Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1002

ตอนที่ 1002 คัดเลือกภายใน (1)

………………..

เก็บตัวฝึกซ้อม!

เก็บตัวฝึกซ้อม!

ขณะนี้ศิลปินระดับแนวหน้านับไม่ถ้วนจากทุกทวีปกำลังอยู่ในช่วงเก็บตัวฝึกซ้อม

ไม่ว่าจะเป็นนักร้องระดับไหน ใครบ้างจะไม่อยากเป็นตัวแทนของทวีปตนเองเพื่อเข้าร่วมมหกรรมเพลงบลูสตาร์?

แต่น่าเสียดายที่จำนวนโควตาศิลปินที่แต่ละทวีปสามารถส่งเข้าร่วมการแข่งขันได้นั้นมีจำกัด มีเพียงนักร้องที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้น ที่จะได้รับสิทธิ์แข่งขันในนามของทวีปตนเอง!

แล้วจะทำอย่างไร

ทางออกเดียวก็คือแข่งขันกันเองก่อนภายในทวีป

หลังจากฝึกซ้อมกันไปสักระยะ แต่ละทวีปก็เริ่มกระบวนการคัดออกภายในแทบจะพร้อมกัน ศิลปินที่ฝีมือยังไม่ถึงเกณฑ์จะถูกคัดออกก่อน เพื่อให้โค้ชสามารถทุ่มเทเรี่ยวแรงและเวลาให้กับศิลปินที่แข็งแกร่งที่สุดได้อย่างเต็มที่

ฉินโจวเองก็ไม่มีข้อยกเว้น

ศูนย์ฝึกซ้อมของฉินโจวจัดขึ้นที่ศูนย์ดนตรีกลาง

ขณะนี้รอบแรกของการคัดเลือกภายในได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

เนื่องจากนี่เป็นการคัดเลือกภายในจึงเป็นกระบวนการที่เกิดขึ้นภายในทีมเท่านั้น และจะไม่ถูกเผยแพร่สู่ภายนอก

ในวันนี้

ภายในห้องโถงซึ่งจุผู้ชมได้ประมาณ 200 ที่นั่ง การคัดเลือกอย่างเป็นทางการกำลังจะเริ่มขึ้น

ทีมโค้ชของฉินโจวทั้งหมด 108 คน รวมถึงหัวหน้าโค้ชเก้าคนอย่างหลินเยวียนและหยางจงหมิงซึ่งเป็นหัวหน้าโค้ชล้วนเข้าร่วมเพื่อให้คะแนน

ด้านล่างเวที

หยางจงหมิงนั่งอยู่ตรงกลางแถวหน้า เป็นตำแหน่งซึ่งตรงกับกลางเวที

ไม่มีใครโต้แย้ง

ลู่เซิ่งเป็นหนึ่งในพ่อเพลงระดับสูงของบลูสตาร์ นั่งอยู่ทางฝั่งซ้ายของหยางจงหมิง ตำแหน่งนี้ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนแปลกใจก็คือ

หลินเยวียนกลับได้นั่งอยู่ทางฝั่งขวาของหยางจงหมิง!

อย่างไรก็ตาม เมื่อทุกคนสังเกตเห็นจุดนี้ แม้ว่าจะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีใครแสดงความไม่พอใจออกมา

จะทำอย่างไรได้ล่ะ!

ก็ผลลัพธ์จากการฝึกซ้อมของเซี่ยนอวี๋นั้นโดดเด่นมากน่ะสิ!

ศิลปินกว่าร้อยละเก้าสิบที่เข้าร่วมการฝึกซ้อมต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าได้เรียนรู้สิ่งใหม่จริงๆ และได้รับความรู้มหาศาล แม้แต่นักร้องระดับราชาเพลงและราชินีเพลงซึ่งความสามารถอยู่ในจุดที่พัฒนาต่อได้ยากแล้วยังรู้สึกว่าชั้นเรียนของเซี่ยนอวี๋ช่วยให้พวกเขาพัฒนาไปได้อีกขั้น!

จากการฝึกซ้อมที่ผ่านมา

เซี่ยนอวี๋ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาคู่ควรกับตำแหน่งหัวหน้าโค้ช

แม้แต่พ่อเพลงบางคนในฉินโจวที่เคยรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง กับการที่เซี่ยนอวี๋ได้รับตำแหน่งนี้ก็เริ่มยอมรับเขาโดยปราศจากข้อกังขา

ใช่แล้ว

ถึงแม้การแข่งขันมหกรรมเพลงบลูสตาร์จะยังไม่เริ่มขึ้น ทว่าการฝึกซ้อมเพียงช่วงสั้นๆ เซี่ยนอวี๋ก็สามารถเก็บเกี่ยวชื่อเสียงและอิทธิพลของตนเองมาได้แล้ว!

สิ่งเหล่านี้จะกลายเป็นประสบการณ์ของเขา

เมื่อออกไปนอกฉินโจวแล้ว เขาจะได้รับการยอมรับมากแค่ไหนอาจยังบอกไม่ได้

แต่ภายในฉินโจว ไม่มีใครกล้าตั้งคำถามอีกแล้วว่า เซี่ยนอวี๋มีคุณสมบัติคู่ควรกับตำแหน่งระดับสูงในกิจกรรมของทางการเหล่านี้หรือไม่

ขณะนั้นเอง

หยางจงหมิงกล่าวขึ้น “เริ่มกันเถอะ”

รอบแรกของการคัดเลือกภายในทีมฝึกซ้อมของฉินโจว สำหรับมหกรรมเพลงบลูสตาร์ ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!

……

มีนักร้องกว่าพันคนเข้าร่วมการฝึกซ้อมที่ศูนย์ดนตรี ทว่าในรอบแรกของการคัดเลือกภายในครึ่งหนึ่งจะต้องถูกคัดออก!

