เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ นิยาย บท 1531

หลิวซวิ่นโกรธเล็กน้อย ทุกครั้งที่พูดถึงปัญหาการเลี้ยงลูก อีกฝ่ายก็จะเอาเรื่องที่ตนได้เงินเดือนเจ็ดพันหยวนออกมาพูดตลอด นี่มันคนละเรื่องกันเลย

“เหมียวหย่งเจิน มันไม่ใช่เรื่องของเงินหรอกนะ ในสายตาคุณมีแต่เงิน! ผมว่าเงินมันบังตาคุณแล้ว! ลูกควรได้รับการศึกษาที่ดีก็จริง แต่เขาไม่ใช่เครื่องจักร ควรจะมีเวลาพักผ่อนและผ่อนคลายของตัวเอง!”

เหมียวหย่งเจินอดเหลือบมองอีกฝ่ายไม่ได้
“เหนื่อย… คุณคิดว่าคุณมีหลักการนักใช่ไหม ลูกฉันมีโอกาสประสบความสำเร็จในชีวิต ฉันจะไม่พยายามผลักดันได้อย่างไร ชีวิตนี้ฉันพึ่งใครไม่ได้เลย หวังพึ่งลูกชายตัวเองหน่อยไม่ได้หรือไง”หลิวซวิ่นอยากพูดอะไรอีกหน่อย แต่เห็นว่าที่นี่คือโรงพยาบาลและดึกมากแล้ว จึงอดทนไว้
เฉินชางเห็นแบบนี้ก็อดส่ายหน้าไม่ได้ ทุกครอบครัวล้วนมีความยากลำบากในแบบของตัวเองแต่สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องรู้ก่อนว่าหลิวเหว่ยเจ๋อเป็นอะไรกันแน่
ตอนนี้ดูเหมือนว่าหลิวเหว่ยเจ๋อไม่ได้เป็นแค่ภาวะองคชาตแข็งค้างแล้ว เขาเป็นอะไรกันแน่

ตอนนี้เองหยางเจี๋ยที่เดินเข้ามาก็อดพูดไม่ได้ “เด็กคนนี้… กินฮอร์โมนตั้งแต่เด็กหรือเปล่า!”

เหล่าหม่าพึมพำเสียงเบา “และยังเป็นฮอร์โมนเพศด้วย”
ประโยคนี้ทำให้หยางเจี๋ยหัวเราะออกมา “ฮ่าๆๆ…”เหล่าหม่าอดถอนหายใจไม่ได้
“สวรรค์ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ ประทานไอคิวที่สูงขนาดนั้นไม่พอ ยังให้ต้นทุนที่ดีขนาดนี้”ตอนนี้เฉินชางที่นั่งอยู่ในห้องทำงานเริ่มวิเคราะห์
“ผิดปกติ… อายุเก้าขวบ พัฒนาการของลักษณะทางเพศทุติยภูมิ [1] ก็ผิดปกติขนาดนี้แล้ว
จะต้องเป็นภาวะเป็นหนุ่มเป็นสาวก่อนวัยอย่างแน่นอน
ถ้าเป็นภาวะเป็นหนุ่มเป็นสาวก่อนวัย ประเภทแรกคือการเป็นหนุ่มสาวก่อนวัยชนิดไม่พึ่ง [2] ซึ่งก็คือภาวะเป็นหนุ่มเป็นสาวก่อนวัยเทียม
นอกจากนี้อีกประเภทคือ ภาวะเป็นหนุ่มสาวก่อนวัยจากประสาทส่วนกลาง [3] ซึ่งก็คือภาวะเป็นหนุ่มสาวก่อนวัยแท้”เฉินชางคิดได้แบบนี้ก็มองเหล่าหม่า
“จริงสิ หัวหน้าทีมหม่า คุณไปถามเด็กคนนั้นหน่อยว่ามีการผลิตอสุจิหรือไม่ เช่น การหลั่งออกมาตอนกลางคืน”เหล่าหม่าพยักหน้า สำหรับเรื่องพวกนี้เขาไม่อายเลย รีบเดินไปที่ห้องคนไข้
ไม่นานเหล่าหม่าก็กลับมาพร้อมพยักหน้าพูดกับเฉินชาง
“ครับ มีครับ!”เฉินชางสูดหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง
“ดูเหมือนว่าต้องรอทำเอ็มอาร์ไอกะโหลกศีรษะพรุ่งนี้ก่อน ถึงจะตัดสินได้
หยางเจี๋ย คืนนี้วัดปริมาณสารน้ำเข้าออกร่างกาย ผมสงสัยว่าเด็กคนนี้เป็นโรคเบาจืดนะครับ”

