เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ นิยาย บท 1527

เฉินชางเห็นเทคนิคนี้แล้วรู้สึกล่องลอยเล็กน้อย!

เพราะเทคนิคแบบนี้เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในเทคนิคที่ล้ำหน้าที่สุดของวงการศัลยกรรมประสาทตอนนี้ หน่วยงานและผู้เชี่ยวชาญแผนกศัลยกรรมประสาทล้วนกำลังทำเรื่องนี้ นอกจากนี้ผลลัพธ์ก็ออกมาไวมาก
เมื่อก่อนโรคพาร์กินสัน โรคลมชัก รวมถึงเนื้องอกในตำแหน่งพิเศษเหล่านั้นโดยพื้นฐานแล้วไม่มีทางรักษาได้ แต่ตอนนี้การกำหนดตำแหน่งสามมิติทำให้การผ่าตัดพวกนี้มีความเป็นไปได้!เฉินชางเห็นรางวัลสีทองอร่ามในตารางภารกิจแล้วจู่ๆ ไม่รู้ว่าควรเลือกอย่างไร!
ความรู้สึกแบบนี้เหมือนสาวสวยสี่คนยืนอยู่ตรงหน้าตัวเองแต่คุณเลือกได้เพียงแค่คนเดียว ยากเกินไปแล้ว!

เฉินชางอยากได้ทั้งหมด น่าเสียดายที่เป็นไปไม่ได้ ยิ่งเป็นของดีก็ยิ่งยากที่จะได้ครอบครอง รอก่อนแล้วกัน ดูว่าต้องการอะไรแล้วค่อยว่ากัน

เฉินชางคิดถึงตรงนี้ก็ออกจากห้องผ่าตัด ตอนที่อยู่ในห้องผ่าตัดเหล่าหม่าตื่นเต้นมาก พอเขาเห็นเฉินชางมาก็ถูมือพร้อมพูดว่า “อยากไปจับโจรกับผมไหม”
เฉินชางอึ้งไปทันที “หือ?”
เหล่าหม่าหรี่ตาพร้อมพูดว่า “โจรที่หมู่บ้านซาหนานบ้านเกิดหนิวเชียนไง ผมหาตำแหน่งที่ตั้งไว้แล้วด้วย!”เฉินชางมองบนทันที “พอเถอะครับหัวหน้าทีมหม่าของผม คุณขู่สักหน่อยก็พอแล้ว คุณจะไปหาเขาถึงบ้านเกิดจริงๆ เหรอ!”
เหล่าหม่าอึ้ง มองเฉินชางพร้อมพูดว่า “นี่มันความคิดระบบศักดินาชัดๆ อีกอย่างไอ้โจรนั่นจะล่วงเกินหนิวเซียนอยู่แล้ว!”เฉินชางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อดพูดไม่ได้
“ตอนที่พยาบาลใส่ท่อปัสสาวะผมให้พยาบาลดูแล้ว เธอยังเป็นสาวพรหมจรรย์อยู่เลย! คุณอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบาม! อีกอย่างตำรวจก็ติดต่อญาติของเธอแล้ว อีกไม่นานคงมาถึง หนิวเซียนเป็นคนดีมากแต่คุณก็อย่าเพิ่งใจร้อน!”เหล่าหม่าได้ยินแบบนี้ก็ถอนหายใจ ความจริงก็รู้สึกว่าที่เฉินชางพูดมีเหตุผล “โอเค ผมฟังคุณ”
แต่เฉินชางกลับประหลาดใจขึ้นมา “แต่จนตอนนี้ผมยังประหลาดใจมากว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นจึงเชื่อใจคุณขนาดนั้น!”

เหล่าหม่าลังเลครู่หนึ่งก็พูดด้วยท่าทางเศร้าใจ “อาจจะเพราะหล่อมั้งครับ!”