แรงกดดันสูงมาก

แต่สำหรับนักร้องที่มีความสามารถสูงจริงๆ เรื่องนี้แทบไม่ใช่ปัญหาเลย

นักร้องระดับเฟ่ยหยางและซูอวี๋ แทบจะหลับตาผ่านรอบแรกได้อย่างง่ายดาย

ส่วนสมาชิกจากราชวงศ์ปลาก็ไม่ทำให้หลินเยวียนผิดหวัง ทุกคนสามารถผ่านรอบแรกได้อย่างราบรื่น

เนื่องจากจำนวนผู้เข้าร่วมมีจำนวนมาก กระบวนการคัดเลือกใช้เวลานานถึงสามวันเต็ม บรรยากาศแทบจะเหมือนรอบออดิชันของรายการประกวดร้องเพลง!

แต่จุดที่แตกต่างก็คือ…

ผู้ที่เข้าร่วมการฝึกซ้อมมหกรรมเพลงบลูสตาร์ ล้วนเป็นคนที่สามารถเป็นกรรมการตัดสินในรายการประกวดร้องเพลงได้แทบทุกคน!

สามวันผ่านไป

รอบแรกของการคัดเลือกภายในสิ้นสุดลง

ผลลัพธ์ที่ออกมาไม่ใช่แค่โหดร้าย แต่ยังทำให้หลายคนต้องอับอาย!

เพราะอะไรน่ะหรือ?

เพราะนักร้องระดับแถวหน้าจำนวนมาก ถูกคัดออกไปแล้ว!

แม้แต่ศิลปินที่ในสายตาคนนอกนับว่าเป็นขาใหญ่และตัวท็อปของวงการก็ยังไม่ผ่านการคัดเลือก

เพราะการถูกคัดออก หมายถึงการหมดโอกาสเข้าร่วมการฝึกซ้อม และหากไม่ได้เข้าร่วมการฝึกซ้อมก็ไม่มีโอกาสเรียนกับเซี่ยนอวี๋อีกต่อไป

สำหรับพวกเขา นี่อาจจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวกว่าการถูกคัดออกเสียอีก

เพราะทุกคลาสเรียนของเซี่ยนอวี๋ ทำให้พวกเขาได้รับประโยชน์จริงๆ

ใครบ้างจะไม่ชอบความรู้สึกที่พัฒนาฝีมือขึ้นอย่างก้าวกระโดดและทะลุขีดจำกัดของตัวเอง?

…

ภายในห้องพัก

สมาชิกราชวงศ์ปลารวมตัวกันอยู่ด้วยกัน

เฉินจื้ออวี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “อย่างน้อยก็ไม่พลาดรอบแรก”

ซย่าฝานพูดขึ้น “ในกลุ่มเรา ฉันร้องเพลงได้อ่อนที่สุด แต่ฉันยังผ่านรอบแรกมาได้เลย พวกนายไม่มีปัญหาอยู่แล้ว!”

จ้าวอิ๋งเก้อหัวเราะ “นั่นสิ!”

ซย่าฝานกลอกตา “ฉันแค่พูดประชดตัวเอง เธอไม่ต้องมาซ้ำเติมก็ได้!”

ข้างๆ กัน เว่ยห่าวอวิ้นคลี่ยิ้มเล็กน้อย “โชคดีที่พวกเราผ่านรอบแรกกันหมด ฉันไม่อยากนึกภาพเลยว่าถ้าใครสักคนในกลุ่มเราตกรอบแรกไป ตัวแทนจะโกรธแค่ไหน ตอนนี้เขาเข้มงวดสุดๆ เลยนะ”

เจียงขุยพยักหน้ารัวๆ

แม้แต่ซุนเย่าหั่วก็เห็นด้วย แต่เขากลับเปลี่ยนประเด็น “ที่ตัวแทน เข้มงวดขนาดนี้ แสดงว่าเขาคาดหวังในตัวพวกเรามากขึ้น ฉันว่าเขาไม่อยากเห็นพวกเราคนไหนต้องตกรอบที่สองแน่ๆ ”

“พี่หั่ว เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ว่าเราอยากผ่านหรือไม่อยากผ่านหรอก”

เฉินจื้ออวี่มีสีหน้าขมขื่น “รอบสองนี่ไม่เหมือนรอบแรกเลยนะ รอบสองนี่โหดของจริง”

ซุนเย่าหั่วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ไม่ว่าโหดแค่ไหน พวกเราก็ต้องผ่านไปให้ได้!”

ซย่าฝานทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ทำไมฉันรู้สึกว่า รอบสองฉันต้องตกรอบแน่ๆ ?”

“ไม่ได้!”

เจียงขุยมองซย่าฝานด้วยสายตาจริงจัง “ไม่กี่วันต่อจากนี้ นอกจากการฝึกซ้อมปกติแล้ว พวกเราต้องฝึกกันเองเพิ่มเติมด้วย!”

“ฉันซ้อมด้วย!”

จ้าวอิงเก๋อพูดขึ้น “ฉันไม่เชื่อว่าฉันจะผ่านรอบสองไปไม่ได้!”

เฉินจื้ออวี่กำหมัดแน่น “พวกนายมุ่งมั่นกันขนาดนี้ ฉันคงอยู่เฉยไม่ได้แล้วละ ที่สำคัญคือเรารับปากกับตัวแทนไปแล้ว”

“ลุย!”

ทุกคนวางมือซ้อนกันเพื่อเรียกกำลังใจให้กันและกัน พวกเขาพร้อมทุ่มสุดตัว เพื่อฝ่าฟันรอบคัดเลือกที่สองไปให้ได้!

……………………………………………………