หยางเจี๋ยอึ้งไปทันที “โรคเบาจืดเหรอคะ”

เฉินชางพยักหน้า “ผมแค่สงสัยครับ”

คืนนี้หลิวซวิ่นและเหมียวหย่งเจินไม่ได้กลับ นอนอยู่บนเก้าอี้ตรงทางเดิน
กลางดึกหลิวซวิ่นลุกขึ้นมา ถอดเสื้อคลุมห่มให้ภรรยา จากนั้นย่องเข้าห้องผู้ป่วยไป

“นอนไม่หลับเหรอ”

หลิวซวิ่นเห็นลูกชายถือหนังสือการ์ตูนเล่มหนึ่งในมือก็อดถามไม่ได้
หลิวเหว่ยเจ๋อรีบซ่อนหนังสือการ์ตูนไว้ใต้ผ้าห่ม มองหลิวซวิ่นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“ทำไมพ่อยังไม่นอนครับ!”หลิวซวิ่นเข้าไปลูบศีรษะของหลิวเหว่ยเจ๋อ
“นอนไม่หลับ เลยมาคุยเป็นเพื่อน ลูกไม่ต้องซ่อนหรอก แม่เหนื่อยมาทั้งวันหลับไปแล้ว”

หลิวเหว่ยเจ๋อยิ้มอย่างเก้อเขิน “ครับ แม่เคร่งเกินไป!”

หลิวซวิ่นอดพูดกับหลิวเหว่ยเจ๋อไม่ได้
“เอานะ… อย่าไปนินทาแม่ แม่หวังดีกับลูก พ่อกับแม่เสียเปรียบเพราะการศึกษา
แม่ไม่อยากให้ลูกต้องเหมือนพ่อกับแม่ ถึงได้ให้ลูกพยายามสู้ตั้งแต่ตอนนี้”

หลิวเหว่ยเจ๋อหน้าแดงพลันพยักหน้า “ผมรู้ครับพ่อ”

หลิวซวิ่นพยักหน้าพร้อมยิ้มพูด
“อืม พ่อเชื่อในตัวลูก วันนี้ตกใจมากใช่ไหม ต่อไปมีอะไรต้องรีบบอกพ่อนะ! ลูกไม่ต้องอาย!”หลิวเหว่ยเจ๋อพูดอย่างขวยเขิน
“ผมไม่กล้าเข้าห้องน้ำพร้อมกับเพื่อนๆ เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาบน้ำด้วยกัน”หลิวซวิ่นยิ้ม
“ความจริงนี่เป็นสัญญาณของการเติบโต พ่อเคยให้ลูกอ่านหนังสือชีววิทยาใช่ไหม ลูกน่าจะรู้วามันคืออะไร
ความจริงมันก็เหมือนนิ้วมือ ดวงตาของลูก ล้วนเป็นส่วนหนึ่งในร่างกายของลูก
คนเราไม่เหมือนกันอยู่แล้ว บางคนตัวสูง บางคนตัวเตี้ย เพราะฉะนั้นส่วนนั้นก็ไม่เหมือนกัน
ไม่ต้องอายนะ และไม่ต้องกังวลด้วย! มันมีโอกาสที่จะป่วย
ต่อไปถ้าเจอเรื่องแบบนี้แล้วไม่รู้จะทำอย่างไรก็ไปหาหมอ ไม่ต้องกลัว เข้าใจไหม”

“นอนพักเถอะ” หลิวซวิ่นลูบศีรษะลูกพร้อมรอยยิ้ม
“พักผ่อนให้มากๆ พรุ่งนี้หมอให้ทำอะไรก็ต้องเชื่อฟังหมอนะ”

หลิวซวิ่นถอนหายใจ
“ลูกนะนอนน้อยเกินไปแล้ว ต่างกับเด็กทั่วไปตั้งแต่ไหนแต่ไร
บางทีพ่อก็เป็นห่วงลูก พ่อถึงขั้นอยากให้ลูกเป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ต้องฉลาดขนาดนั้น และไม่ต้องรู้ความขนาดนั้น”