บทที่ 32

เย่ลั่วกัดฟันแน่น รีบเข้าไปนั่งรถปอร์เช่ของตัวเองทันทีและจากไป

……

คฤหาสน์เก่าตระกูลเย่

เนื่องจากทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเย่ถูกยึด เย่เทียนและคนอื่นๆ จึงถูกบีบบังคับให้ไปอาศัยที่คฤหาสน์เก่าตระกูลเย่

คฤหาสน์เก่าตระกูลเย่ ไม่มีคนอยู่อาศัยมาหลายสิบปีแล้ว

มีฝุ่นเต็มไปหมดทุกที่

มีใยแมงมุมเต็มไปหมดทุกที่

นี้ทำให้คนอย่างเย่เทียนที่อยู่ดีกินดี ไม่ชินเป็นอย่างมาก

“บัดซบ ทั้งหมดเป็นเพราะไอ่หยางเฟิงนั้น ไม่งั้นพวกเราก็คงไม่อยู่ในสถานที่ผีสิงอย่างนี้!”

สีหน้าไม่ดีของเย่ชิว อดไม่ได้ที่จะบ่น

เย่กวงถอนหายใจเบา ๆ และกล่าวว่า “ทนหน่อยเถอะ รอคนของตระกูลเย่แห่งเมืองเอกมาแล้ว พวกเราก็สบายแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ชิวก็มองไปที่เย่เทียนและถามว่า “คุณปู่ คนของตระกูลเย่แห่งเมืองเอกจะมาถึงเมื่อไหร่กันแน่

ในเวลานี้เย่เทียน กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนึงหลับตาพักผ่อน

การเปลี่ยนแปลงในตระกูลเย่ในครั้งนี้ สำหรับเขานับว่าเป็นผลกระทบที่ใหญ่หลวง

ภายในช่วงเวลาสั้นๆไม่กี่วัน เขาก็ดูแก่ลงไปสิบปี

เย่เทียนลืมตาขึ้น พูดอย่างหงุดหงิด “จะรีบอะไรนักหนา？ คนของตระกูลเย่แห่งเมืองเอกไม่ช้าก็เร็วก็มาถึง!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ชิวก็ไม่กล้าพูดต่อไป

โครม！

ทันใดในเวลานั้น หน้าประตูก็มีเสียงดังขึ้น

“คนของตระกูลเย่แห่งตงไห่อย่างพวกคุณ ก็อาศัยอยู่ในที่เส็งเคร็งอย่างนี้เหรอ?”

เย่ลั่วเดินลงจากรถ มองดูคฤหาสน์เก่าตระกูลเย่ที่ชำรุดทรุดโทรม พูดด้วยสีหน้าท่าทางรังเกียจ

“คุณก็คือคนของตระกูลเย่แห่งตงไห่เหรอ？ ทำไมถูกคนอื่นทุบตีหรอ?”

เย่เทียนมองเย่ลั่วที่หน้าเขียงตาช้ำ ถามด้วยความสงสัย

ถูกเย่เทียนจี้โดนจุดเจ็บ ใบหน้าของเย่ลั่วเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน