อึกอักแล้วเงียบไป
ซุนเจี้ยนดีใจขึ้นมาในทันที “ผม…ผมได้แหล่งตับแล้วเหรอครับ”ในเวลานี้เอง จู่ๆ ซุนเจี้ยนก็มองตามสายตาของพยาบาลไปยังเตียงถัดไป
สิ่งที่เห็นทำให้เขาตะลึงงันเขามองเห็นเสี่ยวหน้าที่คุ้นเคยนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้านี้ มุมหน้าด้านข้างนี่…
เขามองมายี่สิบเก้าปีแล้ว จะไม่รู้เชียวเหรอว่าเป็นใครวินาทีนี้เอง! ซุนเจี้ยนพลันรู้สึกราวกับมีฟ้าผ่าลงที่หัวเปรี้ยงหนึ่ง! ทำให้เขาตะลึงตาค้างอ้าปากหวอ!
เวลานี้เขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้นเขามองไปที่ผู้เป็นแม่ ฝืนข่มความหวั่นวิตกและหวาดกลัวในใจไว้ เอ่ยถาม
“คุณครับ…นี่…นี่คือแม่ผมใช่ไหม หรือว่า…”พยาบาลสาวเห็นแล้วอดถอนหายใจไม่ได้! ดูเหมือนซุนเจี้ยนจะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ชั่วขณะนั้น พยาบาลสูดหายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่งว่ากันตามจริง อยู่ในโรงพยาบาลมานานขนาดนี้ สำหรับสถานการณ์เสียสละตัวเองเพื่อช่วยลูกแบบนี้ก็เคยพบเห็นมาบ้าง
แต่คุณนายฟ่านชิงหัวทำให้พยาบาลตกตะลึงอย่างที่ไม่มีใครเทียบได้!
พวกเธอจะไปดูอาการคุณนายท่านนี้ทุกวัน หวังให้เธอฟื้นขึ้นมาเร็วๆ แต่น่าเสียดาย… เรื่องราวไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น“แหล่งตับสำหรับคุณหาได้ยากมาก เพื่อช่วยคุณแล้ว แม่ของคุณยอมบริจาคตับออกมาถึง 55%
อันที่จริง… ถ้าเกิดว่าทำได้ เธออยากจะบริจาคทั้งหมดเลยด้วยซ้ำ!”พอได้ยินประโยคนี้ ซุนเจี้ยนรู้สึกว่าร่างกายตนกำลังสั่นเทา!
เขาก็เดาได้แต่แรกแล้ว! เดาออกตั้งแต่แรกแล้ว ไม่คิดเลยว่าเป็นแบบนี้จริงๆ!
เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว สองมือกำแน่น เบ้าตาแทบจะระเบิดแล้ว!
ในที่สุดน้ำตาก็ทะลักออกมาจากดวงตาเขา!เวลานี้ เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
“ไม่นะ…ไม่…ไม่…” ซุนเจี้ยนเอ่ยคำหนึ่งซ้ำๆ ด้วยเสียงแผ่วหวิว นอนอยู่ตรงนั้นอย่างขมขื่น น้ำตาไหลเปียกหมอน
“แม่ครับ แม่…ทำไมแม่ถึงทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้ละ! แม่…”ซุนเจี้ยนหลับตาลงอย่างปวดร้าว
ผ่านไปนานพักหนึ่ง
“คุณพยาบาลครับ แม่ผมจะรอดไหม” จู่ๆ ซุนเจี้ยนก็ตั้งสติได้ รีบเอ่ยถามพยาบาลก็พลันหมดความมั่นใจ
“อันนี้ไม่ทราบค่ะ คุณนายฟ่านก็ไม่ต่างกับคุณ หลังผ่าตัดจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นเลย”พอได้ยินประโยคนี้ ซุนเจี้ยนเงียบไป แววตาอับจนหนทาง ละอายใจและโทษตัวเอง..
บุญคุณของแม่ ชั่วชีวิตนี้เขาไม่มีวันชดใช้ได้
แม่คนอื่นให้กำเนิดมอบชีวิตครั้งเดียว แต่แม่ของเขา มอบชีวิตให้เขาสองครั้งแล้ว
พระคุณนี้ ชาติหน้าหรือชาติไหนๆ ก็ทดแทนได้ไม่หมดสิ้น!ชั่วขณะนั้น ซุนเจี้ยนไม่รู้เลยจริงๆ ว่าควรจะพูดอะไรดี!