เหล่าอวี่เดินเข้ามา “การผ่าตัดราบรื่นดีไหม”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ ราบรื่นดี ก็ต้องดูการฟื้นตัวหลังจากนี้ รวมถึงโรคแทรกซ้อน”อวี่หย่งกังพยักหน้า หันมองเหล่าหม่าแวบหนึ่งพร้อมยิ้มพูด “คุณจะรับเป็นน้องสาวไม่ใช่เหรอ”
เหล่าหม่ายิ้ม “น้องสาวอะไรล่ะ ผมแค่รู้สึกว่าเธอน่าสงสารมากและรู้สึกถูกชะตาด้วย แต่… เหล่าอวี่ ผมไม่เข้าเวรดึกได้ไหมครับ”เหล่าอวี่อึ้ง “ทำไมล่ะ”
เหล่าหม่าหน้าแดง “เออ… ผมแพ้เวรดึกนะครับ! อื้ม ใช่ ตรงนี้ครับ!”เฉินชางเกือบกระอักเลือด หน้าไม่อายเกินไปหรือเปล่า เหล่าอวี่ใคร่ครวญครู่หนึ่ง มองเหล่าหม่าพร้อมพูดอย่างจริงจัง “โธ่ นี่เรื่องใหญ่เลยนะ!”
เหล่าหม่าเห็นแบบนี้ก็ดีใจขึ้นมาทันที!ตอนที่กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง เหล่าอวี่ได้แทรกขึ้นมา
“จริงสิ คุณน่าจะรู้วิธีการรักษาโรคภูมิแพ้ การสัมผัสกับสารก่อภูมิแพ้อย่างค่อยเป็นค่อยไปจากปริมาณที่น้อยจะหายจากโรคภูมิแพ้ในที่สุด! คุณไม่ต้องเป็นห่วง เดือนนี้ผมจะจัดเวรดึกให้คุณเยอะขึ้นหน่อย รีบรักษาโรคภูมิแพ้ของคุณจากต้นเหตุ”เหล่าอวี่พูดจบก็จากไปอย่างสง่า ทิ้งให้เหล่าหม่าเลียแผลของตนเองอยู่ตรงนั้น
น่าสงสารจริงๆ หายจากภูมิแพ้อะไรกัน ไม่มีจิตวิญญาณแห่งมนุษยธรรมขั้นพื้นฐานเลยหรือ ทำไมการคุยกับหมอถึงเหนื่อยขนาดนี้!เหล่าอวี่เพิ่งออกจากห้อง เหล่าหม่าถอนหายใจ
“ชางเอ๋อร์ คุณเห็นหรือยัง” เหล่าหม่าใช้ขาชนเฉินชางพร้อมถาม
เฉินชางอึ้งไป “เห็นอะไรครับ”
เหล่าหม่ายิ้มอย่างได้ใจ “เหล่าอวี่ขาดผมไม่ได้แล้ว! คุณรู้ไหมครับว่าเพราะอะไร”
เฉินชางคิดๆ แล้วรู้สึกว่าสติปัญญาของเหล่าหม่าก็แค่สามขวบครึ่ง จะรังแกไม่ได้ ทำได้เพียงให้กำลังใจ “อาจจะเพราะคุณสำคัญมั้งครับ!”เหล่าหม่าดีใจตามคาด!
“จริงครับ ผมก็รู้สึกแบบนั้น นี่คือเทคนิคของผม ถึงอย่างไรผมก็นับว่าเป็นเสาหลักของแผนกฉุกเฉินที่หก”ตอนนี้เองจู่ๆ เหล่าอวี่ก็ย้อนกลับมา หลังจากได้ยินเสียงเขาก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้ “คุณมีประโยชน์ไม่เท่าอะดรีนารีนหนึ่งมิลลิลิตรด้วยซ้ำ!”
สุดท้ายเหล่าหม่าก็ใจสลาย!เฉินชางอดถามไม่ได้ “ช่วงนี้คุณเป็นอะไร ทำไมไม่อยากเข้าเวรดึก”
เหล่าหม่ากระซิบ “คุณไม่เห็นเหรอว่าช่วงนี้ผมออกกำลังกายอยู่ และผมก็เลิกเหล้าแล้วด้วย ผมกับภรรยาเตรียมจะปั๊มลูกอีกคน!”เฉินชางได้ยินแบบนี้ก็อึ้งไปทันที “ได้เหรอครับหัวหน้าทีมหม่า นี่เรื่องใหญ่เลยนะ!”
เหล่าหม่าหัวเราะแฮะๆ “ให้คุณเป็นพ่อบุญธรรมดีไหม”
เฉินชางยิ้ม “แน่นอนครับ!”

