เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ นิยาย บท 1530

แม่ของหลิวเหว่ยเจ๋อดูเป็นผู้หญิงที่เฉลียวฉลาดมาก
และตอนอยู่บ้าน ฐานะของพ่อก็คงสู้แม่ไม่ได้ ถึงขั้นอาจจะเป็นพวกกลัวเมีย
ทั้งสองต่างจ้องประตูห้องหัตถการอย่างกังวล ดูกระวนกระวายเล็กน้อยเหมียวหย่งเจิน แม่ของหลิวเหว่ยเจ๋อเดินไปเดินมาอยู่ข้างๆ ในขณะที่ปากยังคงบ่นไม่หยุด
“ทำอย่างไรดี! ลูกจะเป็นอะไรไม่ได้นะ!”เธอเดินไปเดินมารอบแล้วรอบเล่า ดูร้อนรนเล็กน้อย
หลิวซวิ่นอดพูดไม่ได้ “พอเถอะ คุณพักก่อน ลูกไม่เป็นอะไรหรอก คุณอย่ากังวลจนป่วยเลย”เหมียวหย่งเจินเหมือนเจอที่ระบาย
“ข้างในนั้นลูกคุณนะคะ คุณไม่เป็นห่วงเลยเหรอ ฉันก็ต้องร้อนใจอยู่แล้วสิ จะไม่ร้อนใจได้อย่างไร ไม่เหมือนคุณหรอกนะ ไม่สนใจเรื่องอะไรในบ้านเลย!”เหมียวหย่งเจินได้ด่าทีก็หยุดไม่ได้เลย
หลิวซวิ่นจนปัญญาแล้ว ตนปากไม่ดีเอง อยู่ดีๆ พูดแบบนั้นทำไม หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ
ทว่าเรื่องแบบนี้ก็เกิดขึ้นทุกวันอยู่แล้ว หลิวซวิ่นรู้อยู่แล้วว่าจะโดนภรรยาด่าแต่ก็จะพูดตอนนี้เองประตูถูกเปิดออก หลิวเหว่ยเจ๋อถูกเข็นออกมา
เหมียวหย่งเจินและหลิวซวิ่นเห็นแบบนี้ก็หยุดทะเลาะกัน วิ่งเข้าไปทันที

“ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า”

หลิวเหว่ยเจ๋อพยักหน้าอย่างรู้ความ
“คุณอาหมอบอกว่าผมไม่เป็นอะไรครับ”

ทั้งสองมองหม่าเยว่ฮุย “คุณหมอ ลูกผมเป็นอะไรกันแน่”

หม่าเยว่ฮุยพลันอธิบายว่า
“นี่เป็นภาวะองคชาตแข็งค้าง แต่เพราะเป็นครั้งแรกเราแนะนำให้แอดมิทเพื่อสังเกตอาการ
จากนั้นเราจะตรวจไปทีละรายการ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเราจะต้องพิจารณาโรคปฐมภูมิที่ทำให้เกิดภาวะนี้ ไม่ก็พิจารณาโรคทางระบบประสาทหรือกลไกทางโลหิตครับ”ตอนนี้เองเด็กหนุ่มพลันพูดอย่างดีใจ
“หายแล้วครับ! คุณอาหมอครับ ผมรู้สึกว่าผมหายแล้วครับ!”เฉินชางกับเหล่าหม่าได้ยินแบบนี้ก็เข้าไปดู และพบว่าหายเป็นปกติแล้วจริงๆ
ดูเหมือนว่ายาจะออกฤทธิ์ไวมาก เหมียวหย่งเจินเห็นแบบนี้ก็ดีใจขึ้นมา

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

เฉินชางเห็นแบบนี้ก็พูดกับพยาบาลว่า “ส่งตัวไปที่ห้องผู้ป่วยก่อน”
จากนั้นมองหลิวซวิ่นพร้อมพูดว่า
“พวกคุณคือพ่อแม่ของคนไข้ใช่ไหมครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”หลิวซวิ่นได้ยินแบบนี้ก็รีบเข้าไปจับมือเฉินชาง
“ครับ สวัสดีครับ ผมชื่อหลิวซวิ่น”หลังจากจับมือทักทาย เฉินชางก็พยักหน้าพร้อมพูดว่า
“สวัสดีครับคุณหลิว ผมหมอเฉินนะครับ ผมมีคำถามเกี่ยวกับอาการของคนไข้จะถามครับ”

หลิวซวิ่นรีบพูดว่า “หมอเฉิน ถามได้เลยครับ”