เขาได้แต่มองแม่อยู่แบบนี้ เขาสังเกตเห็นว่า…แม่แก่ลงแล้ว
จอนผมมีหงอกเพิ่มขึ้นมาก ดวงตาที่ปิดอยู่ก็มองเห็นรอยตีนกาแล้ว ผิวพรรณที่ไร้การแต่งแต้มมีฝ้าแล้ว…เขาเฝ้ามองอยู่เงียบๆ แบบนี้ ดวงตาของเขาพรามัวด้วยน้ำตาที่หลั่งอย่างต่อเนื่อง
จนกระทั่งพวกเฉินชางมาถึงห้องทำงานแล้ว แววตาของซุนเจี้ยนก็ยังคงไร้ชีวิตชีวาเกาหรงฮว่ารีบเรียกรวมตัวทุกคนแล้วเริ่มตรวจสอบด้านต่างๆ
เมื่อวานทรานสอะมิเนสพุ่งถึงขีดสูงสุดแล้ว แต่วันนี้กลับลดฮวบกลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว!
นี่หมายความว่าตับทำงานอย่างยอดเยี่ยม!
ซึ่งนี้ก็หมายความว่าการผ่าตัดปลูกถ่ายตับประสบความสำเร็จดี น้ำดีก็หลั่งเป็นปกติเช่นกันชั่วขณะนั้น ทุกคนตื่นเต้นขึ้นมา
“สำเร็จแล้ว!”
“สำเร็จแล้วจริงๆ!”
“การผ่าตัดที่ยอดเยี่ยม!”ช่วงที่ทุกคนพูดคุยกัน ซุนเจี้ยนกลับเงียบงันไม่เปล่งเสียง
เพราะชีวิตของตนคือสิ่งที่แม่ยอมเอาชีวิตเข้าแลก แบบนี้จะให้เขาดีใจได้อย่างไรผ่านไปนานพักใหญ่ เมื่อเห็นความคึกคักภายในห้อง ซุนเจี้ยนเอ่ยถามเสียงแหบพร่า
“ผู้อำนวยการครับ แม่ผมท่าน… ท่านเป็นอย่างไรบ้าง…”
ยังพูดไม่จบน้ำตาก็ไหลออกมาก่อน เกิดเสียงสะอื้นขึ้นมา!เกาหรงฮว่าเห็นเหตุการณ์ก็เอ่ยปลอบว่า
“ศาสตราจารย์เฉินเป็นศัลยแพทย์หลักในการผ่าตัดด้วยตัวเอง อัตราความสำเร็จสูงมาก
แต่เหตุผลที่ตอนนี้แม่ของคุณยังไม่ฟื้นขึ้นมา อันที่จริงก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องเลวร้ายเสมอไปครับในร่างเธอเหลือตับอยู่แค่ 45% พวกเราตั้งใจเข้าไปแทรกแซงเพื่อให้ภายในร่างกายปรับตัวกับสถานการณ์ภายในรูปแบบนี้โดยเร็วที่สุด
แต่พวกเราเคยตรวจสอบดูแล้ว สภาวะต่างๆ ภายในร่างกายเธอมั่นคงดีทุกอย่าง ดังนั้น คุณวางใจได้เลย!”หลังจากได้ยินประโยคนี้ ในที่สุดซุนเจี้ยนก็โล่งใจแล้ว ยังมีโอกาส!
ตนยังมีโอกาสได้แสดงความกตัญญู! ขอแค่แม่ฟื้นขึ้นมา ในช่วงชีวิตนับจากนี้ไปเขาตั้งใจว่าจะดีกับแม่ กตัญญูต่อท่าน…ยามเยาว์ไม่รู้คุณค่าเลี้ยงดู
ปล่อยผ่านไม่รู้ซึ้งครึ่งชีวิต
วันนี้เฉียดผ่านปรโลก
อย่าได้ลืมเลือนแผลสิบเดือนคอยเตือนใจ (สื่อถึงแผลแตกลายหรือแผลผ่าตัดจากการตั้งครรภ์)

ซุนเจี้ยนหันหน้าไป เฝ้ามองผู้เป็นแม่เงียบๆ เช่นนี้ นานมากแล้วที่เขาไม่ได้พินิจดูแม่ผู้ให้กำเนิดเขาคนนี้อย่างละเอียดจริงจัง