วันนี้เลิกงานค่อนข้างไว ที่โรงพยาบาลก็ไม่ได้มีงานอะไร และเฉินชางในตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเองแล้ว มีคนคอยจัดการงานประจำวัน โดยปกติเขาก็ไม่ได้ยุ่ง

เพิ่งกลับถึงบ้านจู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่าตนก็ควรทำเวลา ทะเบียนสมรสก็จดแล้ว งานแต่งก็จัดแล้ว ควรทำเรื่องสำคัญแล้ว! ลูกชายของตนคงรอเกิดมานานมากแล้ว จากนั้นเฉินชางได้เตรียมอาหารมื้อใหญ่

ฉินเยว่เห็นแล้วประหลาดใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเฉินชางคิดจะทำอะไร ฉินเยว่เจ้าเล่ห์อยู่แล้ว ย่อมเดาออกว่าเฉินชางมีอะไรในใจแต่เธอไม่ได้พูดอะไร นั่งฮัมเพลงกินข้าวโดยไม่พูดถึงเรื่องอื่นเลย และไม่ถามด้วยซ้ำว่าทำไมวันนี้เฉินชางถึงลงมือทำอาหาร เธอรอดูว่าเฉินชางคิดจะทำอะไรกันแน่!

เฉินชางร้อนใจเล็กน้อย เห็นฉินเยว่กินอย่างผ่อนคลายก็ยิ่งร้อนรน ยัยนี่ทำไมกินเก่งแบบนี้ คุณถามผมหน่อยสิ! ถามสิว่าทำไม!

น่าเสียดายที่เฉินชางยิ่งร้อนรน ฉินเยว่ยิ่งกินข้าวอย่างมีความสุข แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กินข้าวเสร็จเฉินชางจนคำพูด ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ทว่าเฉินชางยังไม่ทันได้พูดอะไร จู่ๆ ฉินเยว่ก็โผเข้ากอดเฉินชาง
“ที่รัก… ทนไม่ไหวแล้วใช่ไหมล่ะ… ฮิๆๆ…”

คำพูดสองแง่สองง่ามนี้ทำให้เฉินชางพลิกตัวเธอพร้อมตีก้นไปสองที “คุณนะคุณ เดาออกแต่ยังจงใจแกล้งผม! ผมทนจนทรมานไปหมดแล้ว!”

ฉินเยว่ยิ้มพูด “คุณอย่าเพิ่ง ให้ฉันเดาก่อน ฉันเดาออกแน่นอนว่าคุณจะพูดอะไร!”
เฉินชางเห็นแบบนี้ก็เผยรอยยิ้มทันที “ไหนคุณลองเดาสิ”ฉินเยว่กอดเอวเฉินชาง นอนพิงอ้อมอกของเขาอย่างระมัดระวังโดยไม่พูดอะไร จนกระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่จู่ๆ ฉินเยว่ก็ลืมตาขึ้น
“ที่รัก คุณรู้สึกไหมว่าบ้านเราขาดอะไรบางอย่าง”
เฉินชางอึ้ง “ขาดอะไรครับ”
ฉินเยว่กอดศีรษะของเฉินชางไว้พร้อมกระซิบ “ขาดลูกคนหนึ่ง”