เฉินชางพยักหน้า
“คืออย่างนี้ครับ ตอนนี้หลิวเหว่ยเจ๋อเกิดภาวะองคชาตแข็งค้าง ปัจจัยที่เราคำนึงถึงเยอะมาก
แต่สถานการณ์ของเขาค่อนข้างซับซ้อน ถึงอย่างไรระดับพัฒนาการของเด็กอายุเก้าขวบถือว่าค่อนข้างมีจินตนาการเล็กน้อย
เราเรียกมันว่า ภาวะเป็นหนุ่มเป็นสาวก่อนวัย สำหรับเรื่องนี้ผมคิดว่าเราควรตรวจอย่างละเอียด ผมหวังว่าทางญาติคนไข้จะให้ความสำคัญ”

ตอนนี้เองจู่ๆ เหมียวหย่งเจินก็พูดว่า “ใช้เวลานานไหม”

เหมียวหย่งเจินอดโล่งอกไม่ได้
“เฮ้อ… สัปดาห์นี้ลูกชายฉันต้องไปอัดรายการ! เคยดูรายการสมองที่ล้ำที่สุดไหมคะ ลูกชายฉันคือหลิวเหว่ยเจ๋อ การแข่งขันในสัปดาห์หน้าสำคัญมาก”ตอนพูดถึงลูกชาย บนใบหน้าของเหมียวหย่งเจินเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ!
เฉินชางเห็นแบบนี้ก็ไม่ได้ตัดบท เขาเข้าใจความรู้สึกแบบนี้
ก็เหมือนตอนที่เฉินต๋าไห่พูดถึงตน บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเช่นกันทว่าครู่หนึ่งหลังจากนั้น เฉินชางเผยรอยยิ้ม
“ครับ ผมรู้จักหลิวเหว่ยเจ๋อ เขาเป็นเด็กที่เก่งมาก”เหมียวหย่งเจินพยักหน้า “เขาคืออัจฉริยะค่ะ!”
เหมียวหย่งเจินพูดอีกว่า “หมอเฉิน คุณต้องรักษาเขาให้ดีๆ นะคะ เขายังมีอนาคตที่สดใส!”หยางเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ ได้ยินคำพูดนี้ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ในใจรู้สึกไม่ชอบผู้หญิงคนนี้นัก
อัจฉริยะ… จะอัจฉริยะสู้ศาสตราจารย์เฉินได้เหรอ
บนโลกนี้เต็มไปด้วยอัจฉริยะ สิ่งที่ขาดคืออัจฉริยะที่เติบโตขึ้นมาเป็นผู้เป็นคน!

ตอนนี้เองพยาบาลหยางเวยเดินเข้ามา
“ศาสตราจารย์เฉินคะ เออ… หลิวเหว่ยเจ๋อปัสสาวะรดที่นอนค่ะ”เฉินชางได้ยินคำพูดนี้ก็อึ้งไป!
ปัสสาวะรดที่นอนเหรอ? เก้าขวบแล้วยังปัสสาวะรดที่นอนอีกหรือ หรือว่ากลั้นปัสสาวะไม่อยู่
ความคิดแรกของเฉินชางคือ เด็กคนนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่าตอนนี้เองเหมียวหย่งเจินหน้าแดงขึ้นมา
“เออ… พวกคุณก็รู้ว่าอัจฉริยะก็ย่อมมีจุดบกพร่อง”เหมียวหย่งเจินไม่อยากให้ลูกชายอัจฉริยะของตนมีคำนำหน้าชื่อว่าเป็นเด็กปัสสาวะรดที่นอนหรอกนะ
จู่ๆ หลิวซวิ่นกลับพูดขึ้นว่า
“คุณหมอครับ ความจริง… เขาปัสสาวะรดที่นอนมานานหลายปีแล้ว
ตอนห้าขวบยังปัสสาวะรดที่นอนอยู่เลย และปัสสาวะเยอะทุกวัน
ตอนกลางวันไม่เป็นไร เขาจัดการเองได้ แต่กลางคืนมักจะปัสสาวะรดที่นอน ผมยังคิดอยู่เลยว่าจะพามาตรวจดูว่าเป็นอะไร”เหมียวหย่งเจินถลึงตาใส่หลิวซวิ่นแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบอธิบายว่า
“ดื่มน้ำเยอะ ปัสสาวะจะไม่เยอะได้อย่างไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย”เฉินชางได้ยินแบบนี้ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
ฟังจากคำอธิบายของทั้งสอง เฉินชางยิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติตอนนี้เองเหล่าหม่าได้เดินเข้ามาพร้อมยิ้มพูด
“เด็กคนนี้ใฝ่รู้ใฝ่เรียนจริงๆ นอนอ่านหนังสืออยู่เลย ดูเหมือนว่าอัจฉริยะส่วนหนึ่งก็มาจากการฝึกฝน!”เหมียวหย่งเจินยิ้มพูด
“เฮ้อ… เด็กคนนี้ชอบอ่านหนังสือตั้งแต่เด็ก และความจำดีมากค่ะ พวกบทกวีทั้งหลายก็ท่องได้หลายร้อยบทเลย! เราเองก็งานยุ่ง ที่สำคัญคือลูกตระหนักรู้ในตัวเอง!”